Jackowska najlepszy wynik osiągnęła już w pierwszej kolejce. Pchnięcie na 15,68 m pozostało jej najdalszą próbą w konkursie. W kolejnych podejściach uzyskała 14,52 m, 13,59 m, 14,75 m i 13,12 m. Rywalizację zakończyła wynikiem 15,28 m – swoim drugim najlepszym tego dnia.

Brąz wywalczyła Egipcjanka Alaa Belal, która decydujące pchnięcie na 15,92 m oddała w piątej kolejce. Wcześniej jej najlepszym rezultatem było 15,47 m, czyli mniej niż wynik reprezentantki Polski.

Po złoto sięgnęła Zsófi Marton. Węgierka, podobnie jak Jackowska, najdalej pchnęła kulę w pierwszej próbie – na 16,47 m. Srebrny medal zdobyła Chorwatka Zara Veltruski, która w ostatniej kolejce poprawiła swój rezultat na 16,12 m.

Jackowska zakończyła udział w konkurencji na czwartej pozycji w siedmioosobowej stawce.

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Polski płotkarz w eliminacjach uzyskał czas 13,91 i awansował do finału. W decydującym biegu osiągnął 14,08, kończąc rywalizację na ósmej pozycji. Nie zdołał poprawić wyniku z pierwszej rundy, ale występ w Dakarze miał dla niego znaczenie wykraczające poza sam rezultat. – Miałem wobec siebie trochę wyższe oczekiwania na ten start. Nie będę jednak narzekał, ponieważ spełniłem jedno ze swoich największych marzeń, czyli reprezentowanie Polski na arenie międzynarodowej. Wcześniej występowałem w mistrzostwach Europy we Włoszech, a teraz mogłem reprezentować Polskę w Młodzieżowych Igrzyskach Olimpijskich. Czuję dumę i myślę, że to jest najważniejsze – podkreślił Trojnar.

Finał był dla niego wymagający przede wszystkim pod względem opanowania emocji. W swojej ocenie biegu wskazał na zdenerwowanie i błędy techniczne. Odniósł się również do dyskusji o starcie, którą zauważył w mediach społecznościowych, zaznaczając, że nie szuka w niej usprawiedliwienia. – Finał był bardzo nerwowy. Czytałem w mediach społecznościowych o kontrowersjach i możliwym falstarcie, ale nie będę zrzucał na to winy. Byłem trochę zdenerwowany i popełniłem dużo błędów technicznych. Na pewno wyciągnę z tego biegu cenne lekcje. Traktuję go jako doświadczenie na przyszłość – powiedział.

Po zakończeniu sezonu reprezentant Polski planuje krótki odpoczynek, chwilę oddechu od sportu i skupienie się na nauce. Później przyjdzie czas na przygotowania do kolejnych startów. – Najbliższą imprezą docelową są halowe mistrzostwa Polski U20 we Wrocławiu. W sezonie letnim chciałbym wystartować w mistrzostwach Europy w Bydgoszczy i to jest mój główny cel. Teraz przede mną krótki wypoczynek, trochę nauki i odcięcie się na chwilę od tego wszystkiego – zapowiedział.

Trojnar nie wyznacza sobie obecnie konkretnej daty olimpijskiego debiutu w seniorskiej reprezentacji. Zamiast wybierać między Los Angeles a Brisbane, stawia na systematyczny rozwój. – Chcę być z każdym rokiem coraz lepszy i zobaczymy, co z tego wyniknie. Nie mam jednego konkretnego celu, gdzie muszę się znaleźć. Chcę się rozwijać i być lepszą osobą. Jeśli będę robił postępy, wierzę, że wcześniej czy później pojawię się na igrzyskach. Po prostu chcę być każdego dnia lepszą wersją siebie – podsumował.

ToP, OlaW/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Poniedziałkowy finał Barański zakończył z wynikiem 2,06 m. Kolejna wysokość, 2,09 m, okazała się już zbyt wymagająca, choć reprezentant Polski był bliski jej pokonania. Konkurs zakończył na piątym miejscu, pozostając w grze o podium do swoich ostatnich prób.

