Amerykański sen Klaudii Kazimierskiej trwa od kilku lat – Polka na stałe mieszka w Stanach Zjednoczonych, tam ukończyła szkołę w Eugene i dziś trenuje w tym mieście będącym lekkoatletyczną mekką USA. Naszej biegaczce, finalistce igrzysk olimpijskich w Paryżu i mistrzostw świata w Tokio, brakowało jednak ciągle medalu seniorskiej imprezy. Bliska jego zdobycia była już w marcu podczas halowych mistrzostw świata na Kujawach i Pomorzu. Wtedy jednak nie wywalczyła upragnionego krążka. Sztuki tej dokonała w niedzielny sierpniowy wieczór na Alexander Stadium. Po mocno szarpanym biegu na 1500 metrów Kazimierska zdobyła srebrny medal lekkoatletycznych mistrzostw Europy.

– Jestem bardzo szczęśliwa. Przyjechałam tutaj po medal i z tym medalem wyjeżdżam. Właściwie w tym biegu w żadnym momencie nie zwątpiłam, że będę na podium. Czułam się świetnie, miałam pod nogą siłę. Na 300 metrów przed metą czułam nawet, że mogę ten bieg wygrać. Gdybym wtedy wyszła przed Brytyjkę, to była szansa na złoto – przyznała Kazimierska, która na Alexander Stadium uzyskała czas 4:08.80 i zapowiedziała, że podczas przyszłotygodniowego mityngu Diamentowej Ligi w Chorzowie będzie miała apetyt na zdecydowanie szybsze bieganie.

Jak podkreśliła po zejściu z bieżni w Birmingham wicemistrzyni Europy fakt, że dziś jest na światowym poziomie, zawdzięcza odważnej decyzji o wyjeździe za ocean.

– Decyzja o wylocie na stałe do Stanów Zjednoczonych nie była łatwa. Chciałam jednak wejść na poziom światowy. Brakowało mi tego w Polsce. Wiadomo, że dużo mnie to kosztowało. Też dlatego ten medal jest dla mnie wyjątkowy, bo bardzo długo na niego czekałam, pracowałam – przyznała Kazimierska. Generalnym sponsorem reprezentacji Polski jest Orlen.

Pochodząca z Włocławka biegaczka podkreśliła, że dziś nie czuje już takiej presji związanej ze zdobywaniem medali, jak we wcześniejszych latach.

– Miałam medal na mistrzostwach Europy juniorów młodszych, ale to było wiele lat temu w 2018 roku. Od tamtego czasu nie mogłam zdobyć podium. Teraz nie mam już tej presji, która towarzyszyła mi w młodszych kategoriach wiekowych. Jako juniorka myślałam, że kiedy nie zdobędę medalu, to już nigdy go nie będę miała. Teraz mam inne podejście i ten medal jest miejmy nadzieję jednym z wielu – dodała Kazimierska.

Dziewiąte miejsce w finale biegu na 1500 metrów zajęła Weronika Lizakowska.

Osłabiona brakiem Natalii Bukowieckiej żeńska sztafeta 4 x 400 metrów pobiegła w finale mistrzostw Europy w składzie Anna Gryc, Kinga Gacka, Izabela Smolińska, Anastazja Kuś. Polki finiszowały szóste z czasem 3:27.63. Kwartet Maksymilian Szwed, Wiktor Wróbel, Marcin Karolewski, Kajetan Duszyński w sztafecie 4 x 400 metrów panów zajął niezłe szóste miejsce z czasem 3:00.56.

Reprezentacja Polski zakończyła starty w Birmingham z dorobkiem ośmiu medali. W Wielkiej Brytanii biało-czerwoni zdobyli sześć srebrnych (Klaudia Kazimierska, Natalia Bukowiecka, Pia Skrzyszowska, Ewa Swoboda, Maria Żodzik, Katarzyna Zdziebło) i dwa brązowe (Jakub Szymański, sztafeta pań 4 x 100 metrów).

Kolejna edycja mistrzostw Europy odbędzie się w czerwcu 2028 roku w Polsce.

PZLA
Fot/: Marek Biczyk/PKOl

Po piątkowym półfinale, w którym Wasick popłynęła bardzo szybko i pokazała, że jest w dobrej formie, powiedziała, że „Kasia powraca”. W sobotę można powiedzieć, że powróciła.

