Młodzieżowa Reprezentacja Olimpijska wywalczyła w Chinach 10 medali – 6 w konkurencjach indywidualnych i 4 w mieszanych zespołach międzynarodowych.

W konkurencjach indywidualnych 5 spośród 6 krążków jest z najcenniejszego kruszcu. Złote medale dla Polski wywalczyli: Agata Nowak w strzeleckiej konkurencji pistoletu pneumatycznego na 10 m, Elżbieta Wójcik w boksie (kat. 69-75 kg), Konrad Bukowiecki w pchnięciu kulą, Kamil Majchrzak w tenisie i Andrzej Rządkowski we florecie.

Szósty medal indywidualny biało-czerwonych to brąz zapaśniczki Natalii Strzałki, wywalczony w stylu wolnym w kategorii 70 kg.

Polacy wywalczyli jeszcze cztery medale w rywalizacjach mieszanych (zespoły międzynarodowe), które nie są zaliczane do oficjalnej klasyfikacji. Dwa krążki w mikście wywalczyli tenisiści – złoty Jan Zieliński (w parze ze Szwajcarką Jill Teichmann) i brązowy Kamil Majchrzak (w parze z Węgierką Fanni Stollar). Dwa kolejne Polacy zdobyli we florecie z drużynami Europy – srebro Andrzeja Rządkowskiego (reszta składu: Patrik Eszterlagyos – Węgry, Marta Martyanova – Rosja, Ivan Ilin – Rosja, Eleonora de Marchi – Włochy, Alina Moseyko – Rosja) i brąz Anny Szymczak (oraz Chiara Crovari – Włochy, Marlos Gaikomatos – Grecja, Linus Flygare – Szwecja, Asa Linde – Szwecja, Roger Enguerand – Francja).

W Młodzieżowych Igrzyskach Olimpijskich Nankin 2014 wystartowało 59 polskich sportowców – 31 zawodników oraz 28 zawodniczek. Towarzyszyło im 24 trenerów.

Ekipa wraca do Polski w dwóch turach. Na lotnisku Chopina spodziewani są: w piątek (21:50 – lot z Frankfurtu LH 1352) i w sobotę (12:30 – LH 1612 z Monachium).

www.olimpijski.pl/top
Fot.: Szymon Sikora

Polska mistrzyni świata do lat 18 w finale dziewcząt w kategorii 69-75 kg pokonała Nien-Chin Chen (TPE).

Elżbieta Wójcik tym samym wpisała się na listę jako piąta polska indywidualna mistrzyni olimpijska w Nankinie.

www.olimpijski.pl
Fot.: Szymon Sikora

Natalia w walce o trzeci stopień podium II Młodziezowych Igrzysk Olimpijskich Nankin 2014 pokonała Koreankę Chaerin Lark 4:0. Natalia już w 2. minucie walki położyła rywalkę na łopatki i zasłużenie zdobyła brązowy medal.

www.olimpijski.pl
Fot.: Szymon Sikora

Ostatni krążek dla Polski zdobyła Natalia Strzałka w zapasach w wadze do 70kg – koleżanka Eli z pokoju.

– Czym dla Ciebie jest ten złoty medal?

– Dla mnie ten złoty medal jest drogą do sukcesu w Rio de Janerio oraz bardzo dobrym rozpoczęciem startów w gronie seniorek. Od stycznia będzie trzeba się jeszcze mocniej starać. Będę seniorką.

– Jak przygotowywałaś się do tych zawodów?

– To była jakaś masakra. Prawie mieszkałam u trenera w domu. Spędzałam z nim cały dzień. Tylko do domu jeździłam na noc. Trenowałam cztery razy dziennie. Wszystko było postawione na jedną kartę. Odmawiałam sobie wszystkiego i to mi wyszło na dobre.

– Czego sobie odmawiałaś?

– Szczególnie kontaktu ze znajomymi. Nie miałam czasu. Zero słodyczy, musiałam się dobrze odżywiać, wysypiać się…

– To jak wyglądał Twój dzień?

– Przyjeżdżałam do trenera po 6:00 rano, do miejscowości Karlino (woj. zachodniopomorskie). Później robiłam trening. Po śniadaniu, na które najczęściej jadłam płatki owsiane, o 11:00 miałam kolejny trening na sali lub w terenie, czasem tarcze. Potem o 17:00 robiłam technikę z chłopakami, a potem o 19:00 znów tarcze lub masaż. Potem wracałam do domu. I tak przez ostatnie dwa miesiące, codziennie. Przed wakacjami miałam mistrzostwa świata juniorek… trenowałam wtedy troszkę mniej, bo szkoła była.