– Przyjechałem tutaj z nastawieniem na medal, ale każdy wynik i każde miejsce brałem w ciemno, bo sam fakt, że mogę tu startować, jest nagrodą. Jestem zadowolony z piątego miejsca, które dzisiaj uzyskałem – podkreślił po zawodach.

Złoto zdobył reprezentant Republiki Południowej Afryki Matao le Roux, który skoczył 2,16 m i wyrównał rekord życiowy. Srebro wywalczył Chińczyk Sen Liu z rekordem życiowym 2,14 m. Brąz przypadł Egipcjaninowi Ahmedowi Mohamedowi Zaki Mohamedowi, który uzyskał 2,09 m. Tę samą wysokość pokonał czwarty w klasyfikacji Kai-Lun Huang z Chińskiego Tajpej.

Po konkursie Barański wrócił również do decyzji taktycznych dotyczących kolejnych wysokości. Jak przyznał, większość założeń udało się zrealizować, choć pozostał jeden element do przemyślenia. – Mogliśmy może lepiej rozważyć przeniesienie ostatniej próby na wysokość dającą medal. Stwierdziłem jednak, że nie potrzebuję tego zmieniać. Chciałem kontynuować to, co robiłem, pokonać wysokość, na której skakałem i nie mieszać – wyjaśnił.

Start w Dakarze był dla polskiego skoczka zakończeniem sezonu. Teraz przed nim przygotowania do kolejnych wyzwań i praca nad poprawą rekordów życiowych. – Następne starty będą dopiero w przyszłym sezonie letnim, mniej więcej w maju. Będę się przygotowywał, żeby wystartować jak najlepiej i poprawiać życiówki. Celem numer jeden na przyszły rok są mistrzostwa Europy w Bydgoszczy – zapowiedział.

Doświadczenie zdobyte podczas młodzieżowych igrzysk jest również kolejnym krokiem w stronę jego olimpijskich marzeń. Barański patrzy przede wszystkim na Brisbane 2032, ale nie przekreśla szans na wcześniejszy debiut. – Rozsądnie patrząc, myślę bardziej o Brisbane. Droga do Los Angeles też jednak nie jest jeszcze zamknięta. Bardziej nastawiałbym się na Brisbane – powiedział.

ToP, OlaW/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Ostatni gwizdek, wspólna radość i świadomość, że złote medale należą do nich – właśnie te chwile najmocniej zapisały się w pamięci polskich koszykarek 3×3. Po powrocie do wioski olimpijskiej zawodniczkom wciąż towarzyszyły ogromne emocje.

– Myślę, że jeszcze długo buzowały w nas emocje. Na pewno długo będziemy pamiętać ten dzień i go wspominać. Świętowanie jeszcze przed nami! – powiedziała Gabriela Stefanowicz.

– Ja z meczu finałowego pamiętam przede wszystkim moment, w którym rzuciłyśmy się na siebie i leżałyśmy na boisku, ciesząc się ze zwycięstwa – dodała Stefania Onuorah.

Podobnie decydujące chwile spotkania wspominała Nicola Brzeska. – Samego meczu prawie nie pamiętam, za to doskonale pamiętam ostatni gwizdek, kiedy wiedziałyśmy już, że wygrałyśmy i mamy złote medale – przyznała.

Polki podkreślały, że ich siłą były wzajemne zaufanie i radość ze wspólnej gry. Wiara w drużynę pozwalała im przystępować do kolejnych spotkań bez nadmiernej presji. – Bardzo wierzyłyśmy w nasz zespół i myślę, że między innymi to zaprowadziło nas tak daleko – zaznaczyła Stefania Onuorah.

– Grałyśmy razem i bawiłyśmy się koszykówką. Nie czułyśmy presji, po prostu czerpałyśmy radość z gry. I teraz stoimy tutaj ze złotymi medalami – dodała Nicola Brzeska.

Szczególnym momentem była ceremonia medalowa. Gdy dla polskiej drużyny zabrzmiał Mazurek Dąbrowskiego, radości towarzyszyło wzruszenie. – To ogromne wyróżnienie. Ceremonia była piękna, przyszło dużo ludzi, więc czułyśmy atmosferę i emocje. Usłyszenie Mazurka Dąbrowskiego było szczególnie wzruszającym momentem. Właśnie do tego dążyłyśmy podczas tego turnieju – powiedziała Lena Olejniczak.