– W wielkim stylu, jak wilk – waleczny, nigdy się niepoddający. Dzisiaj spełniło się moje największe marzenie. Skupiałam się na sobie, żeby jak najlepiej się zaprezentować i żeby na trybunach było jak najwięcej polskich flag. Kiedy zobaczyłam tablicę wyników, to do tej pory łapię się za głowę. Dzisiaj poprawiłam rekord życiowy, będąc najstarszą zawodniczką na tych mistrzostwach. To jest coś niesamowitego i kolejny dowód na to, że nie można się poddawać. Czasami wiele osób w ciebie nie wierzy, ale jeżeli ma się marzenie, warto za nim podążać – mówiła Wasick, która kolejny raz okazała się być prawdziwą liderką polskiej reprezentacji.

Polka wyprzedziła znakomitą Szwedkę o dwie setne sekundy. To oczywiście specyfika sprintu, a Wasick wiele razy w karierze musiała godzić się z porażką o włos. Tym razem o ten włos wygrała. – Tak, to jest pięćdziesiąt metrów kraulem, a życie wybrało, że jestem w tym dobra. Cieszę się, bo to naprawdę niesamowita konkurencja, w której wszystko może się zdarzyć. Z całym sztabem szkoleniowym pracujemy nad każdym detalem. To ciężka praca, żeby urwać każdą setną sekundy – dodała.

Dwa lata temu Polka ze łzami w oczach opuszczała inną paryską pływalnię, gdzie rozgrywane były konkurencje pływackie igrzysk olimpijskich. Czy w sobotni wieczór wymazała z głowy złe wspomnienie z Paryża?

– Oczywiście chciałam zdobyć medal igrzysk olimpijskich w Paryżu, ale wtedy wywalczyłam finał. Dzisiaj, po dwóch latach, jestem w stanie powiedzieć, że jestem z tego bardzo dumna. Jak widzieliśmy w tym wyścigu, na 50 metrów wszystko może się zdarzyć. Nie wspominam więc igrzysk w Paryżu źle, ale po dzisiejszym wyścigu Paryż chyba będzie moim ulubionym miastem. W niedzielę mam dzień wolny, więc myślę, że w końcu zobaczę wieżę Eiffla – powiedziała.

Tuż przed finałem Wasick o medale na 200 metrów stylem motylkowym rywalizowali bracia Krzysztof i Michał Chmielewscy. Obaj mieli trudne zadanie, także dlatego, że płynęli na skrajnych torach, a w środku pływalni rządził Marchand. On wygrał z kolosalną przewagą, Krzysztof Chmielewski był piąty, a Michał Chmielewski ósmy. Na piątym miejscu finał na dystansie 200 metrów stylem zmiennym zakończyła medalistka na dystansie dwukrotnie dłuższym Justina Kozan.

Polswim.pl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Kibice przed rozpoczęciem środowej sesji w Birmingham z ogromną fascynacją patrzyli w niebo, podziwiając niemal całkowite zaćmienie słońca. To astronomiczne show nie przesłoniło im jednak tego, co najważniejsze – rywalizacji lekkoatletów. A wśród nich biało-czerwonych. Największą gwiazdą naszej drużyny w ten wyjątkowy wieczór okazał się Jakub Szymański. Znakomitą formę zasygnalizował już w półfinale. Pobiegł równo, nie popełnił błędów i wygrał swoją serię z czasem 13.26 – słabszym zaledwie o 0.01 sekundy od rekordu Polski. W finale długo prowadził, ale na ostatnich płotkach moc pokazali rywale. Szymański finiszował trzeci, z dokładnie takim samym wynikiem, jaki uzyskał przeszło godzinę wcześniej w półfinale. Słynący dotychczas przede wszystkim z sukcesów w startach halowych zawodnik z Trójmiasta wywalczył pierwszy seniorski medal na koronnym płotkarskim dystansie.

– Pierwszy raz w życiu, w tej seniorskiej karierze, zdobyłem coś na 110 metrów przez płotki. Ten sukces smakuje świetnie. To, że kiedyś miałem medal na mistrzostwach świata juniorów, nie ma żadnego znaczenia. Tam są niższe płotki, inne bieganie. Kto jest kozakiem w juniorach, to zwykle nie jest już w seniorach. Na wyższych płotkach, to bieganie jest jednak zupełnie inne, trudniejsze – przyznał Jakub Szymański.