– No tak, przecież masz trochę więcej medali na swoim koncie.

– Mam wymienić wszystkie? Jestem trzykrotną mistrzynią Europy juniorek i kadetek. Wicemistrzynią świata, mistrzynią świata, mistrzynią Unii Europejskiej.

– Można powiedzieć, że byłaś faworytką tej imprezy?

– Tak, zdecydowanie tak. Z dziewczynami, z którymi tutaj walczyłam, już się spotkałam w swojej karierze. W tegorocznych mistrzostwach świata walczyłam choćby z Nien-Chin Chen. Teraz nie byłam tak pewna siebie, bo i sezon był długi, chyba trochę się spaliłam. Mam taką nauczkę, że mam dużo jeszcze do nauczenia się.

– Twój ostatni pojedynek w tych zawodach był bardzo wyrównany.

– To była najcięższa walka. Od pierwszej rundy próbowałam ją kontrolować. Potem moje ciało zaczęło odmawiać posłuszeństwa. Wewnętrznie czułam, że mogę walczyć, ale nie mogłam wyprowadzać ciosów. Żadne nie dochodziły. To była szarpanina, ale udana szarpanina.

– Więc kiedy był ogłaszany werdykt sędziów, to…

– To była radość ogromna. Tego się nie da opisać. To była taka radość, jaka jest po tym, gdy walczy się o wszystko. Nawet, gdy walczy się o więcej, niż wszystko.

– Czy podoba Ci się idea Młodzieżowych Igrzysk Olimpijskich?

– O, tak! Podoba mi się bardzo! To chyba jest takie samo przeżycie, jak podczas tych prawdziwych. Jest wioska olimpijska, otwarcie igrzysk, znicz olimpijski. Tego nie da się opisać. To jest piękne.

– Niosłaś flagę na rozpoczęciu. Jakie to jest przeżycie?

– Gdy weszłam na stadion, to przeszyły mnie dreszcze. Niosę polską flagę. Ale to jest świetne!

Rozmawiałam Katarzyna Deberny
Fot.: Szymon Sikora

– Czy spodziewałeś się tego, że tak potoczy się ten turniej?

– Jeżeli chodzi o grę mikstową, to przed turniejem spotykałem się z komentarzami, że jesteśmy faworytami turnieju, że mamy szansę dobycia złotego medalu. Aczkolwiek, jak to w tenisie często bywa, zdarzają się niespodzianki i zawsze trzeba grać o każdy punkt, każdy mecz. Stawka była wyrównana, każdy grał bardzo dobrze, zawodnicy prezentowali dobry tenis w każdym gemie i secie. Od początku miałem nadzieję, że tak się potoczy dla mnie ten turniej, a, że jednak tak się skończył, to jestem tylko ogromnie szczęśliwy. Nie umiem tego wyrazić jak bardzo jestem szczęśliwy.

– Czym dla ciebie był udział w Młodzieżowych Igrzyskach Olimpijskich w Nankinie?

– Kiedy dowiedziałem się, że jest taka impreza, i że mam szansę wystartować w igrzyskach po tym, jak odpowiednio wysoko uplasuję się w rankingu światowym, to stało się to moim jedynym celem w tym roku. Bardzo chciałem tu przejechać, zdobyć medal, udało się to w grze mikstowej. Jestem szczęśliwy!

– Czy mieliście czas, aby zobaczyć Nankin?

– Nie było na to czasu, bo przez pierwsze dni się aklimatyzowaliśmy i trenowaliśmy. Akurat tak się złożyło, że zagrałem pierwszy i ostatni mecz turnieju, bez dnia przerwy, w singlu, deblu i mikście.

– Jak się gra z dziewczyną?

– Trzeci raz w życiu grałem miksta. I tak naprawdę nigdy nie przegrałem, po raz pierwszy grałem w turnieju międzywojewódzkim, potem w mistrzostwach Polski do lat 18 i teraz. Może jestem stworzony do tej gry? Na pewno dobrze się dobraliśmy na tym turnieju. Moja partnerka grała wyjątkowo dobrze.

