Opis

  • Reprezentacje wystawiło 49 narodowych komitetów olimpijskich.
  • Rozegrano 129 konkurencji w 20 dyscyplinach.
  • W igrzyskach udział wzięło 4066 sportowców: 3738 mężczyzn i 328 kobiet.
  • Przysięgę złożył Rudolf Ismayr, ciężarowiec.
  • Znicz zapalił Fritz Schilgen, lekkoatleta.

  • Po raz pierwszy igrzyska ery nowożytnej stały się narzędziem totalitarnego reżimu, który chciał przy ich pomocy udowodnić swoją wyższość. Temu celowi zostało w Berlinie podporządkowane wszystko: budowa stadionu za 77 mln marek, basenu, którego widownia mieściła 20 tysięcy widzów, luksusowej wioski olimpijskiej w Doebenitz czy organizacja sztafety 3075 sportowców z siedmiu krajów, która przeniosła ogień z Olimpii na stadion w Berlinie. Nade wszystko jednak o  "wyższości rasy aryjskiej" świadczyć miały wyniki sportowe. I to się nie udało...Tym, który najbardziej pokrzyżował plany nazistowskich gospodarzy był Jessie Owens. 23-letni amerykański Murzyn, którego dziadek był niewolnikiem, zdobył  cztery złote medale: na 100 m, 200 m, w skoku w dal i w sztafecie 4x 100, wywołując wściekłość Hitlera. Rywalizujący z Owensem w skoku w dal  Niemiec Lutz Long, po skoku Amerykanina na odległość 8,06 m podbiegł do niego i złożył mu gratulacje, co wywołało atak irytacji na trybunie honorowej, gdzie Hitlerowi towarzyszyli Goering i Goebbels.

    W maratonie zwycięstwo odniósł Koreańczyk Sohn Kee-Chung, który jednak w protokółach występował jako "Japończyk Kitei Son", gdyż Japonia okupowała wówczas Koreę. Na olimpijskim basenie królowała młodość, 13-letnia Amerykanka Marjorie Gestring zdobyła złoty medal za skoki z trampoliny, o rok młodsza od niej Dunka Inge Sorensen otrzymała brąz za wyścig na 200 m. stylem klasycznym.
    Na torze wioślarskim piąte igrzyska, zawsze w medalem, tym razem złotym w dwójce, święcił Anglik Jack Beresford. Ciekawostką jest fakt, że jego ojciec Julius, który zdobył srebro w roku 1912, podpisywał się podwójnym nazwiskiem Beresford -Wiśniewski. W pamięci widzów zapisał się też estoński zapaśnik Kristian Palusalu, który zwyciężył w wadze ciężkiej obu stylów, wolnego i klasycznego.



    Z nowych dyscyplin w Berlinie debiutowały koszykówka i piłka ręczna (11-osobowa). Oba  debiuty wypadły marnie, zwłaszcza turniej koszykarski zakończony finałem USA - Kanada 19:8.

    Polska ekipa, która jechała do Berlina z dużymi nadziejami, nie przywiozła złotego medalu. Srebrne zdobyła Stanisława Walasiewiczówna w biegu na 100 m, Jadwiga Wajsówna w rzucie dyskiem 46,22 m i  drużyna WKKW:  Stanisław Kawecki, Seweryn Kulesza i Henryk Roycewicz. Brązowe Maria Kwaśniewska w rzucie oszczepem, strzelec Władysław Karaś (karabinek, 50 m) i wioślarska dwójka podwójna Jerzy Ustupski i Roger Verey.

    Zabrakło złota także dla polskich artystów, Józef Klukowski za rzeźbę "Wieńczenie zawodnika" otrzymał medal srebrny, Stanisław Ostoja-Chrostowski za grafikę i Jan Parandowski za "Dysk olimpijski" nagrodzeni zostali brązowymi.

    W trakcie igrzysk w Berlinie przeprowadzono pierwsze transmisje telewizyjne. Obraz z jednej kamery przekazywany był na kilka wielkich ekranów, dzięki którym zawody lekkoatletyczne oglądało ok. 3 mln berlińczyków. Obraz telewizyjny nie został zarejestrowany, za to interesującą dokumentacją stał się film Leni Riefenstahl "Bogowie stadionów".