Polak podkreślił, że gdyby nie drobny błąd na dystansie mógł uzyskać czas lepszy, ale i tak zdobyłby pewnie brąz.

– Wiadomo, że zawsze biegnę po złoto. Gdyby nie drobny błąd, pewnie zanotowałbym czas około 13.20. Natomiast rywale pobiegli tu bardzo dobrze i to i tak dałoby mi brązowy medal – powiedział medalista mistrzostw Europy.

Jak przyznał brązowy medalista, większy stres w Birmingham czuł przed biegiem półfinałowym niż tym o medale.

– Pewność budowałem do dziś. Większy stres czułem przed półfinałem. Jak już się jest w finale, jest luz. Wystarczy powtórzyć to, co było w półfinale. Chciałbym w tym roku jeszcze zaatakować rekord Polski. To, co biegam regularnie na treningach, pokazuje, że jestem w stanie uzyskać 13.10. Na mityngu bez takiej presji jak tutaj, uda mi się to pobiec. Jestem cierpliwy w tej sprawie – przyznał Szymański, który medal zadedykował swoim

Wywalczone w środowy wieczór trofeum, Polak zadedykował swoim trenerom Maciejowi Ryszczukowi i Mikołajowi Justyńskiemu. Pracujący od kilku lat z tym duetem Szymański zdobył już dwa medale halowych mistrzostw Europy oraz przed kilkoma miesiącami w Kujawsko-Pomorskiej Arenie Toruń złoto halowych mistrzostw świata.

– Jestem dumny z pracy, którą wykonaliśmy z moimi trenerami. Trzeba było się cofnąć o krok do tyłu, żeby zrobić to, co konieczne, czyli być na odpowiednim poziomie także na 110 metrów przez płotki. Żeby w mojej karierze nie liczyła się tylko hala – powiedział Szymański.

Na półfinale przygodę z mistrzostwami Europy zakończył drugi z naszych płotkarzy Damian Czykier.

Gdy dwa dni temu Anita Włodarczyk wywalczyła awans do finału z jedenastym wynikiem kwalifikacji, przypominała igrzyska w Paryżu, gdzie po podobnym występie ostatecznie zakończyła finał na czwartym miejscu. Ta historia powtórzyła się w środowy wieczór na Alexander Stadium. Rzucająca w konkursie regularnie ponad 70 metrów Polka, uzyskała wynik 72.37 i zajęła czwarte miejsce.

– Niestety historia lubi się powtarzać. Był dokładnie ten sam scenariusz, już nigdy tego nie powtórzę. Zabrakło dziś szczęścia, jest duży niedosyt. Rzucałam w tym sezonie dalej niż 72.37. Medal był naprawdę na wyciągnięcie ręki – powiedziała Włodarczyk.

Reprezentantka Polski przyznała, że rzuty w finale były zdecydowanie lepsze od tych, które oddała w rundzie kwalifikacyjnej.

– Technicznie te rzuty były lepsze niż w poniedziałkowych eliminacjach. W dwóch ostatnich seriach chciałam dać z siebie wszystko i to sprawiało, że się usztywniałam. Zabrakło luzu – przyznała.

Mistrzynią Europy została Finka Silja Kosonen, która w trzeciej próbie uzyskała 76.82.

– Jak zobaczyłam, że rzuciła ponad 75 metrów, wiedziałam, że będzie złotą medalistką. Przed zawodami myślałam, że do brązu trzeba będzie osiągnąć około 74 metry. Okazało się, że wystarczy mniej. Mam zatem niedosyt, nie żal. Trzeba pamiętać, że wiele lepszych zawodniczek nie awansowało nawet do wąskiego finału – powiedziała Włodarczyk, jednocześnie zapowiadając, że startem w Birmingham kończy tegoroczne występy na rzutni.

Ósme miejsce w finale zajęła druga z naszych zawodniczek Aleksandra Śmiech. Polka dwukrotnie rzuciła ponad 69 metrów, kończąc zawody z wynikiem 69.12.

– To mój największy sukces w karierze, trudno się z niego nie cieszyć – powiedziała po konkursie druga z reprezentantek Polski.