Na pytanie o kolejne olimpijskie cele – Los Angeles lub Brisbane – mistrzynie odpowiedziały, że na razie chcą nacieszyć się sukcesem w Dakarze. – Chyba jeszcze nie wybiegałyśmy myślami aż tak daleko. Na razie cieszymy się chwilą – mówiła z uśmiechem Stefania Onuorah. – Po prostu jesteśmy z siebie dumne – dodała Nicola Brzeska.

Złote medalistki nie zapomniały również o kibicach. Podziękowały zarówno tym, którzy wspierali je z Polski, jak i osobom obecnym na trybunach w Dakarze. – Jesteśmy ogromnie wdzięczne za każde wsparcie, które czułyśmy od polskich kibiców i nie tylko – podkreśliła Nicola Brzeska.
– Za każde dobre słowo, każdy SMS i każdy filmik. Dziękujemy też tym, którzy przyjechali i kibicowali nam z trybun. To wspaniałe uczucie wiedzieć, że ktoś jest z nami i nas wspiera – powiedziała Lena Olejniczak.
– Lepiej się gra ze świadomością, że za naszymi plecami stoi tylu kibiców i ludzi, którzy chcą nas wspierać – podsumowała Stefania Onuorah.

Współautorem tego sukcesu i jednym z jego reżyserów jest niewątpliwie trener kadry Bartłomiej Koziatek, dla którego areny olimpijskie nie są nowością. W 2021 roku był trenerem męskiej kadry koszykarzy 3×3, która w Tokio debiutowała w igrzyskach olimpijskich. Rok temu z kolei, podczas Olimpijskiego Festiwalu Młodzieży Europy w Skopje, wraz z ekipą polskich koszykarek 3×3 – wywalczył złoty medal EYOF.

ToP, OlaW/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Dzisiejsze starty Polaków otworzy jazda indywidualna na czas w kolarstwie szosowym. O 10:00 – początek rywalizacji kobiet (Julia Pośpiech), a o 11:30 – początek rywalizacji mężczyzn (Wojciech Pukowski).

W Saly wystąpi ponownie Martinique Suchocka, która będzie rywalizować w windsurfingu. Początek zmagań z jej udziałem zaplanowano na godzinę 15:03 czasu polskiego.

Już dwie minuty później, o 15:05, rozpocznie się konkurs pchnięcia kulą kobiet, w którym wystąpi Kinga Jackowska. Drugim polskim akcentem na stadionie lekkoatletycznym będzie start Maksymiliana Kani. Konkurs skoku o tyczce mężczyzn z jego udziałem ruszy o godzinie 16:58.

Wtorkowy program występów biało-czerwonych dopełni Katarzyna Górnisiewicz. Polska pięściarka wyjdzie na ring o 18:00, by stoczyć walkę w kategorii do 48 kg.

ToP/PKOl

– W ubiegłym roku złoto EYOF-u w Skopje, teraz złoto Młodzieżowych Igrzysk Olimpijskich w Dakarze. Jak to się robi?

– To bardzo miłe uczucie. W zeszłym roku dojście do finału i zdobycie złota wydawało się trudnym zadaniem. Tamten medal bardzo smakował. W tym roku poprzeczka była zawieszona jeszcze wyżej, bo rywalizowaliśmy na poziomie światowym, a nie europejskim. To oznaczało dużo wyższy poziom sportowy w koszykówce 3×3. Mieliśmy zupełnie nowy zespół. Bardzo fajne dziewczyny, które na co dzień grają w swoich klubach, ale wcześniej nigdy nie występowały razem. Trwa sezon koszykówki 5×5, więc zwykle rywalizują ze sobą, a teraz spotkały się w jednej drużynie. Musieliśmy przez tydzień zbudować chemię wewnątrz zespołu. Tak naprawdę niewiele robiliśmy pod względem techniki czy taktyki. Trzeba było przede wszystkim stworzyć drużynę poza boiskiem, żeby dziewczyny uwierzyły, że we czwórkę mogą powalczyć o bardzo dobry wynik.

– Z jakim nastawieniem jechaliście do Dakaru? Od początku rozmawialiście o złocie?

