W roli chorążego naszej reprezentacji podczas parady flag wystąpił tym razem pływak Jakub Kraska – nasz dwukrotny młodzieżowy medalista olimpijski.

W trakcie uroczystości została opuszczona flaga olimpijska, która została przekazana przez Burmistrza Buenos Aires i Prezydenta MKOl Thomasa Bacha przedstawicielom Senegalu. IV MIO w 2022 roku odbędą się właśnie w Dakarze.

Następnie, jak nakazuje tradycja, wygaszono znicz olimpijski, a Thomas Bach ogłosił oficjalnie zakończenie igrzysk. Ceremonię zakończył efektowny pokaz fajerwerków i wielka impreza przy udziale argentyńskich dj-ów.

Reprezentacja Polski wywalczyła w Buenos Aires 6 medali – 3 brązowe (Jan Kałusowski – pływanie, 200m st. klas.; B. Koziejko, J.Majerski, J. Kraska, J.Kałusowski – pływanie, sztafeta 4x100m st. zm.; Gracjan Kozak – lekkoatletyka, rzut dyskiem) i 1 srebrny (Jakub Kraska – pływanie, 100m st. dow.) w „polskich” oraz złoto [Iga Świątek (POL)/Kaja Juvan (SLO) – tenis] i brąz [Kamil Kasperczak (POL)/Laura Hereida (ESP) – pięciobój nowoczesny] w konkurencjach międzynarodowych.

– To była świetna impreza! – powiedziała podczas zakończenia Paulina Rutkowska (podnoszenie ciężarów). – Jeszcze by się chciało zostać, ale po tak długim czasie miło będzie wrócić do domu. Jestem pozytywnie zaskoczona wszystkim co tu zobaczyłam, no… może poza jedzeniem w stołówce. Bardzo podobało mi się to, że na moje zawody nie dość, że komuś chciało się przyjść, to powiem więcej, było na nich tysiące kibiców. To było niesamowite uczucie wystąpić przed taką publicznością. Zwiedziłam także trochę samo Buenos i najbardziej spodobała mi się kolorowa dzielnica La Boca.

W podobnym tonie na temat igrzysk wypowiedziała się nasza strzelczyni – Wiktoria Bober. – Wprawdzie zawody zakończyłam na samym początku igrzysk, ale resztę czasu nie próżnowałam i spędziłam go na strzelnicy. Jeśli chodzi o kibiców, to na zawodach strzeleckich było ich naprawdę wielu, jeśli występował ktoś z Argentyny. Inaczej, a powiem, że odbywały się one w godzinach rannych, bywało różnie, no może poza finałami. Mi brakowało tu więcej możliwości uczestnictwa w zawodach innych reprezentantów Polski i kibicowania im. Organizatorzy w pierwszej kolejności wpuszczali Argentyńczyków, a szczególnie dzieci, więc my musieliśmy nacieszyć się tym, gdzie udało nam się wejść.

Imprezę krótko podsumowali także członkowie Misji Medycznej. Jej szef, doktor Andrzej Folga stwierdził, że nie było większych problemów zdrowotnych. – Nie mieliśmy na szczęście poważnych interwencji, ale wiele osób zmagało się z przeziębieniem. Z tego powodu 2/3 naszych leków zostało wykorzystanych.

Dużo pracy miała natomiast fizjoterapeutka Dominika Wrzosek. – Bywały dni, że nie mogę narzekać, ale były i takie, że przed snem nie czułam rąk – powiedziała. – Poza normalnymi sytuacjami z zawodnikami pomagałam Karolinie Bombie, naszej młociarce, która miała problem z kolanem, a wszystkim nam zależało, aby jej występ doszedł do skutku. Udało się i Karolina zrobiła w konkursie co mogła. Brawa dla niej! Dodatkowo prze dłuższy okres zajmowałam się naszym pięcioboistką Kamilem Kasperczakiem, ale to były zabiegi typowo przedstartowe, aby utrzymać go w dobrej kondycji. Jak wiemy na koniec imprezy Kamil wywalczył brązowy medal w parze z Hiszpanką, więc nasza praca się opłaciła – dodała Dominika, dla której była to już druga przygoda z olimpijskimi zawodami. Wcześniej pomagała naszym reprezentantom podczas Europejskiego Festiwalu Młodzieży Europy Gyor 2016. Czas więc na „duże” igrzyska pani Dominiko.

