Polski Komitet Olimpijski (PKOl) interweniował w sprawie rozwiązania tej sytuacji w Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim, Komitecie Organizacyjnym Igrzysk Tokio 2020 oraz Światowej Federacji Pływackiej (FINA).

– Przez ostatnie dni i godziny toczyły się intensywne rozmowy, by rozwiązać ten problem z korzyścią dla zawodników i całej Reprezentacji Olimpijskiej. Robiliśmy wszystko, co w naszej mocy by znaleźć optymalne rozwiązanie. Sam byłem zawodnikiem, startowałem w igrzyskach i zdaję sobie sprawę co nasi pływacy czują w tej sytuacji. Przepisy Międzynarodowej Federacji Pływackiej są jednak nieubłagane. W Igrzyskach Olimpijskich stratować mogą tylko Ci, którzy wypełnili minima wyznaczone przez Międzynarodową Federację Pływacką – mówi Marcin Nowak – Szef Misji Olimpijskiej Tokio 2020.

Komitet Organizacyjny Igrzysk Tokio 2020 oraz Światowa Federacja Pływacka (FINA) nie zgodziły się, by wobec błędnej interpretacji przepisów kwalifikacyjnych przez Związek, dokonane zostały jakiekolwiek zmiany na listach startowych.  Po intensywnych negocjacjach i interwencji Polskiego Komitetu Olimpijskiego zgodzono się jednak na dokonanie takich korekt w reprezentacji, by skompletować składy sztafet, których start również był zagrożony.

Negocjacje, które prowadził PKOl były konsultowane na bieżąco z Polskim Związkiem Pływackim. W efekcie nasi reprezentanci wystartują zarówno w zawodach indywidualnych i w sztafetach – ale sześcioro z nich niestety nie może wziąć udziału w igrzyskach.

Wcześniej Polski Komitet Olimpijski został poinformowany przez Polski Związek Pływacki o podjęciu uchwały zawierającej decyzję i listę zawodników – w podziale na konkurencje i nazwiska – którzy, jego zdaniem zdobyli kwalifikacje i powinni zostać powołani do Polskiej Reprezentacji Olimpijskiej Tokio 2020. Zgodnie z rekomendacją PZP zostali oni powołani przez PKOl do składu.

Polski Komitet Olimpijski wyraża nadzieję, że mimo tej sytuacji zawodnicy pływania osiągną w Tokio dobre rezultaty i takie zdarzenie więcej się nie powtórzy.

Biuro Komunikacji PKOl

Jego życiowa dewiza to „Kształcić duszę cnotami, umysł słowami, a ciało sportem” i był jej wierny. „Janusz Kusociński przeszedł drogę typową dla chłopaka, który chce się wyżyć, ale jeszcze nie bardzo wie, w jaki sposób. Zaczynał od gry w piłkę nożną (…). Biegami zainteresował się dopiero w 1926 roku, w wieku 19 lat. Musiał zastąpić w sztafecie kolegę, a okazał się lepszy nie tylko od niego (…)”.

Do reprezentacji Polski na Igrzyska IX Olimpiady w Amsterdamie nie został powołany, bardzo to przeżył. Wyjeżdżającą do stolicy Holandii Polską Reprezentację Olimpijską żegnał wraz z tłumem kibiców na Dworcu Głównym w Warszawie. Złoty medal Haliny Konopackiej zmotywował go do dalszej pracy. 

„Jego jedynym trenerem był estoński medalista olimpijski w wieloboju, Aleksander Klumberg. Wspólnie stosowali metody jeszcze nie dość powszechne: trening interwałowy, zimowe biegi na hali lub po śniegu w Łazienkach – gdzie Kusociński pracował jako ogrodnik, masaże, a każde zajęcia rozpoczynały się od ćwiczeń gimnastycznych”.

Podczas Igrzysk X Olimpiady w Los Angeles w 1932 roku Kusocińskiemu przydzielono numer 364, uznał to za dobry znak, bo suma cyfr dawała szczęśliwą 13. 