Maksymilian Szwed był najmłodszym uczestnikiem finału rywalizacji na 400 metrów. Polak ruszył bardzo ambitnie, ale na dystansie musiał uznać wyższość bardziej doświadczonych rywalki. Po dobrym biegu finiszował szósty z drugim czasem w karierze – 45.06. Podopieczny Krzysztofa Węglarskiego nie krył satysfakcji z osiągniętego rezultatu.

– Wszedłem do tego finału z ósmym czasem, kończę go na szóstym miejscu. Nie jestem zawiedziony, zrealizowałem wszystkie cele. Jeśli będzie zdrowie, to będę jeszcze się rozwijał. Mam w sobie dużo cierpliwości. Cieszę się, że te sukcesy nie przychodzą tak od razu. Jak one przyjdą zwyciężone latami, będą bardziej cieszyć. Dzięki temu ta motywacja cały czas będzie we mnie wzrasta – powiedział Szwed.

Po trzech dniach lekkoatletycznych zmagań na Alexander Stadium reprezentacja Polski ma trzy medale – srebrne Ewy Swobody i Pii Skrzyszowskiej oraz brąz Jakuba Szymańskiego.

W czwartkowe przedpołudnie do rywalizacji w mistrzostwach Europy przystąpi obrończyni tytułu w biegu na 400 metrów Natalia Bukowiecka. W kwalifikacjach skoku wzwyż wystąpią Maria Żodzik, Maja Słodzińska i Wiktoria Miąso. Podczas porannej sesji o awans do finałów powalczą przeszkodowcy Adam Bajorski i Maciej Megier oraz oszczepnicy Dawid Wegner i Marcin Krukowski. Jednym polskim finałem wieczoru będzie bieg na 3000 metrów z przeszkodami, w którym wezmą udział Kinga Królik, Agnieszka Chorzępa oraz Alicja Konieczek.

PZLA

To był istny lekkoatletyczny thriller, trwający niewiele ponad 12 i pół sekundy. Finał biegu na 100 metrów przez płotki na mistrzostwach Europy w Birmingham będzie jednym z tych wydarzeń w historii krajowej lekkiej atletyki, który kibice zapamiętają na lata. Świetnie dysponowana Pia Skrzyszowska – najszybsza w półfinale z czasem 12.60 – w walce o medal stoczyła niebywale zacięty i pasjonujący pojedynek z Holenderką Nadine Visser. Na metę wpadły równocześnie i z wielkim napięciem musiały oczekiwać na ostateczny werdykt sędziów. Te kilkadziesiąt sekund niepewności, gdy Skrzyszowska i Visser z napięciem patrzyły na tablicę świetlną, wydawały się trwać niezwykle długo. Ostatecznie przy obu nazwiskach wyświetlono czas 12.67, ale o tysięczną część sekundy szybsza okazała się zawodniczka z Niderlandów. Pia – złota przed czterema laty i brązowa przed dwoma – teraz zdobyła srebrny medal mistrzostw Europy.

– Mógł być remis, a jednak przegrałam jedną tysięczną. Mam teraz trio indywidualnych medali. Szkoda, że nie ma złota, ale najważniejsze, że jest medal. Na mecie nie byłam pewna, która z nas wygrała. Tysięczną trudno wyczuć – przyznawała po biegu wicemistrzyni Europy. Generalnym sponsorem polskiej reprezentacji lekkoatletycznej jest Orlen.

Polka przyznała, że mocny w jej wykonaniu półfinał – wygrany z dużą przewagą – pozwolił jej dobrze wejść w starty na mistrzostwach Europy.

– Ten bieg półfinałowy był dobrym wejściem w te zawody. To 12.60 nie wydawało mi się jakimś dobrym wynikiem, chociaż to był poprawny technicznie i luźny bieg. Te wyniki tutaj są jednak średnie, jest dosyć chłodno i bardzo wietrznie. Na starcie czułam wichurę w twarz. Myślę, że to też sprawia, iż tutaj nie padają jakieś super rezultaty. Natomiast na mistrzostwach nie chodzi o wynik, chodzi o miejsce – podkreśliła polska płotkarka.

Skrzyszowska przypomniała, że w tym roku już raz przegrała z Holenderką o tysięczne sekundy – w marcu podczas halowych mistrzostw świata w Kujawsko-Pomorskiej Arenie Toruń.