www.olimpijski.pl/top
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

– Ogromnie się cieszę z tego wyniku. Po zawodach indywidualnych, w których nie najlepiej poszła mi szermierka, wiedziałem co w rywalizacji drużynowej należy w niej poprawić, więc – właśnie to zrobiłem. Pokazała to już dzień wcześniej runda rankingowa i dlatego mogliśmy startować z doskonałej drugiej pozycji. Tym razem na planszy było równie dobrze, a na pływalni… Cóż, Laura popłynęła może niespecjalnie dobrze, ale za to ja zdołałem pobić swój rekord życiowy na basenie 50-metrowym i w tej konkurencji zajęliśmy miejsce 14. O wszystkim rozstrzygał „kombajn” bieg połączony ze strzelaniem laserowym. Ruszyliśmy do niego z trzeciej pozycji. No właśnie – to strzelanie. Biegliśmy obydwoje bardzo dobrze i równo i gdyby nie moje „pudła” mielibyśmy srebro. Na szczęście Hiszpanka stanęła na wysokości zadania i brąz obroniliśmy.

– Sukces w Buenos Aires to moje największe osiągnięcie, ale też najważniejsza impreza sportowa w jakiej kiedykolwiek uczestniczyłem. Byłem już przecież i na mistrzostwach Europy i świata (nie tylko juniorskich, ale i młodzieżowych), ale te igrzyska olimpijskie i ich atmosfera to przeżycie, które zapamiętam na zawsze. 

O skomentowanie rezultatu osiągniętego w Buenos Aires poprosiłem trenera Tomasza Cygańskiego. 

– To doskonały i bardzo ważny wynik dla naszej dyscypliny. W rywalizacji drużynowej startowały przecież 24 zespoły i być wśród nich trzecim… Drogę do sukcesu otworzyła Kamilowi i Laurze ich bardzo dobra (zresztą w oba dni) szermierka. W następnych konkurencjach obydwoje na pewno dali z siebie wszystko. Rzeczywiście, Hiszpance nie bardzo poszło w pływaniu, a Kamilowi w biegu, ale gdy się to wszystko zsumowało okazało się, że jest sukces. Cieszy też to, że para wytrzymała presję, ciężar psychiczny, z którym na pewno rozpoczynali bieg i strzelanie.

– Kamilowi wynik osiągnięty tutaj otwiera drogę do, oby równie udanych startów w kategorii młodzieżowej, a potem wśród seniorów.

– Żal mi tylko Agnieszki Wysokińskiej, która bardzo chciała startować w zawodach drużynowych, ale ostatecznie – wobec nagłego zachorowania wylosowanego partnera z Niemiec – do tego nie doszło. Nic dziwnego, że była mocno rozżalona.

www.olimpijski.pl/baś
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Przyznaję – podsłuchałem fragmenty wywiadów, których udzielił.

– Gratulujemy osiągnięcia i tego medalu. Z jakim nastawieniem przystępowałeś do konkursu?

– Szczerze mówiąc miałem trochę tremy, ale powiedziałem sobie, że nie pozostaje mi nic innego jak tylko poprawić wynik z pierwszego etapu rywalizacji (55,40 m). Liczyłem na to, że w lepszych warunkach – bo przecież w czwartek było zimno i deszczowo, a tym razem ciepło i słonecznie – uda mi się to zrobić. Trema natomiast brała się z faktu, że jeszcze nigdy nie startowałem na stadionie z tak liczną widownią – trybuny były przecież pełne.

– Udało Ci się poprawić wynik o ponad 4 metry, bo uzyskałeś odległość 59,52 m, a po zsumowaniu rezultatów z obu etapów zawodów okazało się, że srebro przegrałeś o zaledwie 14 centymetry. Co czułeś stojąc na trzecim stopniu podium?

– Czułem wielką radość, ale byłaby jeszcze większa, gdybym wywalczył lepszą lokatę, ale i tak – ten wynik to mój nowy rekord życiowy powiększony o ok. 1,5 metra, więc z tego występu na pewno mogę się tylko cieszyć.

– Jak sądzisz, jak Twój wynik zostanie odebrany w Polsce?

– Hm… Na pewno z radością – przede wszystkim przez moją rodzinę, kolegów i znajomych z Bolesławca. Przed moim wyjazdem do Argentyny wszyscy zapewniali mnie, że będą trzymać kciuki za mój udany start. Widocznie słowa dotrzymali…

Ja do Gracjana zwróciłem się z jeszcze jedną kwestią. Zwróciłem mu uwagę, że Polska ma w jego konkurencji wspaniałe tradycje.

Edmund Piątkowski, Zenon Begier, w ostatnich latach Piotr Małachowski czy Robert Urbanek – to tylko niektórzy. Czy chciałbyś czerpać z doświadczeń tych zawodników?

– Oczywiście – dobrze znam te nazwiska, zwłaszcza ostatniej wymienionej przez pana dwójki, ale – przede wszystkim z telewizji, bo osobiście jeszcze chyba nigdy nie miałem okazji ich spotkać. A w czasie transmisji telewizyjnych z różnych imprez – owszem podglądam, jak rzucają najlepsi, i to nie tylko nasi reprezentanci. Myślę, że swoje spostrzeżenia postaram się kiedyś wykorzystać. 

Notował: Henryk Urbaś/PKOl
Fot.: Szymon Sikora, Tomasz Piechal/PKOl

Jeszcze kilka dni temu uczestniczył w argentyńskiej stolicy w MKOl-owskim forum „Olimpizm w działaniu” oraz odbywającej się 8 i 9 października 133. Sesji MKOl.

Kilka tygodni wcześniej w Genewie spotkał się z prezesem PKOl Andrzejem Kraśnickim oraz Ministrem Sportu i Turystyki Witoldem Bańką. Panowie rozmawiali o najważniejszych problemach współczesnego sportu i olimpizmu, w tym o kwestiach walki z dopingiem.

W związku ze śmiercią P.Baumanna przewodniczący MKOl Thomas Bach zarządził opuszczenie do połowy masztu flagi olimpijskiej na siedzibie olimpijskiej centrali z Lozannie oraz w Wiosce sportowej MIO w Buenos Aires.

Prezes PKOl Andrzej Kraśnicki skierował 14 października do Thomasa Bacha list, z prośbą o przekazanie szczerych kondolencji bliskim Patricka Baumanna, podkreślając jak ważną postacią w światowym sporcie był zmarły w tak młodym wieku działacz.

– Polska rodzina olimpijska łączy się w smutku ze wszystkimi ludźmi sportu – napisał prezes PKOl.

www.olimpijski.pl

– Brawo, Iga, bo dzięki Tobie wszyscy (a było nas, Polaków trochę na widowni kortu nr 1) jesteśmy w znakomitych nastrojach.

– Dziękuję, to bardzo miłe. Słyszałam ten doping, widziałam biało-czerwone flagi, prezesa PKOl i panie z Misji Olimpijskiej na trybunie, więc wypadało za to się odwdzięczyć.

– Ładny jest ten Twój medal…

– Tak, okrągły, z pięcioma kołami olimpijskimi i taką ciekawą grafiką, jakby promieniami komety z zatkniętymi na nich piłkami… Podoba mi się, a poza tym jest złoty i jest mój!

– Ciężko było Tobie i Kai Juvan ze Słowenii walczyć o to najcenniejsze trofeum…

– Na pewno tak. Przede wszystkim jednak żałuję, że nie wygrałam tu singla, bo mój stan zdrowotny zdecydowanie na to nie pozwolił. Na szczęście organizatorzy tak ustawili grafik gier, że przed finałem gry podwójnej miałam dwa dni, w czasie których właściwie doszłam już do siebie i mogłam grać, choć jeszcze dziś rano nie byłam tego pewna. Może dlatego ten mecz rozpoczęłam nie najlepiej, ale potem było już właściwie O.K.

– Wasze finałowe rywalki – tenisistki japońskie stawiły Wam zacięty opór, gra długo była bardzo wyrównana. One też wygrały pierwszy set.

– Tak, były dla nas niewygodne, a trudno było przygotować na walkę z nimi jakąś konkretną taktykę. Kiedy jednak pod koniec meczu Kaja doznała kontuzji nogi i przez kilka minut była doprowadzana do lepszego stanu przez lekarza, a po tym z konieczności musiałyśmy zmienić trochę rytm gry, Japonki chyba się w tym pogubiły i zaczęły popełniać więcej błędów.

– Czy ten piękny medal, na który obydwoje teraz spoglądamy, zamierzasz komuś zadedykować?

– Ojej, pewnie, że tak. Jest wiele osób, którym mogłabym go zadedykować. Na przykład – moim trenerom w kraju – Jolancie Rusin i Piotrowi Sierzputowskiemu oraz mojemu tacie, bo on mi zawsze powtarza, że medal olimpijski to trofeum najważniejsze ze wszystkich, a każde igrzyska mają dla niego ogromne znaczenie, wręcz sentymentalne…

– To chyba oczywiste, bo sam uczestniczył w nich, jako reprezentacyjny wioślarz, równo 30 lat temu.

– No właśnie, dlatego zawsze zwraca uwagę na igrzyska olimpijskie i chciałby abym zagrała w nich przynajmniej jeszcze kilka razy, więc – zobaczymy…

– Za dwa lata Tokio. Jak będziesz nadal czynić postępy w grze, to być może zagrasz już tam?

– Tak, chciałabym bardzo, ale droga jeszcze przede mną długa. Tylko, że jeśli będę odpowiednio wysoko w tenisowym rankingu – nic pewnie nie stanie na przeszkodzie bym jako pełnoprawna, „dorosła” reprezentantka Polski zagrała w stolicy Japonii.

– Tego Ci życzę, a młodzieżowego złota jeszcze raz gratuluję.

– Dziękuję bardzo.

Rozmawiał: Henryk Urbaś/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

– Szkoda, że nie udało Ci się ukończyć tych zawodów z kompletem zaliczonych podejść, bo przy trzeciej próbie rwania sędziowie dopatrzyli się u Ciebie nieregulaminowego chwytu sztangi, a w ostatnim podejściu do podrzutu próbowałaś walczyć ze sztangą, ale bez powodzenia…

– Tak, to prawda, na pewno mogło być dziś jeszcze lepiej, bo na lepszy wynik też było mnie stać, ale nie ma przecież tragedii, a piąte miejsce to nawet wyżej niż przed rozpoczęciem konkursu mogłam się spodziewać. A co do tych nieudanych prób – w pierwszym przypadku zawinił chyba bark – sztanga nieco mi spadła i „zgniotła” mnie trochę, co najwyraźniej sędziowie zauważyli, a co do podrzutu – tu winna była moja głowa. Chyba za bardzo chciałam ten ciężar zaliczyć, a w ferworze walki czasem nie wszystko się udaje.

– Z tego co pamiętam – zwykle występujesz w nieco lżejszej kategorii, a tutaj 63…

– Tak, rzeczywiście, ale z trenerem doszliśmy do wniosku, iż nie będę tu wagi zbijać, bo i w tej lżejszej kategorii nie miałabym szans na miejsce na podium. Na to podium po prostu muszę jeszcze poczekać. 

– Udział w młodzieżowych igrzyskach w Buenos Aires to chyba najważniejszy i jak dotąd najbardziej prestiżowy Twój start na pomoście?

– Tak, jeszcze nigdy w takiej imprezie nie brałam udziału i w ogóle jestem przeszczęśliwa, że znalazłam się w składzie naszej reprezentacji. Zresztą nie kryję, że przecież o ten wyjazd do Argentyny walczyłam, a miałam za rywalki bardzo dobre i silne dziewczyny, wśród nich – także moją siostrę. Wiem, że i ona, i cała rodzina w kraju mocno ściskali za mnie kciuki, a i tutaj w sali, w której startowałyśmy, widziałam polskie koleżanki i kolegów z innych dyscyplin a także osoby z misji olimpijskiej. To też mi pomagało w walce na pomoście.

Naszej rozmowie przysłuchiwał się trener Wojciech Gesek, opiekujący się w naszej ekipie dwojgiem przedstawicieli podnoszenia ciężarów. Jak on ocenił występ Pauliny?

– To na pewno dla niej wielkie przeżycie, bo igrzyska olimpijskie, nawet w młodzieżowym wydaniu, to nie są mistrzostwa Polski czy Europy, lecz największe zawody na świecie i już sam udział w nich jest powodem do zadowolenia i dumy z reprezentowania kraju. Paulina ten szczególny ciężar psychiczny zniosła dobrze i wypadła na miarę swych możliwości. Trzeba przy tym wziąć pod uwagę także takie elementy jak 5-godzinna różnica czasu między Polska, a Argentyną, odmienny klimat, bo tu właściwe zaczyna się wiosna, do tego jeszcze zupełnie inne jedzenie. Takie, z pozoru błahe sprawy mogą mieć silny wpływ na postawę zawodnika czy zawodniczki, zwłaszcza gdy chodzi o ludzi młodych. Paulina jest jeszcze bardzo młoda i przez takie próby też musi przejść. Dobrze, że ma okazję przeżyć to teraz, bo w przyszłości nie będzie już na podobnych, ale już „dorosłych” imprezach musiała obawiać się większego stresu. Piąte miejsce Pauliny w Buenos to powtórzenie wyniku sprzed czterech lat, kiedy to w Nankinie taką samą lokatę zajęła Kinga Kaczmarczyk, która teraz znakomicie się rozwija i ma szanse na jeszcze większe sukcesy w nieodległej przyszłości. Wierzę, że podobnie będzie z Pauliną.    
A jutro będziemy kibicować występującemu w kategorii +85 kg Kubie Zielińskiemu. Musimy odwdzięczyć się mu za dużą pomoc, którą na treningach okazywał Paulinie i dziś też gorąco ją dopingował.

Rozmawiał: Henryk Urbaś/PKOl
Fot.: Tomasz Piechal/PKOl

– Kuba, zauważyłem jakiś smutek w Twoich oczach…

– Tak, bo wynikiem tu osiągniętym nie jestem usatysfakcjonowany – ani drugim miejscem w finale, ani też uzyskanym czasem, bo liczyłem na to, że uda mi się poprawić rekord życiowy i może rekord Polski, tymczasem nie było tak jak to sobie planowałem. Czegoś zabrakło. Duże zmęczenie, presja, stres – wszystko to się nałożyło na siebie. Miałem bardzo trudny i długi sezon. Jest połowa października, a ja już ponad rok trenuję „ciągiem”, non stop, a to jest naprawdę bardzo trudne. Cóż, udało się wywalczyć to srebro i „tylko” srebro, bo popełniłem parę drobnych błędów technicznych, a za nie płaci się utratą medalu złotego.

– Ale przecież i tak ze startu w Argentynie powinieneś być zadowolony. Najpierw miałeś przecież wysokie czwarte miejsce na 200 metrów dowolnym, potem wraz z kolegami wywalczyłeś brązowy medal w sztafecie, a na koniec zawodów – znów indywidualnie srebro, więc…?

– No tak, ale ja mierzyłem tu naprawdę w pierwsze miejsce i złoty medal. Myślę, że stać mnie na taki sukces.

– W połowie dystansu na 100 metrów zajmowałeś czwarte miejsce, potem o dwa jeszcze awansowałeś.

– Tak to już jest, że mam mocną tę drugą pięćdziesiątkę, bo jestem na tyle wytrzymały, a woda i emocje mnie wręcz niosą, i tak było również tym razem. Rosjanin Minakow, który dziś ze mną wygrał, też udowodnił, że drugie 50 metrów ma równie dobre. Troszkę mnie „przykuło” na końcu, źle rzuciłem rękę na ścianę basenu i w efekcie jest srebro. Do złota zabrakło trzech setnych sekundy. Cóż, brak szczęścia, ale – nic na to teraz nie poradzę. W Tokio na pewno się odegram…

Rozmawiał: Henryk Urbaś/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Po trwającym blisko dwie godziny meczu para Świątek/Juvan pokonała Japonki Yuki Naito/Naho Sato 6:7 (5-7), 7:5, 10:4 i tym samym zawodniczki zostały mistrzyniami młodzieżowych igrzysk!

Na koncie reprezentacji Polski są ponadto trzy medale (srebrny i dwa brązowe) wywalczone w zawodach pływackich.

www.olimpijski.pl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Zwyciężył Rosjanin Andriej Minakow (49.23), a brąz Szwed Robin Hanson.

To trzeci medal dla Polski w Argentynie i trzeci zdobyty na olimpijskiej pływalni. Kraska stanął na olimpijskim podium już po raz drugi, ale tym razem indywidualnie. Polak ma już na swoim koncie brąz z męskiej sztaferty 4x100m stylem zmiennym wraz z Janem Kałusowskim, Jakubem Majerskim i Bartłomiejem Koziejko. Pierwszy krążek dla Polski w Buenos Aires – brąz – wywalczył Jan Kałusowski na 200m stylem klasycznym.

www.olimpijski.pl/top
Fot.: Tomasz Piechal/PKOl

Złoty medal zdobyła reprezentacja Rosji, a srebro Chiny.

Jest to drugi medal Polaków w stolicy Argentyny i to drugi z olimpijskiego basenu. Kilkanaście minut wcześniej na trzecim stopniu podium stanął Jan Kałusowski (200m stylem klasycznym).

www.olimpijski.pl/top
Fot.: Szymon Sikora/PKOl