Ogromny trud, jaki wkładają w to, by spełnić swoje marzenia oraz po to by być dumą wszystkich Polaków, zasługuje na najwyższe uznanie.

Fakt, że firma Polkomtel Sp. z o.o. chce przeznaczyć dodatkowe środki na nagrody dla polskich olimpijczyków nie zmienia jednak sytuacji, w której zgodnie z umową, będąc sponsorem Polskiego Komitetu Olimpijskiego, winna rozliczyć się ze wszelkich zobowiązań finansowych zapisanych w umowie pomiędzy stronami.

Przypominamy, że wysokość nagród w gotówce dla medalistów i ich trenerów, które zostaną wpłacone przez PKOl to kwota 1 650 000 PLN (1 500 000 PLN – zawodnicy, 150 000 PLN – trenerzy) oraz tokeny TMPL na łączną wartość 1 100 000 zł (950 000 – zawodnicy, 150 000 – trenerzy), a także cenne nagrody rzeczowe.

Ponadto sportowcy, którzy wywalczyli miejsca 4-8 otrzymają tokeny TMPL o łącznej wartości 280 000 PLN.

PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Polacy we Włoszech wywalczyli 4 medale: 3 srebrne i jeden brązowy. Do tej pory reprezentanci Polski lepiej poradzili sobie tylko podczas ZIO Soczi 2014 (6 medali: 4 złote, 1 srebrny, 1 brązowy) i podczas ZIO Vancouver 2010 (6 medali: 1 złoty, 3 srebrne, 2 brązowe).

Tym razem Polskę reprezentowało 60 zawodników (32 kobiety i 28 mężczyzn) w 12 dyscyplinach sportowych: biathlon (8), bobsleje (2+1 rezerwowa), biegi narciarskie (7), kombinacja norweska (2), skoki narciarskie (5), narciarstwo alpejskie (3), narciarstwo wysokogórskie (2), snowboard (4), łyżwiarstwo szybkie (9), short track (5), łyżwiarstwo figurowe (6) i saneczkarstwo (6).

Gwiazdą reprezentacji Polski okazał się młody skoczek narciarski Kacper Tomasiak, który na skoczniach w Predazzo zdobył aż trzy medale olimpijskie: srebro na skoczni normalnej, brąz na skoczni dużej i srebro na skoczni dużej w duecie z Pawłem Wąskiem. Czwarty medal – srebro wywalczył łyżwiarz szybki Władimir Semirunnij na dystansie 10 000 metrów.

Biało-czerwoni zajęli 21. m w klasyfikacji medalowej, zajmując łącznie 16 miejsc punktowanych i zdobywając 55 pkt.

Na miejscach punktowanych plasowali się także:

4. miejsce – Damian Żurek (łyżwiarstwo szybkie, 500 m)
4. miejsce – Damian Żurek (łyżwiarstwo szybkie, 1000 m)
6. miejsce – Nikola Domowicz/Dominika Piwkowska (saneczkarstwo, dwójki)
6. miejsce – Kaja Ziomek-Nogal (łyżwiarstwo szybkie, 500 m)
6. miejsce – Anna Mąka, Kamila Żuk, Joanna Jakieła, Natalia Sidorowicz (biathlon, 4×6 km)
7. miejsce – Aleksandra Król-Walas (snowboard, slalom gigant równoległy)
7. miejsce – Maryna Gąsienica-Daniel (narciarstwo alpejskie, slalom gigant)
8. miejsce – Klaudia Domaradzka, Wojciech Chmielewski, Michał Gancarczyk, Mateusz Sochowicz, Nikola Domowicz, Dominika Piwkowska (saneczkarstwo, sztafeta mieszana)
8. miejsce – Kamila Żuk (biathlon, sprint 7,5 km)
8. miejsce – Marek Kania (łyżwiarstwo szybkie, 500 m)
8. miejsce – Felix Pigeon (short track, 500 m)
8. miejsce – Eliza Rucka-Michałek (biegi narciarskie, 50 km)

Teraz czas na podsumowanie igrzysk i nagrodzenie sportowców. A nagrody otrzymają nie tylko medaliści i ich trenerzy, ale także – po raz pierwszy w historii – sportowcy, którzy uplasowali się na pozycjach 4-8. Wszyscy oni zostaną uhonorowani na uroczystej Gali Olimpijskiej. Ze względu na trwający sezon i sugestie płynące od sztabów szkoleniowych polskich medalistów olimpijskich, Gala odbędzie się 11 kwietnia 2026 roku.