– Każdy krok to męka, a Iso-Hollo się zbliża, odrabia metr po metrze, ale mu wreszcie zabrakło tych metrów osiem. Polak kulejąc i zataczając się z bólu przerywa taśmę, zwyciężając w czasie nowego olimpijskiego rekordu – relacjonował wybitny dziennikarz sportowy Wojciech Trojanowski.

Kusociński wygrał uzyskując czas 30.11.4. W książce „Od palanta do olimpiady w kilka lat później” lekkoatleta wspominał, że jedynym jego pragnieniem po biegu było zrzucenie pantofli. 

Dziennikarze nazywali go „polskim Nurmim”. Po powrocie do Polski jego popularność sięgnęła zenitu –  często przebywał w towarzystwie znanych artystów – Lody Halamy, Hanki Ordonówny, Adolfa Dymszy.

„(…) nie był typem amanta (…) Był małomówny zamknięty w sobie i rzadko udzielał wywiadów. Późno nadrobił braki w wykształceniu, dopiero w wieku 31 lat ukończył studia. Podobno smalił cholewki do legendarnej mistrzyni tenisa Jadwigi Jędrzejewskiej, jednak do końca życia pozostał kawalerem (…)”.

Kariera sportowa Kusocińskiego była przerywana przez liczne kontuzje – biegacz musi szczególnie uważać na stawy skokowe, ścięgna i kolana. Po każdej rehabilitacji jednak ambitnie wracał do sportu. Plany wyjazdu na igrzyska w Berlinie (1936) zniweczyła operacja usunięcia zwyrodniałej łąkotki, której podjął się słynny lekarz Henryk Julian Levittoux. Do stolicy Niemiec lekkoatleta pojechał w charakterze doradcy technicznego i dziennikarza. Planowane igrzyska w Helsinkach (1940) nie odbyły się z powodu wojny. 

Za działalność konspiracyjną –po śledztwie na Pawiaku i Szucha –20 lub 21 czerwca 1940 roku Janusz Kusociński ginie rozstrzelany w Palmirach wraz z m.in. dwoma innymi olimpijczykami: Feliksem Żuberem i Tomaszem Stankiewiczem. „Kusy” – bo tak o nim mówiono – był wielkim mistrzem, wspaniałym człowiekiem i  tragicznym bohaterem. 

W imieniu Polskiego Komitetu Olimpijskiego kwiaty na grobie Janusza Kusocińskiego w Palmirach złożył Kajetan Hądzelek, który oddał hołd pierwszemu polskiemu Mistrzowi Olimpijskiemu.

Wszystkie cytaty pochodzą z minialbumu Janusz Kusociński, oprac. Stefan Szczepłek (seria Medaliści), wydawnictwo BOSZ, PKOl

Fot.: Archiwum Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie; PKOl – Dariusz Goździak

Siedziba PKOl to m.in. miejsce ważnych wydarzeń związanych z Polskim Ruchem Olimpijskim, działalnością Komitetu, ale także miejsce ślubowań i zaprzysiężeń członków Polskich Reprezentacji Olimpijskich na pełnoprawnych Olimpijczyków wyruszających na najważniejszą imprezę sportową świata – igrzyska olimpijskie.

Jako pierwszą pożegnano tu Polską Reprezentację Olimpijską na Igrzyska XXVIII Olimpiady Ateny 2004.

Centrum Olimpijskie – zaprojektowane przez architekta Bogdana Kulczyńskiego – ma 6 kondygnacji. Główne miejsca zajmują w nim: biura PKOl, Muzeum Sportu i Turystyki, klub fitness Zdrofit, restauracja Moonsfera z tarasem widokowym, nowoczesny Klub Olimpijczyka i Galeria (-1).

www.olimpijski.pl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Jej droga do sportu rozpoczęła się od… speedroweru, czyli „kolarskiej” wersji tak popularnego w jej rodzinnym Rawiczu żużla. Miała w niej nawet całkiem niezłe wyniki, zresztą – pochodzi z usportowionej rodziny, bo mama grała w koszykówkę, zaś tato – w piłkę nożną. Do lekkoatletyki trafiła w wieku 16 lat, kiedy to podjęła treningi w Kadecie Rawicz. Początkowo rzucała dyskiem, ale potem zdecydowała się na miotanie młotem i to w tej specjalności okazała się po latach mistrzynią nad mistrzynie.