– Jak zatem wygląda dzień powszedni tenisisty?

– Wstaję około 7:00-7:30. Około 8:00 wychodzę z domu. Jadę autobusem na trening około godziny. Mam trzy treningi dziennie. Zaczynam zazwyczaj od tenisa 1,5-2 godz. Później mam chwilę przerwy na obiad. Potem znów gram w tenisa, a wieczorem jeszcze mam 1,5 godziny treningu ogólnorozwojowego lub ukierunkowanego, utrwalanie rutyny po meczu. Wracam do domu wieczorem.

– A… szkoła?

– Trudno się zmotywować  do nauki. Mam internetowy tok nauczania dzięki Sopockiej Akademii Tenisowej, która to umożliwia. To jest szkoła internetowa, a nauka polega na tym, iż otrzymuję lekcje e-mailem. No, ale niestety muszę się uczyć sam. Nikt tego nie tłumaczy. W przyszłym roku mam przecież maturę. Z drugiej strony jednak mam cały dzień na to, żeby poświęcić się tenisowi.

– Życie tenisisty, jak każdego sportowca, to życie na walizkach. Wraz z Kamilem wyjeżdżacie teraz na juniorski US Open.

– Tak, w zasadzie jest tak non stop. Jeździmy z turnieju na turniej. Od trzech miesięcy jesteśmy w trasie. Jestem już trochę psychicznie zmęczony sezonem. Przede mną US Open, to już ostatni turniej i chcę dobrze zakończyć okres juniorski.

– Jakie masz cele na przyszłość?

– Myślę, że jak każdy tenisista, chcę osiągnąć jak najwyższe miejsce w seniorskim rankingu ATP. Chciałbym zawitać do pierwszej dziesiątki. Nawet pierwsza setka będzie mnie satysfakcjonowała. W przyszłości chciałbym utrzymywać się z tenisa. Powoli budujemy już seniorski ranking. W tym roku jednak zagrałem tylko dwa turnieje. Trzeba grać, trzeba się przebijać. Nikt nas nie zna, nikt się nas nie boi, wiec musimy się przebijać. Jest tylko trudniej, bo nie ma ograniczenia wiekowego, można grać z każdym.

– Czy w przyszłości widzisz siebie jako medalistę olimpijskiego?

– To są marzenia. Dążę do tego, aby w karierze seniorskiej zdobyć medal. Mam nadzieję, że z każdym treningiem się poprawiam. Ale nie będę nic obiecywać, po prostu jestem nastawiony na porządny trening i tenis. Kiedyś przyjdę do wioski olimpijskiej z wygranego ostatniego meczu i wtedy przypomną mi się chwile tego dnia.

Rozmawiała Katarzyna Deberny
Fot.: Szymon Sikora

Bukowiecki od samego początku konkursu był poza zasięgiem rywali, którzy wiedzieli, że walczą o srebro i brąz. Polski kulomiot udowodnił to wynikiem 23.17 m, którym poprawił swój życiowy rekord.

Drugie miejsce zajął Rumun Andrei Toader, jednak pchnął on kulę o ponad dwa metry bliżej od naszego herosa – 21.00 m. Brązowy krążek wywalczył Niemiec – Merten Howe, ale on miał gorszy rezultat od Polaka aż o ponad trzy metry – 20.13 m. To całkowita deklasacja.

Przypomnijmy, że Bukowiecki w lipcu został mistrzem świata juniorów.

Cztery lata temu, podczas I Młodzieżowych złoto w pchnięciu kulą zdobył także Polak – Krzysztof Brzozowski.

www.olimpijski.pl/top
Fot.: Szymon Sikora

Ale to nie koniec dobrych wieści. Brązowy krążek w tym turnieju wywalczył Kamil Majchrzak w parze z Węgierką Fanni Stollar!

Polscy tenisiści świetnie zaprezentowali się w Nankinie. Przypomnijmy, że Kamil Majchrzak został młodzieżowym mistrzem olimpijskim w singlu, a Polska w składzie Majchrzak/Zieliński w turnieju deblowym uplasowała się na 4. miejscu.

Zaznaczmy, że medale w konkurencjach składających się z zawodników z różnych krajów, w mixach i mikstach nie są wliczane do oficjalnej klasyfikacji medalowej II MIO Nankin 2014!


www.olimpijski.pl/top
Fot.: Szymon Sikora

– Jak Pan ocenia start naszych pływaków?

– Apetyty były zaostrzone, szczególnie, że chłopcy to świeżo upieczeni mistrzowie Europy – jeden sprinter Janek Hołub – mistrz Europy juniorów z Amsterdamu na 100 m i wicemistrz na 50 m stylem dowolnym, drugi długodystansowiec Wojtek Wojdak – mistrz Europy juniorów na 400 m stylem dowolnym, a wicemistrz na 800 m stylem dowolnym. Jak by nie patrzeć na tych dwóch chłopaków, jeden medal można było zdobyć.

– Było przecież bardzo blisko medalu…

– Tak, było blisko medalu. Chłopcy we wszystkich swoich konkurencjach byli w finałach, plasowali się na miejscach od 4. do 7., ale do tego medalu zabrakło. Dziewczyny przyjechały tutaj z szansami na półfinały. Dominika Sztandera w stylu klasycznym dwa razy zajęła 9. miejsce na 50 m, a Nikola Petryka była 15. na 50 m w stylu grzbietowym, bijąc rekord życiowy.

– Sezon pływacki był bardzo długi. Trudno przecież mieć szczyt formy trzy razy w ciągu trzech miesięcy. Od kiedy nasi pływacy muszą być w tak zwanej gotowości startowej?

– Sezon pływacki zaczął nam się już 5 czerwca. Były mistrzostwa Polski seniorów, gdzie nasza młodzież kwalifikowała się na mistrzostwa Europy, a oprócz tego pływacy na MIO byli brani z rankingu światowego i do 31 maja musieli być jak najwyżej na listach rankingowych. Wszyscy poprawili swoje rekordy życiowe. Potem po pięciu tygodniach mieli start w mistrzostwach Europy juniorów w Amsterdamie, na których szczególnie chłopcy wypadli bardzo dobrze, poprawiając swoje rekordy. Start w Nankinie też wypadł po przeszło miesiącu, gdzie już nie udało się utrzymać tak wyśrubowanej formy. W takich sportach jak pływanie, utrzymanie szczytowej formy przez trzy miesiące jest bardzo trudne.  Być może trzeba się skupić na jednym starcie…

– Jak seniorzy, którzy mają mistrzostwa świata, a za jakiś czas mistrzostwa Europy… Juniorom jest chyba trochę trudniej?

– Oprócz tego, że junior musi robić kwalifikacje w konkurencji seniorów, to jeszcze kwalifikować się do MIO na podstawie rankingu światowego, a to przecież wiąże się ze startami. Wojtek Wojdak w czerwcu tego roku na 1500 m stylem dowolnym popłynął o pięć sekund poniżej minimum na igrzyska olimpijskie w Rio de Janerio. To bardzo dobry pływak. W 2016 roku po prostu będzie musiał ten wynik co najmniej powtórzyć. Miesiąc później poprawił się na dystansach 400 i 800 m, na 1500 m już nie poprawił tego wyniku, ale potem został mistrzem Europy juniorów. W Nankin zawodnicy już nie mieli rekordów życiowych. Prawdopodobnie było to spowodowane tym, że był to zbyt sługi sezon startowy dla tak młodych zawodników. My, jako trenerzy także nie zdołaliśmy podołać utrzymaniu formy.

– Sezon w końcu dobiegł końca. Będziecie mieć zasłużone wakacje.

– Chcielibyśmy… Jednak wracamy do Polski i już od 31 sierpnia Janek Wojdak (SMS Oświęcim) jedzie na obóz przygotowawczy do Wałcza. Natomiast grupa z Wrocławia Nikola oraz Janek (Śląsk Wrocław) i Dominika (Juvenia Wrocław) też mają swój plan szkoleniowy. Po drodze do igrzysk mieliśmy szereg zgrupowań, próbowaliśmy popracować nad formą, ale organizm nie wytrzymał tego tempa i wymagań.

– Przecież 4., 5., 6. i 7. miejsca oraz życiowe rekordy, to bardzo dobre wyniki…

– Bierzemy je w ciemno. Mam nadzieję, że pływacy nie odbiorą tego jako porażki, ale zmobilizują je ich do dalszej pracy. Z całej czwórki będziemy mieli na przyszłość pożytek i za dwa lata w Rio będą reprezentować nasz kraj, bo to bardzo dobrzy pływacy.

– Na czym przez te dwa lata powinni się skoncentrować?

– Wojtek Wojdak lubi prowadzić. Trudno mu wytrzymać dystans do końca. Lubi płynąć z przodu, metr lub dwa metry przed stawką zawodników. Czasami brakuje mu końców, nie potrafi przyśpieszyć. Płynie jakby to wioślarze powiedzieli – torowo. Cały dystans płynie równo. Ale te ostanie sto metrów trzeba zafiniszować i dlatego pracujemy nad tym, aby poprawić finisz. W tych zawodach było widać, jak na dystansie 800 m Wojtek prowadzi przez 600, a na ostatnich 200, nie utrzymuje wzrastającego tempa finiszu i dopływa na 4. miejscu.

– Janek Hołub z kolei musi popracować nad startem.

– Tak, sprinter musi mieć dobrą reakcję startową. On musi być zmobilizowany, nie może zrobić startu w 0,8. To widać gołym okiem, że startuje po wszystkich, a potem odrabia. Co to będzie się działo, jak poprawi reakcję startową…!?

– Kiedy pływak ma przerwę treningową?

– Z reguły od 20 lipca do końca sierpnia. Teraz nasi reprezentanci będą mieli dwa tygodnie wolnego dopiero we wrześniu, gdy już będą chodzić do szkoły. W tamtym roku też nie mieli wakacji, bo byli na mistrzostwach świata w Dubaju, które też skończyły się z końcem sierpnia. To dwa końskie sezony, szczególnie dla chłopców, bez dłuższego wypoczynku, a to przecież młodzież. Ciągle praca, praca, praca. Pływanie to ciężki, indywidualny sport, nie ma z kim pogadać. Pływacy są z reguły 5-6 godzin w treningu dziennie. Tylko najlepsi to wytrzymują. Ważna także jest grupa treningowa, bo trening trener-zawodnik jest dobry na krótką metę. Tylko pływak zrozumie pływaka.

Rozmawiała Katarzyna Deberny
Fot.: Szymon Sikora

– Za tobą już wszystkie mecze. W tych igrzyskach wyszedłeś na kort 14 razy. Jak Ty to robisz?

– Mogę biegać, biegać i biegać. Nie przeszkadza mi to, a może po prostu mam dobre serducho do tego sportu.

– Czym dla ciebie są te igrzyska?

– Są bardzo ważne. Mogłem zaprezentować Polskę na igrzyskach olimpijskich, mogliśmy się poczuć jak prawdziwi olimpijczycy. Zdobyć medal dla Polski to jest niesamowite uczucie. Czuję się doskonale. O rany, teraz mam już dwa medale…

– Właśnie. Przed chwilą zdobyłeś medal w konkurencji, która jest bardzo ciekawa.

– To jest jedyny taki turniej. Tylko raz na cztery lata można zagrać w parze z płcią przeciwną. Grałem z koleżanką z Węgier, z którą nigdy wcześniej nie grałem. Trzeba się poznać, zrozumieć, wybaczać sobie błędy i grać. Uważam ten turniej za udany.

– Masz swoje rytuały na korcie?

– Oczywiście! Zawsze chcę grać wygraną piłką. Nigdy nie serwuję tą samą po necie, butelki muszą stać na ziemi, nie mogą się wywrócić, ani być w torbie, muszę siedzieć tak, aby być bliżej stołka sędziowskiego oraz inne. Dzisiaj wszystko się spełniło.

– Z łatwością wygraliście pierwszy set. W drugim pojawiły się problemy i wkradł się stres. Było to widać po twojej partnerce, ale także i tobie udzielały się emocje.

– Za nerwowy jestem (śmiech), ale pracuję nad tym. Muszę gadać do siebie, ale moją koleżankę musiałem sam uspokajać. W tie-breaku było 5:5 i dopiero po kilku piłkach zyskaliśmy przewagę. Tak naprawdę to był porządny mecz o brązowy medal.

Rozmawiała Katarzyna Deberny
Fot.: Szymon Sikora

Kamil zagrał jeszcze o brązowy medal w grze podwójnej w parze z Janem Zielińskim. Ich rywale, Japończycy, pokonali jednak Polaków 2:1 to to na ich szyjach zawisły brązowe medale olimpijskie. Było blisko, ale dziękujemy za 4. miejce i wiele emocji.