Polski Komitet Olimpijski pragnie serdecznie podziękować wszystkim sponsorom i partnerom Olimpijskiej Reprezentacji Polski za ich nieocenione wsparcie w realizacji zadań statutowych komitetu. Dzięki im zaangażowaniu PKOl mógł zaproponować całej reprezentacji najlepsze z możliwych warunki przejazdu i pobytu we Włoszech podczas XXV Zimowych Igrzysk Olimpijskich Mediolan-Cortina 2026. To między innymi dzięki sponsorom i partnerom PKOl były ona tek wyjątkowe i zapisały się w historii polskiego olimpizmu jako trzecie najlepsze zimowe.

Za cztery lata XXVI Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2030 odbędą się w Alpach Francuskich.

Udział Olimpijskiej Reprezentacji Polski w XXV Zimowych Igrzyskach Olimpijskich Mediolan-Cortina 2026, nie byłby możliwy bez wsparcia Sponsorów i Partnerów PKOl, a są to: zondacrypto, PLUS, PROFBUD, adidas, KRAM, Województwo Lubelskie – Urząd Marszałkowski Województwa Lubelskiego, LUXMED, Ferrero, Itaka, ATT Investments, Art in House, Leroy Merlin, Lilou, Stroer, Toyota Okęcie, Hotel Arłamów, PLUG IN.

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Polka świetnie biegła od początku i w połowie dystansu odskoczyła od swojej grupki i podążyła na 8. miejscu, ścigając 5-osobową grupkę zawodniczek, które miały walczyć o brązowy medal.

Na czele wówczas znajdowała się niesamowita Szwedka Ebba Andersson, która prowadzenia nie oddała do mety, zdobywając olimpijskie złoto. Srebrny medal wywalczyła Norweżka Heidi Weng, a brąz Szwajcarka Nadja Kaelin.

Polka na przedostatniej rundzie doścignęła 5-osobową grupkę ścigającą dwie liderki, ale nie zdołała się utrzymać jej tempa. Ostatecznie Polka zajęła doskonale 8. miejsce.

To był ostatni występ reprezentanta Polski w XXV Zimowych Igrzyskach Olimpijskich Mediolan-Cortina 2026. Wieczorem w Weronie odbędzie się ceremonia zamknięcia, podczas której flagę Polski poniosą: Władimir Semirunnij (łyżwiarstwo szybkie) i Gabriela Topolska (short track).

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

– W zimowych igrzyskach na pewno jest debiut. Jestem zadowolona, chociaż nie do końca usatysfakcjonowana. Wyjeżdżam z tych igrzysk przede wszystkim z przeświadczeniem, że poświęciłam wszystko, co było do poświęcenia i z tego jestem zadowolona, chociaż start chciałam mieć 5.15, a nie było 5.15. Trochę tutaj jest taka goryczka, ale jestem zadowolona, bo naprawdę dużo wszyscy poświęciliśmy – powiedziała Adamek.

– Jakie masz plany na przyszłość? Zostajesz w bobslejach dalej, w tym składzie i tej roli?

– Plany na przyszłość są ambitne, ja nie chcę zdradzać, ale myślę, że… Na pewno do kolejnych igrzysk przygotowuję się w bobslejach, ale czy tutaj za cztery lata będę stała przed wami jako rozpychająca, czy jako pilot, to się okaże. Plany są bardzo ambitne. Czy to będzie dla mnie i czy będę miała talent do tego, to zobaczymy. Wkrótce się okaże.

– Czy w takim razie w przyszłym sezonie zobaczymy Cię na przykład w monobobach?