– Przed wyjazdem pytano mnie, po co jedziemy do Dakaru. Odpowiedziałem, że chcemy być jak Adam Małysz – za każdym razem oddawać dobre skoki. Każdy kolejny mecz był właśnie takim jednym skokiem. Skupialiśmy się z zawodniczkami wyłącznie na najbliższych dziesięciu minutach. Nie interesowało nas, kto czeka dalej ani jak wygląda drabinka. Turniej pokazał, że z meczu na mecz dziewczyny coraz bardziej w siebie wierzyły. W finale zagraliśmy z faworyzowanymi Chinkami, którym wielu już wcześniej wieszało złote medale na szyjach. Nie ukrywam, że był to naprawdę bardzo dobrze zbudowany zespół, z dwiema wysokimi zawodniczkami, mierzącymi prawie po 190 centymetrów. Naszym dziewczynom wystarczyło jednak dać piłkę i powiedzieć: „Wybierzcie sobie kolor medalu”. Reszta jest historią. To złoto bardzo dobrze smakuje. Dziewczyny zdążyły już nawet sprawdzić, że za rok jest EYOF we Włoszech. Można powiedzieć, że zespół już jest skompletowany, bo ideału się nie poprawia.

– Patrząc na Waszą grę i słuchając zawodniczek po kolejnych spotkaniach, można było odnieść wrażenie, że siła mentalna jest największym atutem tej drużyny. Jak ją zbudowaliście?

– Bardzo dużo rozmawialiśmy między meczami. Zależało mi, żeby przekazać zawodniczkom mój punkt widzenia – to, jak postrzegam koszykówkę 3×3 i sam turniej. Przede wszystkim wzajemnie się słuchaliśmy i naprawdę się słyszeliśmy. Zawodnikowi czy zawodniczce można powiedzieć wiele rzeczy, które jednym uchem wlecą, a drugim wylecą. Dziewczyny postanowiły jednak: „Dobrze, pójdziemy w to. Zobaczymy, czy to, co mówi trener, się sprawdzi”. Złoto nie zrobiło się samo. W dniu walki o medale o 6:40 wyszliśmy na stadion na rozruch. Wprowadziliśmy rutynę, której konsekwentnie się trzymaliśmy. Dzień zaczynaliśmy rozruchem, a kończyliśmy rozciąganiem. Dziewczyny same pilnowały reżimu meczowego. Po zwycięstwie nad Chińskim Tajpej dopilnowały, żeby kolejnego dnia możliwie dokładnie odtworzyć wszystko, co robiliśmy wcześniej.

– Mówił trener o zaledwie tygodniu na stworzenie zespołu. Jak wyglądały Wasze pierwsze wspólne dni?

– Poznaliśmy się niewiele ponad tydzień wcześniej, podczas jednego czy dwóch treningów, które udało nam się zorganizować w Warszawie w okresie Wszystkich Świętych. Sześć godzin oczekiwania między lotami wykorzystaliśmy na pierwsze gry i ćwiczenia mentalne. Dziewczyny przeprowadzały ze sobą wywiady – jedna była dziennikarką, druga gwiazdą. Dzięki jednemu ćwiczeniu w niecałe pół godziny dowiedzieliśmy się bardzo dużo o wszystkich czterech zawodniczkach. Zaczęły się uśmiechać, dostrzegać, że obok jest fajna koleżanka. Zrozumiały, po co są w drużynie i jakie mają role. Zrozumiały też, że żadna z nich nie wygra tego turnieju w pojedynkę. Czym innym jest wybrać cztery indywidualności, bardzo dobre zawodniczki, a czym innym stworzyć z nich zespół, w którym będą chciały dzielić się rolami. Tutaj to się udało, a efektem jest złoty medal.

– Co zdecydowało o wyborze właśnie tych czterech zawodniczek?