Nigdy nie kryła, że na początku przygody z królową sportu wzorowała się na niezapomnianej Kamili Skolimowskiej – naszej najmłodszej mistrzyni olimpijskiej (Sydney 2000) i pierwszej złotej medalistce igrzysk w rzucie młotem. Po jej śmierci podczas wielu zawodów startowała w rękawiczce, którą podarowała jej właśnie Kamila.

Droga Anity Włodarczyk do wielkich sukcesów była ciekawa i imponująca zarazem. Jej początki to obiecujące wyniki na zawodach młodzieżowych rangi krajowej i europejskiej, osiągane po treningach odbywanych w warunkach dalekich od ideału. Prawdziwą legendą obrosły na przykład opowieści o treningowych rzutach oddawanych pod poznańskim mostem św. Rocha. Po przeprowadzce do stolicy wcale nie było dużo lepiej. Tymczasem – niesamowita ambicja i solidna, okupiona dziesiątkami litrów potu praca na treningach poczęła przynosić efekty.

Olimpijski debiut w Pekinie (2008) to wysokie szóste miejsce w konkursie, rok później za to – złoto mistrzostw świata w Berlinie. Kolejne lata znaczy pani Anita choćby rekordami świata, ale także – niestety – zmaganiami z kontuzjami (stopa, kręgosłup). Z tych wychodzi jednak obronną ręką i nadal startuje na najwyższym poziomie światowym. Z Londynu (2012) wraca do kraju z olimpijskim srebrem, które dopiero siedem lat później (na gali z okazji 100-lecia PKOl) zostaje jej wymienione na krążek złoty.

Po Londynie króluje w Europie i świecie w swojej konkurencji. Mistrzynią świata zostaje jeszcze trzykrotnie (Moskwa 2013, Pekin 2015, Londyn 2017), a na europejskim czempionacie triumfuje łącznie aż cztery razy (Helsinki 2012, Zurych 2014, Amsterdam 2016 i Berlin 2018), jedynie z Barcelony (2010) przywożąc do kraju brązowy medal. Niejako „po drodze” – w sierpniu 2015 r. – zostaje pierwszą na świecie kobietą, która w rzucie młotem przekracza granicę 80 metrów (81,08 m). Zresztą – w następnych latach rekord świata w tej specjalności doprowadza do poziomu 82,98 m, ale znów – niejako „przy okazji” zdobywa po olimpijskie złoto sięga w Rio de Janeiro (2016).

Staje się niemal „bohaterką narodową” a już na pewno – niekwestionowaną gwiazdą rodzinnego Rawicza, skąd po powracającą z sukcesami lekkoatletkę wysyłany jest autobus w… złotych barwach, a powitaniom na miejskim rynku towarzyszy atmosfera wielkiego święta.

W ślad za tymi osiągnięciami na koncie zawodniczki pojawiają się zwycięstwa w przeróżnych plebiscytach i rankingach – krajowych i zagranicznych oraz – wysokie odznaczenia państwowe.

Uprawianie sportu na wysokim poziomie nie przeszkadza pani Anicie w zdobyciu wykształcenia – po licencjacie na poznańskiej AWF kończy bowiem także magisterskie studia w Wyższej Szkole Edukacja w Sporcie w Warszawie. Stolicę jednak opuszcza i – w poszukiwaniu lepszych warunków treningowych – przenosi się do katowickiego klubu AZS AWF. Zostaje Ambasadorką Stadionu Śląskiego w Chorzowie, nazwanego krótko potem Narodowym Stadionem Lekkoatletycznym.

Niestety, kontuzja kolana, operacja i rehabilitacja od połowy 2019 r. wyłącza Anitę Włodarczyk z treningów i zawodów – nie może więc wziąć udziału w kolejnych mistrzostwach świata w Ad Dausze, ale – nie poddaje się i zapowiada, że solidnie przygotuje się do olimpijskiego startu w Tokio w roku 2020. W końcu marca okazuje się jednak, że walkę o trzecie z rzędu złoto igrzysk będzie mogła stoczyć dopiero w roku 2021… Podejmuje i to wyzwanie jak prawdziwa mistrzyni.

Całkowicie dominuje w konkursie rzutu młotem podczas Igrzysk XXXII Olimpiady Tokio 2020. Awans do finału zapewnia sobie już pierwszym rzutem w eliminacjach. W konkursie finałowym także nie pozostawia złudzeń rywalkom, że trzecie złoto należy się jej. Anita Włodarczyk zdobywa trzeci tytuł mistrzyni olimpijskiej i jest pierwszą zawodniczką w historii swojej konkurencji z trzema złotymi medalami olimpijskimi.

W Klubie Olimpijczyka w Centrum Olimpijskim PKOl im. Jana Pawła II z rąk Prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego Andrzeja Kraśnickiego oraz Sekretarza Generalnego PKOl Adama Krzesińskiego medale odebrali:

• gen. Władysław Padło – Przewodniczący Rady Fundacji Pomocy Wdowom i Sierotom po Poległych Policjantach
• Irena Zając – Prezes Fundacji Pomocy Wdowom i Sierotom po Poległych Policjantach
• insp. Mariusz Ciarka – Dyrektor Biura Komunikacji Społecznej KGP
• Anna Struj – Wdowa po tragicznie zmarłym funkcjonariuszu Policji podkom. Andrzeju Struju
• insp. Piotr Owsiewski – Dyrektor Biura Ruchu Drogowego KGP
• mł. insp. Dariusz Zięba – Dowódca Centralnego Pododdziału Kontrterrorystycznego Policji „BOA”
• mł. insp. Andrzej Kropiwiec – Dyrektor Biura Logistyki Policji KGP
• nadkom. Krzysztof Musielak – Dyrektor Biura Edukacji Historycznej – Muzeum Policji KGP
• asp. szt. Rafał Jankowski – Przewodniczący Zarządu Głównego NSZZ Policjantów
• mł. insp. w st. spocz. Andrzej Kuczyński – Przewodniczący Regionu CBŚ Stołecznej Grupy Wojewódzkiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Policji IPA, Zarząd Stowarzyszenia Weteranów Działań poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Policjanci odwdzięczyli się pamiątkowymi tabliczkami prezentującymi Policjantkę. W tym roku obchodzimy 95. rocznicę służby kobiet w Policji. Obecnie, w strukturach tej największej formacji mundurowej w kraju jest ich około 15 tysięcy. Pracują w różnych pionach i na różnych stanowiskach. Dziś rekrutując do służby muszą spełniać te same wymagania, co ich koledzy policjanci.

Polski Komitet Olimpijski  i Policja to równolatkowie. Obie instytucje powstały w 1919 roku i mają dziś po 101 lat!

Biuro Komunikacji PKOl

Dziesięciu tegorocznych laureatów – BOHATERÓW FAIR PLAY 2020 – ustanowiło międzynarodowe jury w składzie: Katarina Raczova, Biserka Vrbek, Baiba Veisa, Kveta Peckova – pod przewodnictwem Mirosava Cerara. Wręczenie nagród odbędzie się podczas uroczystej Gali podsumowującej Europejski Kongres Fair Play.

Magda Rejf w latach 1993-2019 pełniła funkcję sekretarza Klubu Fair Play PKOl i ponad 20 lat współpracowała z EFPM. Jest współredaktorką książki „Czysta Gra Fair Play” i autorką zawartych w niej materiałów dotyczących: Laureatów plebiscytów „Sztandaru Młodych” o tytuł „Dżentelmena Sportu”, konkursów fair play w latach 1963-2013, Komisji Fair Play, EFPM, Laureatów nagród EFPM i Międzynarodowego Komitetu Fair Play (CIFP).

Od 25 lat organizuje doroczne konkursy im. Jana Parandowskiego na opowiadania olimpijskie, które od 2001 roku wieńczone są prezentacją opowiadań laureatów w książkach edytowanych pod redakcją organizatorów. Konkurs uznany został przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (2009) za jedną z najlepszych inicjatyw edukacyjnych realizowanych przez Narodowe Komitety Olimpijskie.

Wspólnie z Kamą Zboralską – wieloletnią członkinią Komisji Kultury i Edukacji Olimpijskiej, od 2004 roku organizuje wystawy sztuki współczesnej w Galerii (-1) PKOl. Jest koordynatorem wydawniczym albumu „Galeria (-1) 2006-2016, Wystawy Sztuki Współczesnej, Polski Komitet Olimpijski”.

Magdalena jest również organizatorką „Wawrzynów Olimpijskich”. Od wielu lat upamiętnia ważne wydarzenia PKOl w kolejnych księgach pamiątkowych cieszących się znacznym zainteresowaniem naszych gości. Obecnie jest sekretarzem Komisji Kultury i Edukacji Olimpijskiej.

Nagroda przyznana przez Europejski Ruch Fair Play stanowi wspaniałe podsumowanie Jej 26-letniej pracy na rzecz fair play.

Biuro Komunikacji PKOl

– Na początku chciałbym wyrazić swoje zadowolenie w związku z tą inicjatywą. Cieszę się, że wspólnie możemy promować Polskę i Polaków. Chciałbym również przekazać pozdrowienia i podziękowania za ten projekt od Pana Szymona Szynkowskiego vel Sęka – Sekretarza Stanu ds. Polityki Europejskiej, Polonii oraz Dyplomacji Publicznej i Kulturalnej MSZ, który niestety nie może być tutaj z nami – powiedział Jan Dziedziczak – Sekretarz Stanu, Pełnomocnik Rządu do Spraw Polonii i Polaków za Granicą w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Wystawa pt. „Znani nieznani. Polacy światu” przybliża sylwetki 49 Polaków i osób pochodzenia polskiego, które zasłynęły swoimi osiągnięciami na świecie, jednak często nie są kojarzone z Polską. Los zawiódł ich do Kazachstanu, na Syberię, do USA, Kanady, Peru, Ekwadoru, Portugalii, Francji, Grecji, Wielkiej Brytanii i innych krajów. Ekspozycja ma nie tylko popularyzować ich sylwetki, ale także uświadamiać jak wielu znanych twórców, odkrywców czy osób biznesu związanych jest z państwem polskim. Na jej podstawie Ministerstwo Spraw Zagranicznych przy współpracy z Archiwum Polskiej Akademii Nauk przygotowało dwie publikacje pt. „Polacy światu. Znani nieznani” i „Polscy Architekci na świecie”.

– Wystawa „Znani nieznani. Polacy światu” odtwarza pamięć o panteonie polskich talentów rozproszonych przez sytuację polityczną w Polsce na przełomie XIX i XX wieku. Ma charakter unikalny. Jest cennym źródłem wiedzy, systematycznie rozszerzamy ją o nowe, niezwykle ciekawe postaci – mówi dr hab. Hanna Krajewska – Dyrektor Polskiej Akademii Nauk Archiwum w Warszawie, autorka koncepcji naukowej wystawy.

Eskpozycja została wzbogacona o sześć nowych biografii – polskich olimpijczyków i wybitnych postaci związanych ze sportem żyjących na emigracji. Są nimi Halina Konopacka, Stanisława Walasiewicz, Jerzy Iwanow-Szajnowicz, Michał Spisak, Leon Jucewicz i Jerzy Skolimowski.

– Cieszę się, że w wystawie poświęconej historii naszego narodu zostali uwzględnieni polscy sportowcy oraz osoby związane ze sportem. Staramy się podejmować jak najwięcej inicjatyw – edukacyjnych i naukowych – promujących olimpizm, polskich olimpijczyków oraz Polskę i Polaków. Od wielu lat współpracujemy w tym obszarze z Ministerstwem Spraw Zagranicznych – podkreślił Andrzej Kraśnicki, Prezes PKOl.

Polski Komitet Olimpijski prowadzi wiele wartościowych inicjatyw dedykowanych Polakom za granicą – zarówno w obszarze sportu, jak i kultury. Popularyzuje idee i wartości olimpijskie, wydaje okolicznościowe publikacje, organizuje wystawy i spotkania z Olimpijczykami, realizuje projekty informacyjno-promocyjne. Wspólnie ze Stowarzyszeniem „Wspólnota Polska” organizuje Polonijny Światowy Sejmik Olimpijski. Za realizację tych zadań odpowiada Komisja Współpracy z Polonią pod kierunkiem ambasadora Witolda Rybczyńskiego, który jest również promotorem wystawy „Znany nieznani. Polacy światu”.

– Poprzez nasze działania chcemy szeroko docierać do naszych Rodaków za granicą, szerzyć idee i wartości olimpijskie, edukować i propagować polską kulturę. To jedno z ważnych zadań Polskiego Komitetu Olimpijskiego – podkreślił ambasador dr Witold Rybczyński – przewodniczący Komisji Współpracy z Polonią PKOl.

Wystawa została przygotowana przez Departament Współpracy z Polonią i Polakami za Granicą MSZ we współpracy z Archiwum Polskiej Akademii Nauk oraz Polskim Komitetem Olimpijskim. Można ją oglądać do 11 października.

Biuro Komunikacji PKOl

Za trzy Lata Kraków i Małopolska zorganizują III Igrzyska Europejskie – największą multidyscyplinarną imprezę sportową w Europie. Jak podkreślił Wicepremier Rządu RP to wydarzenie otrzyma wsparcie polskiego rządu i ma status imprezy narodowej, a nie lokalnej.

– III Igrzyska Europejskie Kraków-Małopolska 2023 będą największym dotychczas zorganizowanym przedsięwzięciem tego typu i bardzo się z tego cieszymy. Polski Rząd mocno włączył się w organizację tego wydarzenia, ponieważ uważamy, że jest to inicjatywa przyszłościowa. Mimo, że większość aktywności będzie miała miejsce w Krakowie i województwie małopolskim jest to impreza o randze ogólnopolskiej, która pokaże Polskę jako kraj ciągle się rozwijający i taki, który warto odwiedzić – powiedział Wicepremier Jacek Sasin.

Jacek Sasin – Wicepremier Rządu RP, Minister Aktywów Państwowych/Fot.: PKOl – Szymon Sikora

We wstępnym programie sportowym znalazły się 23 dyscypliny. Ostateczny powstanie po negocjacjach z każdą z europejskich i międzynarodowych federacji sportowych. Jesteśmy bardzo zadowoleni z tego, co udało mam się wynegocjować na spotkaniu w Rzymie z władzami Stowarzyszenia Europejskich Komitetów Olimpijskich – powiedziała dziennikarzom Minister Sportu Danuta Dmowska-Andrzejuk.

– Do Rzymu pojechaliśmy bardzo silną reprezentacją i chyba zgodnie możemy stwierdzić, że wszyscy jesteśmy zadowoleni z przebiegu rozmów. Układając program sportowy zależało nam, aby dobrane dyscypliny były minimum w randze Mistrzostw Europy i aby w trakcie III Igrzysk Europejskich sportowcy mogli również zawalczyć o kwalifikacje do Igrzysk XXXIII Olimpiady Paryż 2024 – podkreśliła Minister Sportu.

Danuta Dmowska-Andrzejuk – Minister Sportu/Fot.: PKOl – Szymon Sikora

Kraków i Małopolska dysponują bardzo dobrą infrastrukturą sportową. Stąd zawody zostaną rozegrane na istniejących obiektach. Igrzyska to ogromna szansa dla promocji Krakowa i Małopolski oraz wzmocnienie lokalnego biznesu i turystyki.

– Organizacja III Igrzysk Europejskich to wyjątkowa promocja dla naszego regionu. Jesteśmy zaszczyceni, że Stowarzyszenie Europejskich Komitetów Olimpijskich wybrało właśnie Kraków i Małopolskę na gospodarzy tego wydarzenia. Jest to wyraz przekonania, że dobrze wywiążemy się z powierzonej roli i to zaufanie naprawdę dużo dla nas znaczy – powiedział Edward Czesak – Członek Zarządu Województwa Małopolskiego.

Edward Czesak – Członek Zarządu Województwa Małopolskiego/Fot.: PKOl – Szymon Sikora

Igrzyska Europejskie to sztandarowa impreza organizowana przez Stowarzyszanie Europejskich Komitetów Olimpijskich (The European Olympic Committees – EOC). Rozgrywane są co cztery lata z udziałem 50 reprezentacji krajów europejskich. Dotąd odbyły się dwie edycje wydarzenia: w 2015 roku w Baku (Azerbejdżan) i w 2019 w Mińsku (Białoruś). Zawodnicy rywalizowali tam w 20 i 15 dyscyplinach sportowych.

– Organizacja III Igrzysk Europejskich to kolejny krok w promocji olimpizmu w Polsce. Cieszę się, że to wydarzenie jest organizowane w naszym kraju. Wierzę, że po tym trudnym okresie będzie to powrót do sportowej normalności. Dziękuję wszystkim zaangażowanym w organizację tych Igrzysk. Nasza postawa po raz kolejny dowodzi, że sport jest poza wszelkimi podziałami – powiedział Andrzej Kraśnicki, Prezes PKOl.

– W Rzymie udało nam się stworzyć zgrany zespół dążący do wspólnego celu i bardzo cieszę się ze wszystkich wynegocjowanych tam ustaleń. Podkreślę bardzo ważny fakt, że III Igrzyska Olimpijskie Kraków-Małopolska 2023 będą pierwszymi igrzyskami europejskimi odbywającymi się w Unii Europejskiej i ich organizacja w Polsce jest dla naszego kraju niezmiernie ważna wizerunkowo. Prowadzę wiele rozmów w strukturach unijnych na temat wsparcia i organizacji tego przedsięwzięcia – mówi Tomasz Poręba – Europoseł, Wiceprezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego, pełnomocnik Zarządu PKOl ds. III Igrzysk Europejskich.

Tomasz Poręba – Wiceprezes i pełnomocnik Zarządu PKOl ds. III IE/Fot.: PKOl – Tomasz Piechal

– Sport jest ponadpolityczny, integruje nas wszystkich wokół wspólnych wartości i emocji. Wspieramy i będziemy wspierać to wydarzenie na poziomie parlamentarnym – podkreślił podczas konferencji Ireneusz Raś – Przewodniczący Sejmowej Komisji Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki.

– Cieszę się, że zarówno przy organizacji Euro 2012, jak i III Igrzysk Olimpijskich opozycja i rządzący stają ramię w ramię, aby to wydarzenie odniosło sukces. Gwarantuję, że parlament jest gotowy, aby przygotować wszelkie niezbędne ustawy umożliwiające organizację tego sportowego święta. Jestem przekonany, że tak jak w przypadku Euro 2012 Polska zyska w oczach całego świata – powiedział poseł Raś.

Ireneusz Raś – Przewodniczący Sejmowej Komisji Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki/Fot.: PKOl – Szymon Sikora

Decyzja o powierzeniu Miastu Kraków i Regionowi Małopolska organizacji III Igrzysk Europejskich zapadła 22 czerwca 2019 roku na nadzwyczajnym posiedzeniu Zgromadzenia Ogólnego Stowarzyszenia Europejskich Komitetów Olimpijskich w Mińsku. Podjęły ją jednogłośnie wszystkie Narodowe Komitety Olimpijskie zrzeszone w EOC.

Wstępna lista dyscyplin na III Igrzyska Europejskie Kraków-Małopolska 2023:

Łucznictwo, pływanie artystyczne, badminton, koszykówka 3×3, piłka ręczna plażowa, taniec sportowy – breaking, kajakarstwo (slalom, sprint), kolarstwo (MTB, szosowe), szermierka, gimnastyka, judo, karate, pięciobój nowoczesny, biegi górskie, rugby 7-osobowe, strzelectwo sportowe, skoki narciarskie na igelicie, wspinaczka sportowa, tenis stołowy, triathlon, siatkówka (halowa, plażowa), podnoszenie ciężarów, zapasy.

Biuro Komunikacji PKOl

Lekkoatletykę uprawiał początkowo w klubie Victoria w rodzinnym Jaworznie, a od 1964 roku reprezentował barwy Górnika Zabrze. 17 sierpnia 1968 roku w Chorzowie skoczył w dal 8,11 m, bijąc rekord kraju i jako pierwszy Polak przekroczył w tej konkurencji barierę 8 metrów. Był pięciokrotnym mistrzem Polski.

Startował w igrzyskach olimpijskich w Tokio (1964) i Meksyku (1968), zajmując ósme lokaty. Największy sukces odniósł w marcu 1967 roku w Pradze, gdzie zdobył brązowy medal europejskich igrzysk halowych, czyli poprzednika halowych mistrzostw Starego Kontynentu.

Tablice, wokół których posadzone zostały dęby, teraz także mają piłkarze: brązowy medalista MŚ 1974 Jan Domarski, mistrz olimpijski z Monachium i srebrny z Montrealu i brązowy MŚ 1974 Kazimierz Kmiecik i srebrny medalista olimpijski z Montrealu, zdobywca brązu MŚ 1974 i 1982 Andrzej Szarmach; bokserzy: dwukrotny mistrz olimpijski Jerzy Kulej, zdobywcy olimpijskiego brązu w Seulu 1988 Janusz Zarenkiewicz i Henryk Petrich, łyżwiarka szybka, wicemistrzyni olimpijska na 1500 m ze Squaw Valley 1960 Elwira Seroczyńska, Stanisław Gąsienica-Daniel (drugi skoczek MŚ 1970), mistrz olimpijski z Montrealu 1976 w pięcioboju nowoczesnym Janusz Pyciak-Peciak oraz strongmani,  Konrad Paszkiewicz, wicemistrz świata w wadze 105 kg z 2019 roku oraz drużynowy czempion globu i Grzegorz Skowroński (mistrz świata z 2016 roku w kategorii 105 kg), wielokrotny mistrz świata oraz czterokrotna olimpijka, srebrna medalistka z Maebashi 1999, kulomiotka, Krystyna Danilczyk-Zabawska.

List gratulacyjny prezesa PKOl Andrzeja Kraśnickiego skierowany do Marszałka Województwa Podlaskiego Artura Kosickiego, prezesa Zarządu Wojewódzkiego Ośrodka Sportu i Rekreacji Szelment Pawła Zuka i mistrza olimpijskiego z 1972 roku Wojciecha Fortuny, w którym przekazał od siebie i całej Rodziny Olimpijskiej najlepsze życzenia pomyślności i samych sukcesów odczytał członek Zarządu PKOl Zenon Dagiel.

W ośrodku WOSIR Szelment stanął także obelisk upamiętniający trenera Janusza Forteckiego, którego nauczycielem skoków był legendarny „Dziadek” Stanisław Marusarz. Z kolei Fortecki przyuczał do tego fachu późniejszego mistrza olimpijskiego i świata, honorowego obywatela Suwałk Wojciecha Fortunę. Tytuł przyznała mu, 2 marca 2020 roku, Rada Miasta.

Tego dnia odbyła się jeszcze jedna uroczystość. Na rondzie przy ulicy Sportowej na maszt wciągnięta została flaga Polskiego Komitetu Olimpijskiego, którą na ręce prezydenta miasta Czesława Renkiewicza przekazali członek Zarządu PKOl Jerzy Jakobsche i prezes Podlaskiej Rady Olimpijskiej Janusz Kochan. Flagę na maszt w obecności władz miasta i województwa podlaskiego oraz przedstawicieli parlamentu wciągnął Wojciech Fortuna w asyście czwartej zawodniczki igrzysk w Rio de Janeiro w rzucie oszczepem Marii Andrejczyk oraz sześciokrotnej medalistki igrzysk paraolimpijskich w pływaniu Joanny Mendak.

W Suwałkach załopotała flaga Polskiego Komitetu Olimpijskiego, a miejscowe rondo gdzie znajduje się maszt otrzymało nazwę Polskich Olimpijczyków.

Prezydent Suwałk Czesław Renkiewicz otrzymał także medal 100-lecia PKOl, który wręczył mu Członek Zarządu Jerzy Jakobsche.

Tablica numer jeden, odsłonięta w 2017 roku podczas otwarcia Alei Gwiazd, poświęcona została legendarnemu skoczkowi Stanisławowi Marusarzowi. Następnie tablice z gwiazdami otrzymali m.in. także: Franciszek Gąsienica-Groń, Józef Łuszczek, Irena Szewińska, Zbigniew Bródka, Helena Pilejczyk, Luiza Złotkowska, czy Edyta Dzieniszewska-Kierkla.