– Tak jak mówię, zobaczymy. Wkrótce się okaże czy w ogóle mam do tego dryg i czutkę. Jeżeli tak będzie, no to myślę, że tutaj będzie bardzo mocno trzeba się zastanowić co dalej, bo jednak ten sezon był bardzo ciężki i nie tylko fizycznie, ale też pod innymi względami i myślę, że wszyscy powinniśmy razem usiąść z całym teamem i na ten temat porozmawiać. Ale to ja zawsze zostawiam dla siebie i o tym rozmawiamy zawsze w swoim gronie.

– Czy to był Twój pomysł, czy kogoś z trenerów, żeby spróbować takiej opcji?

– Ja lubię spróbować nowych rzeczy, tak jak widać. Z lekkoatletki, jestem w bobslejach, więc próbuję nowych rzeczy. No i jeżeli jest taka możliwość, to dlaczego nie miałabym z tego skorzystać.

– Była już jakaś próba zjazdu chociażby jednego?

– Nie, jeszcze nie. Mogę zdradzić, że jadę na obóz dla młodych pilotów między 2, a 8 marca i tam się okaże, czy mam tę czutkę, czy nie mam. To organizuje międzynarodowa federacja dla młodych pilotów. Wszyscy piloci, którzy chcą się uczyć będą mieć do dyspozycji trenerów, którzy będą nas trenować i pokazywać jak najszybsze linie.

– Za cztery lata igrzyska w Alpach Francuskich, ale po drodze są jeszcze letnie igrzyska. Myślisz o tym, czy lekkoatletyka już w ogóle nie wchodzi w rachubę?

– Nie mówię nie, nie mówię tak. Bo bobsleje i lekkoatletyka jak widać łączą się, ale zobaczymy też jak to będzie ze zdrowiem, z formą i ze wszystkimi innymi aspektami, które się do tego wchodzą. Ja też pracuję jako żołnierz Wojska Polskiego, więc codziennie chodzę do pracy i łączę treningi z pracą. Ze względu na dobre relacje między moją jednostką, między 12. Brygadą Zmechanizowaną w Szczecinie, a CWZS-em Centralnym Wojskowym Zespołem Sportowym i dzięki Ministerstwu Obrony Narodowej mogłam zostać oddelegowana na wszystkie obozy i wyjazdy i uczestniczyć w nich w pełni, w stu procentach. I też mogłam tutaj wystąpić. Ja normalnie pracuję jak normalny człowiek. Czasem bywa, że na poligonie, czasem bywa, że trzeba mieć służbę 24 godziny. Poza tym trening trzeba też dobrze doprecyzować i zmieniać, żeby nie kolidowało, no bo jednak jak idę na służbę 24-godzinną, no to treningu nie da się zrobić. I tutaj naprawdę wielkie ukłony dla trenera, który świetnie rozpisuje ten plan i nasza komunikacja jest bardzo dobra, a treningi nie zostają nigdy zaburzone.

– Mówisz o trenerze Dawidzie Kupczyku?

– Tak. Ja jestem bardzo zadowolona z trenera Dawida Kupczyka i z naszego całego teamu. Dużo poświęciliśmy i dobrze się rozumiemy, wspieramy się w każdym aspekcie i treningowym, i też kiedy szlifujemy płozy. Nawet kiedy jestem zmęczona, to jednak trzeba wyszlifować płozy do mono i do dwójki. Nawet wczoraj, kiedy wróciłam po zawodach, po kontroli antydopingowej, to szlifowałam płozy, poszłam spać o pierwszej w nocy. Dlatego kieruję wielkie ukłony dla mechanika, który pomógł mi w szlifowaniu, bo inaczej musiałabym zrobić to sama.

– Mechanik nie powinien tego robić?

– Mogę porównać to do ekip, które tutaj wiodą prym, czyli Niemców. I tak jak Lochner czy Friedrich są fantastycznymi pilotami, to oni i cały ich team szlifuje te płozy. Mają kilkunastu ludzi, a i tak on robi płozy sam, on je szlifuje. Jest taki fizjoterapeuta z Niemiec, Polak, który mówił, że jednak piloci nie dopuszczają nikogo innego i kontrolują to jak rozpychający to robią. On sam też uczestniczy w tym, robi te płozy.

– To warto wyjaśnić, bo inaczej ludzie od razu powiedzą, że wyręczacie mechanika, a to jest jednak standard?

– Tak, to jest standard. We wszystkich ekipach tak jest, tutaj mechanik zajmuje się polerką i innymi rzeczami też związanymi z płozami, więc to są sprawy podzielone, choć czasem nierównomiernie.

Tomasz Piechal/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

– Wynik powinien być zupełnie inny na mecie po takim zjeździe, ale no niestety no nie przeskoczę tego. Staram się z całych sił i to nie działa i jak tak będzie, to dalej nie będzie działać, więc albo coś z tym zrobimy, albo nie – powiedziała na po starcie w bobslejowych dwójkach Linda Weiszewski.

– Trzeci ślizg miał dużo gorszy czas niż w czwarty, więc to, że jazda wygląda brzydko, to nie znaczy, że bob nie nabiera prędkości. Lochner jeździ brzydko, a robi dobry czas. No a my, no nie wiem, nie mam słów na to co tu się dzieje. Ale ja się cieszę z tego, że jestem na igrzyskach olimpijskich. Tylko ja przyjechałam tu z nastawieniem, żeby walczyć z Klaudią o top10 i tak samo w monobobach. Co prawda tam dużo błędów popełniłam, ale tutaj w dwójce byłyśmy pewne, że to top 10 jest do zrobienia. Jednak mimo dobrych przejazdów po prostu, nie ma tego.

– Czy to jest w ogóle możliwe, żeby mieć taki sprzęt jak najlepsi na świecie? Wszystko jest możliwe, można bobslej dać do tunelu aerodynamicznego, żeby sprawdzić, który jest szybki. To jest pierwsza droga. Druga, to mieć fachowców, którzy się bardzo dobrze znają na tym sprzęcie i wiedzą co jest w bobsleju. Na przykład Jamajka, która wzięła się znikąd, a ma amerykańskiego mechanika, który bawi się z samochodami wyścigowymi, i zrobiła wynik. Mimo, że jazda była brzydka, to jednak bobslej pędził jak wiatr.

– Myślę, że jest bardzo dużo fachowców. Mamy dużo ludzi w Polsce, którzy mogliby zabrać się za to i zrobić jak najlepszy sprzęt. Chodzi o to, żeby on po prostu nabierał prędkości, a nie, że my z takim rozpychaniem mamy 17-18 czas, a dziewczyny, które rozpychają gorzej od nas robią dużo lepsze prędkości, więc tu jest ten problem.

– Zresztą ktoś mógłby zapytać – byłyście w czołowej dziesiątce w zeszłym sezonie, to jak to teraz wytłumaczysz? Tylko, że w zeszłym sezonie, wszyscy sprawdzali sprzęt, patrzyli jakie są niedopracowania, jakie płozy jadą, a które nie. No i Amerykanie i Niemcy zmienili wtedy sprzęt. Powiedzieli, że tamten sprzęt nie jeździ. Szwajcarzy to samo, oni jeździli w tym sezonie na dwóch bobach i co zawody zmieniali te bobsleje, żeby sprawdzić, który bobslej dobrze jeździ. To jest ta przewaga u innych nacji, że oni robią wszystko, żeby po prostu zmieniać ten sprzęt na okrągło co roku.

– Nie oszukujmy się, nie da się jeździć przez 6 lat na tym samym sprzęcie i liczyć na to, że on pojedzie w top 10, skoro technologia poszła do góry i wszyscy robią pod tym kątem, żeby iść w górę, a nie patrzeć w tył.

– Myślę, że jestem zadowolona z tego występu, bo dałam z siebie wszystko i tak naprawdę napisałam historię w monobobie, a razem z Klaudią napisałyśmy historię w dwójce, a takie rzeczy rzadko się dzieją. Ja jestem zadowolona i myślę, że ludzie w Polsce też powinni być zadowoleni – zakończyła Linda Weiszewski.

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Adamek przed pięcioma laty na igrzyskach w Tokio zajęła razem z koleżankami 10. miejsce w biegu sztafetowym 4×100 m. Jej partnerkami na bieżni były: Marika Popowicz-Drapała, Paulina Paluch i Pia Skrzyszowska. 26-latka w 2024 roku zdecydowała się porzucić lekkoatletykę.

W piątek jako rozpychająca w dwójce bobslejowej została pierwszą polską sportsmenką, która uczestniczyła zarówno w letnich, jak i zimowych igrzyskach.

Po pierwszym dobrym ślizgu i 15. miejscu, w drugim Weiszewski słabo sterowała bobem. Na półmetku Polki były 22. Wiadomo było, że w trzecim przejeździe nasze reprezentantki muszą się poprawić, aby awansować do czołowej 20 i pojechać w ostatnim ślizgu.

Biało-czerwone w sobotę pokazały klasę. Zaprezentowały się podobnie jak w pierwszym ślizgu. Dobry przejazd dał im awans na 18. pozycję i pewność jazdy w finale. W nim było nieco gorzej, ale udało się utrzymać pozycję.

Złoty medal zdobyły broniące tytułu Niemki Laura Nolte i Deborah Levi. Na kolejnych miejscach na podium stanął drugi duet Niemek oraz Amerykanki. Polki w czterech ślizgach były gorsze od mistrzyń o 4,17 s.

Eurosport
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Po ostatnim konkursie skoków narciarskich podczas XXV ZIO Mediolan-Cortina 2026, 16 lutego wieczorem w Casa Polonia w Predazzo zawitali polscy skoczkowie narciarscy. Witały ich tłumy kibiców!

To był dzień pełen niesamowitych emocji dla kibiców, ale i dla naszych sportowców. Po południu Dom Polski odwiedził wicemistrz olimpijski w łyżwiarstwie szybkim na 10 000 m Władimir Semirunnij, któremu kwiaty w ramach podziękowań za piękny występ na jego koronnym dystansie wręczył attachée olimpijski Czesław Lang. Dla Władka to jeszcze nie koniec startów, a sam zainteresowany zapowiedział, że będzie walczył jeszcze o jeden medal – na dystansie 1500 m.

Jednak prawdziwa feta odbyła się wieczorem, kiedy to tłumy kibiców przywitały skoczków narciarskich: Kacpra Tomasiaka (3-krotnego medalistę ZIO 2026 – 2 srebra + 1 brąz), Pawła Wąska (wicemistrza olimpijskiego ZIO 2026 w duetach) oraz legendę polskich skoków narciarskich Kamila Stocha (6-krotny olimpijczyk, 3-krotny mistrz olimpijski, brązowy medalista olimpijski drużynowo).

Nasi mistrzowie zostali gorąco przywitani przez tłumy kibiców, ale także m.in. przez: panią Agnieszką Glorię Kamińską – konsul generalną RP w Mediolanie, przedstawicieli sponsorów i partnerów PKOl i Casa Polonia, a także prezesa PKOl Radosława Piesiewicza. Były kwiaty i wiwaty, a także podziękowania i imponujący tort dla Kamila Stocha za wspaniałą karierę i moc emocji. W tym wyjątkowym wydarzeniu nie mogło również zabraknąć przedstawicieli Województwa Lubelskiego, które reprezentował Jarosław Kwasek – Członek Zarządu Województwa Lubelskiego, a także przedstawiciele Małych i Średnich Przedsiębiorstw także z województwa lubelskiego.

Casa Polonia właśnie w Predazzo zakończyła swoje tournée po olimpijskiej Italii. Dom Polski zawitał do Livigno, Mediolanu i Predazzo.

Następnym i ostatnim przystankiem Casa Polonia będzie Tomaszów Lubelski, gdzie 22 lutego od 16:00 otwarte będzie dla kibiców miasteczko Domu Polskiego, a także olimpijskie mini muzeum z medalami polskich zimowych medalistów. Po raz ostatni będzie można zobaczyć pierwszy polski zimowy medal olimpijski zdobyty 70 lat temu przez Franciszka Gąsienicę Gronia.

Ponadto wspólnie z naszą olimpijką, łyżwiarką szybką Kają Ziomek-Nogal, będzie można obejrzeć ceremonię zamknięcia XXV Zimowych Igrzysk Olimpijskich Mediolan-Cortina 2026.

Na wszystkich gości będą czekać smaki województwa lubelskiego przygotowane przez Urząd Marszałkowski Województwa Lubelskiego i restaurację Olympic Sky oraz strefa edukacji olimpijskiej PKOl.

To będzie ostatni przystanek tego innowacyjnego projektu Polskiego Komitetu Olimpijskiego, który okazał się sukcesem. Dowodem na to były tłumy kibiców odwiedzające miejsca postoju Mobilnego Domu Polskiego, a także chętnie odwiedzający je polscy olimpijczycy z medalistami olimpijskimi na czele.

Serdecznie zapraszamy w niedzielę do Tomaszowa Lubelskiego. Start o 16:00 w OSiR „Tomasovia” Tomaszów Lubelski, przy Al. Sportowej 8. Wstęp wolny!

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora, Robert Hajduk/PKOl

Pierwszymi mistrzami olimpijskimi w tej konkurencji zostali reprezentanci Francji: Emily Harrop i Thibault Anselmet. Srebro wywalczyli Szwajcarzy: Marianne Fatton/Jon Kistler, a brąz Hiszpanie: Ana Alonso Rodriguez/Oriol Cardona Coll.

Polacy zajmując 9. lokatę stracili do zwycięzców 2:40.99 s.

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Złoty medal wywalczył niesamowity Norweg Johannes Hoesflot Klaebo, który tym samym zdobył szóste złoto podczas tych igrzysk. To absolutny rekord. Do tej pory ta sztuka nie udała się żadnego zimowemu olimpijczykowi.

Srebrny medal zawisł na szyi jego rodaka – Martina Loewstroema Nyengeta, który stracił do zwycięzcy 8.9 s. Jako trzeci na podium stanął… także Norweg – Emil Iversen, ale już z ponad 30-sekindową stratą do Klaebo.

Jedyny Polak w stawce 62 biegaczy narciarskich – Dominik Bury – stracił do zwycięzcy niespełna 7 minut.

Ostatnim akcentem biegów narciarskich podczas XXV Zimowych Igrzysk Olimpijskich Mediolan-Cortina 2026 będzie start masowy kobiet, także na 50 km. Polskę reprezentować będzie Eliza Rucka-Michałek.

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Start wspólny kobiet na 12,5 km był jednym z najbardziej wymagających biegów biathlonowych igrzysk 2026. Tempo od początku było wysokie, a każde pudło na strzelnicy oznaczało natychmiastowe straty. O końcowym układzie decydowały detale: skuteczność i chłodna głowa.

Złoty medal zdobyła Oceane Michelon. Francuzka popełniła dwa błędy strzeleckie, ale znakomicie pobiegła na trasie i utrzymała przewagę do samej mety. Jej czas 37:18,1 dał jej olimpijskie zwycięstwo.

Drugie miejsce zajęła Julia Simon, która straciła do rodaczki zaledwie 6,6 sekundy. Brąz wywalczyła Czeszka Tereza Vobornikova, potwierdzając bardzo dobrą dyspozycję w całych zawodach.

Tuż za podium uplasowała się bezbłędna na strzelnicy Anna Magnusson. Piąta była jedna z faworytek gospodarzy, Dorothea Wierer, mocno wspierana przez włoskich kibiców. W czołowej dziesiątce znalazły się także Szwedki i Niemki, co potwierdziło ogromną wyrównaną stawkę.

Z polskiego punktu widzenia najlepiej zaprezentowała się Joanna Jakieła. Zajęła 11. miejsce, tracąc do zwyciężczyni nieco ponad minutę. Na uwagę zasługuje bieg Polki, która wykręciła w tym elemencie siódmy czas! W pierwszej piętnastce uplasowała się również Natalia Sidorowicz. Dużo trudniejszy dzień miała Kamila Żuk, która aż dziesięć razy odwiedzała karną rundę i zakończyła bieg na 30. pozycji.

PZBiath
Fot.: Szymon Sikora/PKOl