– Miałem okazję współorganizować tegoroczne Młodzieżowe Mistrzostwa Polski w Olsztynie i jednocześnie robiłem notatki dotyczące występujących tam zawodniczek. Gabi Stefanowicz została złotą medalistką i MVP turnieju. Nicola Brzeska zdobyła srebro i znalazła się w najlepszej drużynie mistrzostw. Stefcia ze swoim zespołem zajęła piąte lub szóste miejsce. Naszym czarnym koniem była Lena. Trudniej było ją obserwować pod kątem koszykówki 3×3, bo w tym sezonie miała z nią niewiele kontaktu. Jest jednak mistrzynią Polski U17 w koszykówce 5×5 ze swoim zespołem z Wrocławia i bardzo dobrą strzelczynią. Właśnie takiej zawodniczki potrzebowaliśmy jako uzupełnienia umiejętności i doświadczenia pozostałej trójki. Mamy w Polsce świetne dziewczyny, które bardzo dobrze grają w koszykówkę 3×3. Udowadniamy to rok po roku.

– Gdzie widzi trener te młodzieżowe mistrzynie olimpijskie za kilka lat?

– Na pewno będą rozwijały się w swoich klubach. Trenują w dobrych ośrodkach i są objęte bardzo dobrymi programami. Lena jest w Ślęzie Wrocław, Gabi Stefanowicz w Enei Politechnice Poznań. Nicola i Stefania na co dzień trenują w SMS-ie Łomianki, a Stefcia ponadto reprezentuje Trójkę Żyrardów. Są pod opieką dobrych trenerów. To przyszłość kobiecej koszykówki – mam nadzieję, że zarówno 5×5, jak i 3×3. Oczywiście chciałbym zatrzymać je przy odmianie 3×3, bo ją rozumieją i bardzo fajnie w nią grają. Nie boją się Chin, Francji, Senegalu ani Chińskiego Tajpej. Właśnie takich zawodniczek potrzebujemy. Wielka scena jest przed nimi. Mają dopiero po 16-17 lat, więc najważniejsze turnieje jeszcze na nie czekają. Wiem, że bardzo rozwiną się w koszykówce 5×5, a koszykówka 3×3 będzie miała z nich wiele pożytku.

Rozmawiała Aleksandra Witkowska/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Biało-czerwone rozpoczęły turniej w sobotę, 7 listopada, od zwycięstwa nad Francją 17:15. Kolejne spotkanie przyniosło jednak porażkę z Senegalem 19:20. Polki prowadziły już 16:11, ale gospodynie odrobiły straty i rozstrzygnęły końcówkę na swoją korzyść. Podopieczne Bartłomieja Koziatka zajęły drugie miejsce w grupie D i awansowały do ćwierćfinału.

W niedzielnym meczu z Chińskim Tajpej reprezentantki Polski nie pozostawiły już rywalkom wątpliwości. Od początku kontrolowały przebieg spotkania, zwyciężyły 20:10 i znalazły się w najlepszej czwórce jako jedyny europejski zespół. Ważnym elementem wygranej była obrona ograniczająca przeciwniczkom możliwość wejść pod kosz.

Poniedziałkowy półfinał z Egiptem rozpoczął się lepiej dla rywalek. Egipcjanki przystępowały do niego niepokonane – wcześniej wygrały oba spotkania grupowe, a w ćwierćfinale wyeliminowały Kenię. Polki zatrzymały jednak ich zwycięską serię.

Przełom nastąpił, gdy biało-czerwone objęły prowadzenie 6:5. Od tego momentu nie pozwoliły przeciwniczkom odzyskać przewagi. W ostatnich minutach utrzymywały trzy-, czteropunktowy zapas, jednocześnie pilnując, by nie przekroczyć limitu przewinień zespołowych. Zwycięstwo 19:14 zapewniło im finał i pierwszy w historii medal polskiej reprezentacji koszykarskiej młodzieżowych igrzysk olimpijskich.

W decydującym spotkaniu Polki zmierzyły się z Chinami, które w drugim półfinale pokonały Senegal 21:19. Mecz o złoto zakończył się znacznie niższym wynikiem: biało-czerwone zwyciężyły 12:11. Jeden punkt różnicy przesądził o tym, że na najwyższym stopniu podium stanęły Brzeska, Olejniczak, Onuorah i Stefanowicz. Wielkie brawa!

Polki przeszły przez całą fazę pucharową bez porażki, pokonując kolejno Chińskie Tajpej, Egipt i Chiny. Jedynym zespołem, który znalazł na nie sposób w Dakarze, pozostał Senegal. Gospodynie zakończyły turniej z brązem po zwycięstwie nad Egiptem 18:17.