– My się bardzo napędzamy. W tym roku co prawda nie miałyśmy wspólnych obozów, ale wcześniej niejednokrotnie trenowałyśmy razem. Od lat wiemy, że jesteśmy na podobnym poziomie. Przecież na hali też miałyśmy taki sam wynik, różniły nas tylko tysięczne. Mam jednak nadzieję, że kolejny pojedynek będzie już z wygraną po mojej stronie – uśmiechała się Pia Skrzyszowska.

Polka podkreśliła, że chociaż na początku sezonu letniego była lekko zawiedziona swoimi biegami, to nie popadała w panikę.

– Na początku sezonu nie byłam zadowolona z wyników. Coś mnie tam pobolewało w biodrze, w czworogłowym. Nie było jednak paniki. To był jednak zapalnik, żeby dać z siebie wszystko – podkreśliła polska medalistka.

PZLA
Fot.: Marek Biczyk/PZLA

To był wyjątkowy dzień dla polskiego triathlonu. Startując przed własną publicznością i jako najwyżej rozstawiona zawodniczka z numerem 1, Roksana Słupek udźwignęła rolę faworytki i odniosła pewne zwycięstwo, zdobywając tytuł mistrzyni Europy.

Choć po etapie pływackim Polka zajmowała dopiero 24. miejsce, błyskawicznie odrobiła straty podczas części kolarskiej. Dołączyła do czołowej grupy, a następnie przez cały etap rowerowy bardzo aktywnie jechała na jej czele, kontrolując przebieg rywalizacji. O losach złotego medalu zdecydował bieg, który od pierwszych metrów należał już do reprezentantki Polski. Słupek narzuciła mocne tempo, systematycznie powiększała przewagę i niezagrożona przekroczyła linię mety jako pierwsza.

Srebrny medal zdobyła Francuzka Ambre Grasset, natomiast brąz wywalczyła jej rodaczka Léa Houart.

– To był jeden z najbardziej wyjątkowych startów w mojej karierze. Ściganie się o tytuł mistrzyni Europy przed własną publicznością to coś, o czym marzy każdy sportowiec. Kiedy słyszałam doping kibiców na całej trasie, czułam dodatkową energię i wiedziałam, że muszę dać z siebie wszystko – powiedziała po wyścigu Roksana Słupek.

– Po pływaniu nie byłam w miejscu, w którym chciałam być, ale zachowałam spokój. Wiedziałam, że na rowerze mamy szansę dojechać do czołówki, a na biegu czułam się naprawdę mocna. Jestem ogromnie szczęśliwa, że mogłam zdobyć ten medal właśnie tutaj, w Elblągu, przed polskimi kibicami – dodała nowa mistrzyni Europy.

Bardzo dobrze zaprezentowały się również pozostałe reprezentantki Polski. Aleksandra Ferchmin zajęła wysokie 13. miejsce w klasyfikacji Elity oraz 7. miejsce w kategorii U23. Magdalena Sudak ukończyła rywalizację na 21. pozycji, Matylda Wojakiewicz była 36., Józefina Młynarska zajęła 37. miejsce, a Zuzanna Sudak ukończyła wyścig na 44. pozycji.

– To historyczny moment dla polskiego triathlonu. Roksana udowodniła dziś, że należy do ścisłej europejskiej czołówki. Wytrzymała ogromną presję związaną z rolą faworytki i wykorzystała atut startu przed własną publicznością w najlepszy możliwy sposób. Jestem dumny z całej reprezentacji Polski oraz sztabu szkoleniowego, który wykonał ogromną pracę – powiedział Paweł Młynarczyk, Prezes Polskiego Związku Triathlonu.

– Cieszy nie tylko złoty medal, ale również postawa pozostałych reprezentantek. Aleksandra Ferchmin znalazła się bardzo blisko czołowej dziesiątki elity i jednocześnie zajęła wysokie miejsce w kategorii U23. To pokazuje, że polski triathlon rozwija się we właściwym kierunku i możemy z optymizmem patrzeć w przyszłość. Organizacja mistrzostw w Elblągu jest również doskonałą promocją naszego kraju i potwierdzeniem, że jesteśmy gotowi do organizacji imprez najwyższej rangi – dodał Prezes PZTri.

Piątkowa rywalizacja rozpoczęła się od wyścigów juniorek i juniorów, którzy jako pierwsi walczyli o medale mistrzostw Europy. Najwyżej sklasyfikowanym Polakiem był Jan Chmielewski (11. miejsce), a Martyna Gajda była 20. Zwieńczeniem dnia będą jeszcze wieczorne wyścigi mężczyzn w kategorii Elity i U23, podczas których poznamy kolejnych mistrzów Europy.

Sportowe emocje w Elblągu potrwają również w sobotę. Na starcie staną reprezentacje walczące o medale mistrzostw Europy w sztafetach mieszanych zarówno w kategorii Elity, jak i Juniorów. Rywalizacja elity będzie miała dodatkowo ogromne znaczenie w kontekście kwalifikacji olimpijskich – zdobyte w Elblągu punkty zostaną zaliczone do Rankingu Olimpijskiego Sztafet Mieszanych do Igrzysk Olimpijskich Los Angeles 2028, co sprawia, że na starcie zobaczymy najmocniejsze europejskie reprezentacje.

Mistrzostwa Europy w Triathlonie Elbląg 2026 zgromadziły najlepszych zawodników Starego Kontynentu i są jednym z najważniejszych wydarzeń sportowych organizowanych w Polsce w 2026 roku. Triumf Roksany Słupek przed własną publicznością już teraz zapisał się jako jeden z najważniejszych momentów w historii polskiego triathlonu, a przed kibicami w Elblągu wciąż kolejne dni rywalizacji na najwyższym europejskim poziomie.

Polak od początku utrzymywał wysokie tempo rywalizacji. Etap pływacki przebiegł zgodnie z założeniami – Kuba wyszedł z wody ze stratą 32 sekund do prowadzącego zawodnika, utrzymując kontakt z czołową grupą. Kluczowa okazała się jednak bardzo mocna jazda na rowerze. Dzięki znakomitej pracy na trasie kolarskiej Gajda skutecznie odrobił straty, dojeżdżając do pierwszej grupy i uzyskując najlepszy czas etapu kolarskiego w całej stawce.

Niewielkie problemy pojawiły się podczas drugiej strefy zmian, gdzie Polak stracił około czterech sekund, co kosztowało go chwilową utratę kontaktu z prowadzącą grupą. Reprezentant Polski szybko jednak wrócił do walki o najwyższe lokaty i po bardzo solidnym biegu przesuwał się w klasyfikacji, ostatecznie kończąc zawody na 5. miejscu.

Wynik osiągnięty w Meksyku ma również duże znaczenie w kontekście walki o igrzyska olimpijskie. Za piątą lokatę Kuba Gajda zdobył 366 punktów do rankingu olimpijskiego, dzięki czemu aktualnie zajmuje 25. miejsce w zestawieniu kwalifikacyjnym do Los Angeles 2028.

– To był naprawdę dobry wyścig i jestem zadowolony z tego, jak go rozegrałem. Pływanie poszło zgodnie z planem, a na rowerze udało mi się wykonać bardzo dobrą pracę i dojść pierwszą grupę. Szkoda kilku sekund straconych w drugiej strefie zmian, bo przez chwilę zabrakło kontaktu z czołówką, ale szybko wróciłem do swojego rytmu. Piąte miejsce w Pucharze Świata i punkty do rankingu olimpijskiego bardzo cieszą, ale traktuję to przede wszystkim jako motywację do dalszej pracy – powiedział Kuba Gajda.

Z bardzo dobrej postawy reprezentanta Polski zadowolenia nie krył również Prezes Polskiego Związku Triathlonu Paweł Młynarczyk.

– To bardzo wartościowy wynik Kuby i kolejny sygnał, że nasi zawodnicy coraz skuteczniej rywalizują na arenie międzynarodowej. Piąte miejsce w zawodach Pucharu Świata, przy tak mocnej obsadzie, pokazuje duży potencjał sportowy i dobrą realizację procesu szkoleniowego. Cieszy również zdobycz punktowa, która daje Kubie wysoką pozycję w rankingu olimpijskim. To ważny krok na początku kwalifikacji do Los Angeles 2028 – podkreślił Paweł Młynarczyk.

Dla Kuby Gajdy start w Huatulco był kolejnym ważnym przystankiem w budowaniu pozycji rankingowej i zbieraniu doświadczeń w rywalizacji międzynarodowej na najwyższym poziomie.

PZTri