– Jesteśmy niesamowicie szczęśliwe! Osiągnęłyśmy to, co chciałyśmy w tym turnieju. Marzyłyśmy o medalu, a mamy złoto – ten najcenniejszy. To daje nam ogromną radość. Myślę, że nikt w nas nie wierzył, a my pokazałyśmy, na co nas stać. Udowodniłyśmy, że możemy wygrywać nawet z reprezentacjami o wielkich nazwach. Jest w nas teraz mnóstwo pozytywnych emocji. Modliłam się przez cały mecz. Jesteśmy bardzo szczęśliwe, że mogłyśmy osiągnąć to razem. To trzeci medal Olimpijskiej Młodzieżowej Reprezentacji Polski podczas IV MIO Dakar 2026. W niedzielę dwa brązy wywalczyli lekkoatleci – powiedziały polskie zawodniczki po dekoracji.

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Reprezentantka Polski rozpoczęła drugi dzień zawodów na 14. pozycji. W poniedziałek we wszystkich trzech startach finiszowała w pierwszej dziesiątce. Najwyższe, trzecie miejsce zajęła w piątym wyścigu całej serii.

W ostatnim zaplanowany na dziś, szóstym wyścig, Suchocka zajęła siódme miejsce, utrzymując dziesiątą pozycję wśród 23 zawodniczek. Jej dorobek wynosi 66 punktów łącznie i 42 netto, po odrzuceniu 24 punktów za OCS w pierwszym wyścigu.

Rywalizacja trwa, a na czele znajduje się Włoszka Laura Grasso Castagnetta przed Hiszpanką Olivią Sanchez i Chinką Wu Ziyan.

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

– Wyścig był bardzo dynamiczny, o czym świadczy wysoka średnia prędkość. Było też bardzo ciepło, co, myślę, miało wpływ na przebieg rywalizacji. Sprinterki kilkukrotnie mocno atakowały, ale peleton kasował te odjazdy. Starałam się być aktywna, również w pogoni za ucieczkami. Mniej więcej wiedziałam, za kim ustawić się w peletonie, ponieważ część zawodniczek znałam już z wcześniejszych startów w reprezentacji.

– Na pewno cieszę się ze swojego miejsca. Celowałam w pierwszą piętnastkę, a zakończyłam wyścig tuż za podium. Jestem szczęśliwa z tego wyniku. Może nie jest to medal, ale i tak bardzo się cieszę. Przed nami jeszcze czasówka i na pewno będę walczyć. Wolę proste trasy, a ta właśnie taka jest. Znajduje się na niej około 300-metrowa hopka, ale myślę, że po jej pokonaniu dalej będzie już prosto.

PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

– Gratulacje za wygrany ćwierćfinał! Przed Wami jeszcze dwa spotkania, które rozstrzygną walkę o medale. Jak podsumujesz mecz z Chińskim Tajpej?

– To był ciężki mecz. Byłyśmy do niego zmotywowane tak samo jak na dwa spotkania poprzedniego dnia. Weszłyśmy na boisko pełne chęci zwycięstwa, bo wiedziałyśmy, o co gramy – o możliwość spełnienia marzeń. Od samego początku narzuciłyśmy swój rytm gry. Dzięki temu zawodniczki Chińskiego Tajpej nie miały możliwości wchodzenia pod kosz, a właśnie w tym tkwiła ich siła. Zrobiłyśmy swoją robotę i jesteśmy zmotywowane na kolejny mecz. Chcemy zrewanżować się Egipcjankom za sparingi, które rozegrałyśmy tutaj przed igrzyskami. Jesteśmy bardzo głodne medalu.

– Dzięki tym sparingom znacie już trochę półfinałowe rywalki. Jaki jest plan na mecz z Egiptem?

– Tak, miałyśmy okazję je poznać. Same sparingi nie wyglądały do końca profesjonalnie, bo sędziował ich trener. Egipcjanki są mocne fizycznie i mają przewagę pod koszem, więc naszym zadaniem będzie je tam powstrzymać. Chcemy wykorzystać naszą szybkość i wejścia pod kosz. Myślę, że to może przynieść dobry rezultat.

Rozmawiała Aleksandra Witkowska/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl