Gala Olimpijska to jedno z głównych wydarzeń organizowanych przez Polski Komitet Olimpijski. Odbywa się po każdych igrzyskach olimpijskich. Jej celem jest nagrodzenie medalistów olimpijskich oraz przypomnienie sukcesów z igrzysk. To ważny i wzruszający moment dla każdego sportowca. Medal olimpijski jest bowiem najwyższym i najważniejszym trofeum w karierze. W gali uczestniczy Głowa Państwa, medaliści, ich trenerzy, sponsorzy i partnerzy Olimpijskiej Reprezentacji Polski, a także zaproszeni goście – członkowie Polskiej Rodziny Olimpijskiej.

Igrzyska XXXIII Olimpiady Paryż 2024 – były pierwszymi po erze covidu, bez reżimu sanitarnego i wreszcie w obecności kibiców. Nasi zawodnicy zdobyli 10 medali – 1 złoty, 4 srebrne i 5 brązowych. Dostarczyli nam wielu emocji, wzruszeń, a także poczucia narodowej dumy i wspólnoty.

– Chciałbym zacząć od słowa, które nie wybrzmiało po igrzyskach tak jak powinno wybrzmieć. Drodzy sportowcy, dziękuję za emocje, za to, co nam daliście. Stworzyliście jeden Team PL. Po raz pierwszy w 105-letniej historii Polskiego Komitetu Olimpijskiego, sto lat od pierwszego startu Polaków w igrzyskach stworzyliśmy Dom Polski w Paryżu, który był Waszym Domem we Francji, do którego Was zapraszaliśmy i gdzie celebrowaliśmy Wasze sukcesy – powiedział prezes PKOl Radosław Piesiewicz do sportowców. – Tych medali zdobyliście dziesięć. Raz usłyszeliśmy pięknego Mazurka Dąbrowskiego. Razem z Panem Prezydentem wspólnie kibicowaliśmy Wam, trzymaliśmy kciuki i byliśmy z Was dumni. To były piękne chwile, o których zawsze będziemy pamiętać. Jesteśmy z Was bardzo dumni – dodał szef PKOl, który po swoim wystąpieniu na scenę zaprosił Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudę.

– Dla mnie to sposobność, aby osobiście wszystkim Państwu podziękować, całej Rodzinie Olimpijskiej, wszystkim, którzy współtworzą polski sport, wszystkim którzy przez długie lata przynosili nam najbardziej pozytywne emocje, wzruszenia, dumę. To co ważne z mojego, prezydenckiego punktu widzenia promowali Rzeczpospolitą na sportowych arenach międzynarodowych. Dziękuję Państwu z całego serca – powiedział Prezydent RP Andrzej Duda. – To były wspaniałe igrzyska. Zdobyliśmy 10 medali: jeden medal złoty, słyszeliśmy Mazurka Dąbrowskiego; cztery medale srebrne i pięć medali brązowych. Dziękuję Państwu za tę radość, za wszystkie sukcesy i za wszystkie emocje – podkreślił Prezydent Polski.

Po części oficjalnej rozpoczęła się ta najbardziej wyczekiwana przez polskich medalistów olimpijskich z Paryża, czyli uhonorowania dokonań naszych mistrzów w ostatnich igrzyskach olimpijskich.

Jako pierwsza, nagrodę odebrała szpadzistka Martyna Swatowska-Wenglarczyk, która jako jedyna z brązowej drużyny pojawiła się na Gali. Towarzyszył jej trener kadry Bartłomiej Język.

W pakietach nagród dla wszystkich zawodniczek – poza Martyną otrzymają je: Renata Knapik-Miazga, Aleksandra Jarecka i Alicja Klasik – znalazły się: nagroda finansowa 150 tys. zł, diament, dzieło sztuki (obraz), voucher na wakacje, voucher na biżuterię, roczna karta VIP do kin Helios w całej Polsce. Trener otrzymał 50 tys. zł, diament, obraz, voucher na wakacje, roczną karta VIP do kin Helios w całej Polsce oraz rozszerzoną, 12-miesięczną opiekę medyczną.

Takie same pakiety nagród za brązowe medale otrzymali: Aleksandra Kałucka (wspinaczka sportowa), wioślarze – Mateusz Biskup, Dominik Czaja, Fabian Barański i Mirosław Ziętarski, a także lekkoatletka Natalia Bukowiecka i Iga Świątek.

Trenerzy Kałuckiej podzielili swoją nagrodę pomiędzy siebie następująco: Tomasz Mazur otrzymał 38 tys. zł, obraz, voucher na wakacje, roczną kartą VIP do kin Helios w całej Polsce, a Piotr Maruszewski 12 tys. zł, diament i roczną karta VIP do kin Helios w całej Polsce.

Do trenerów: Aleksandra Wojciechowskiego (wioślarstwo),  Marka Rożeja (lekkoatletyka) i Tomasza Wiktorowskiego (tenis), trafiło po 50 tys. zł, a także diamenty, obrazy, vouchery na wakacje i roczne karta VIP do kin Helios w całej Polsce.

Kolejną częścią Gali było wręczenie nagród srebrnym medalistom olimpijskim.

Za srebrne, indywidualne medale, Klaudia Zwolińska, Daria Pikulik i Julia Szeremeta otrzymały: jednopokojowe mieszkanie wykończone pod klucz, nagrodę finansową w wysokości 200 tys. zł, diament, dzieło sztuki (obraz), voucher na wakacje, voucher na biżuterię oraz roczną kartę VIP do kin Helios w całej Polsce.

Trenerzy Klaudii otrzymali: Rafał Polaczyk – nagrodę finansową w wysokości 37,5 tys. zł, voucher na wakacje, roczną karta VIP do kin Helios w całej Polsce. Jakub Chojnowski natomiast – nagrodę finansową w wysokości 37,5 tys. zł, diament, obraz, a także roczną kartę VIP do kin Helios w całej Polsce.

Dwóch szkoleniowców Darii Pikulik podzieliło się nagrodami następująco:  Sylwester Szmyd – nagroda finansowa w wysokości 37,5 tys. zł, diament i roczna karta VIP do kin Helios w całej Polsce, a Grzegorz Ratajczyk – 37,5 tys. zł, obraz, voucher na wakacje, a także roczną kartę VIP do kin Helios w całej Polsce.

Trener Julii Szeremety nie musiał się z nikim dzielić, więc do niego trafiła nagroda finansowa w wysokości 75 tys. zł, diament, obraz, voucher na wakacje i roczna karta VIP do kin Helios w całej Polsce.

1,5 mln złotych do podziału na 13 zawodników plus dla każdego: diament, dzieło sztuki (obraz), voucher na wakacje, voucher na biżuterię, roczna karta VIP do kin Helios w całej Polsce. Trener siatkarzy wzbogacił się natomiast o 75 tys. zł oraz diament, obraz, voucher na wakacje i roczna karta VIP do kin Helios w całej Polsce.

Punktem kulminacyjnym wieczoru było uhonorowanie jedynej polskiej złotej medalistki z Paryża – Aleksandry Mirosław i jej trenera, a zarazem męża w jednej osobie. Najszybsza kobieta świata we wspinaniu na czas najpierw jednak uroczyście odsłoniła swój porter na Ścianie Polskich Mistrzów Olimpijskich we foyer Centrum Olimpijskiego PKOl.

Na scenie pośród burzy oklasków otrzymała 2-pokojowe mieszkanie w Mieście Polskich Mistrzów Olimpijskich wykończone pod klucz, nagrodę finansową w wysokości 250 tys. zł, diament, dzieło sztuki (obraz), voucher na wakacje, voucher na biżuterię oraz roczną kartę VIP do kin Helios w całej Polsce. Jej mąż i trener w jednej osobie otrzymał 100 tys. zł, diament, obraz, voucher na wakacje, a także roczną kartę VIP do kin Helios w całej Polsce.

Dodajmy, że wszyscy trenerzy otrzymali także rozszerzoną, 12-miesięczną opiekę medyczną od Głównego Partnera Medycznego PKOl – Grupy LUXMED.

Wszystkie nagrody wręczane podczas Gali przez Polski Komitet Olimpijski, nie byłyby możliwe bez wsparcia Sponsorów i Partnerów Olimpijskiej Reprezentacji Polski: firmy ORLEN – sponsora strategicznego oraz sponsorom: ENEA, PROFBUD, PLUS, adidas, Wesoła Pani. Ponadto dziękujemy Grupie LUXMED – głównemu partnerowi medycznemu oraz Partnerom: Itaka, ATT Investments, BIZUU, Art in House, Destigo Hotels, Leroy Merlin, Lilou, Stroer, Toyota Okęcie. Dziękujemy także za wsparcie partnerom medialnym PKOl i Olimpijskiej Reprezentacji Polski: Telewizji POLSAT, EUROSPORT, MAX, Interii, Polskiemu Radiu oraz Przeglądowi Sportowemu.

Partnerem Gali Olimpijskiej Paryż 2024 było Województwo Lubelskie.

PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Województwo Lubelskie Partnerem Gali Olimpijskiej Paryż 2024

Gala Olimpijska to jedno z głównych wydarzeń organizowanych przez Polski Komitet Olimpijski. Odbywa się po każdych igrzyskach olimpijskich. Jej celem jest nagrodzenie medalistów olimpijskich oraz przypomnienie sukcesów z igrzysk. To ważny i wzruszający  moment dla każdego sportowca. Medal olimpijski jest bowiem najwyższym i najważniejszym trofeum w karierze.

W gali uczestniczą przede wszystkim polscy medaliści i ich trenerzy, bo to głowni bohaterowie tych wydarzeń, ale także sponsorzy i partnerzy Olimpijskiej Reprezentacji Polski, a także zaproszeni goście – członkowie Polskiej Rodziny Olimpijskiej.

Igrzyska XXXIII Olimpiady Paryż 2024 – były pierwszymi po „erze covidu”, bez reżimu sanitarnego i wreszcie w obecności kibiców. Nasi zawodnicy zdobyli 10 medali – 1 złoty, 4 srebrne i 5 brązowych. Dostarczyli nam wielu emocji, wzruszeń, a także poczucia narodowej dumy i wspólnoty.

Polscy medaliści olimpijscy Paryż 2024

Złoty medal

Aleksandra Mirosław – wspinaczka sportowa

Srebrne medale

Kamil Semeniuk, Aleksander Śliwka, Bartosz Kurek, Tomasz Fornal, Norbert Huber, Marcin Janusz, Wilfredo Leon, Jakub Kochanowski, Mateusz Bieniek, Grzegorz Łomacz, Paweł Zatorski, Bartłomiej Bołądź, Łukasz Kaczmarek – siatkówka

Klaudia Zwolińska – kajakarstwo slalomowe

Daria Pikulik – kolarstwo torowe

Julia Szeremeta – boks

Brązowe medale

Renata Knapik-Miazga, Alicja Klasik, Martyna Swatowska-Wenglarczyk, Aleksandra Jarecka – szermierka

Mateusz Biskup, Dominik Czaja, Fabian Barański, Mirosław Ziętarski – wioślarstwo

Iga Świątek – tenis

Aleksandra Kałucka – wspinaczka sportowa

Natalia Kaczmarek – lekkoatletyka

Te wspaniałe chwile warto przeżyć jeszcze raz właśnie podczas Gali Olimpijskiej – 15 listopada 2024 r. Gala Olimpijska będzie transmitowana na żywo w Polsat Sport 1 od godziny 20:00.

PKOl

Partnerem Gali Olimpijskiej Paryż 2024 jest Województwo Lubelskie

Zapraszamy na wernisaż fotografii sportowej i spotkanie z polskimi fotoreporterami akredytowanymi przy igrzyskach w Paryżu już 8 listopada o godzinie 17:00 (Centrum Olimpijskie, Warszawa).

Do sportowego Paryża powrócimy wraz z:

Szymonem Gruchalskim (Polska Press Grupa)
Tomaszem Markowskim (Przegląd Sportowy)
Markiem Biczykiem (PKOl/PZLA)
Andrzejem Iwańczukiem (Agencja Reporter)
Rafałem Oleksiewiczem (Honest Media)
Adamem Warżawą (Polska Agencja Prasowa)
Pawłem Skrabą (Super Express)
Łukaszem Kalinowskim (Agencja East News)
Robertem Hajdukiem (PKOl)
Szymonem Sikorą (PKOl)

Fotografia sportowa to wyjątkowe medium, które potrafi zamrozić w kadrze unikalne chwile, jakie umykają nam na srebrnym ekranie. Do tych momentów możemy wracać, podziwiając prawdziwy teatr zdarzeń, których byliśmy świadkami w stolicy Francji. Wernisaż będzie także okazją do poznania pracy fotoreporterów podczas igrzysk od kuchni. To najbardziej wymagająca impreza sportowa na świecie dla tej profesji, więc warto poznać i docenić pracę fotografów, dzięki którym olimpijskie momenty zostają z nami na zawsze.

Wystawa „Daleko i Blisko – Paryż 2024” będzie dostępna dla zwiedzających w Galerii Południowej Centrum Olimpijskiego PKOl do połowy grudnia br. Wstęp wolny. Ekspozycja otwarta będzie dla zwiedzających w godzinach 8:00-20:00.

Partnerem wystawy jest Visa.

PKOl

W naszym cyklu uczestnicy zakończonych niedawno igrzysk olimpijskich opowiadają o wspomnieniach, które zostały w ich pamięci. Pytamy o nie tylko medalistów, ale także tych, dla których dalsze lokaty, a nawet sam start był życiowym sukcesem. Tym razem swoimi reminiscencjami podzielił się Dominik Czaja, brązowy medalista w wioślarskiej czwórce podwójnej. Jego partnerami w osadzie byli Fabian Barański, Mirosław Ziętarski i Mateusz Biskup, a każdy z nich miał do spełnienia marzenie przesunąć się o jedną lokatę z czwartego miejsca czy to w Tokio, czy Rio de Janeiro, bo poszczególni wioślarze startowali tam ocierając się o podium. Przypomnijmy, że polska czwórka podwójna pod wodzą trenera Aleksandra Wojciechowskiego, zajęła w Paryżu trzecie miejsce, mogła być nawet druga, ale na finiszu Włosi minimalnie wyprzedzili Polaków. Złoto wywalczyli Holendrzy.

– Zacznijmy od tego, że zbyt wiele na tych igrzyskach nie zobaczyłem, liczyła się tylko robota. W wiosce olimpijskiej spędziliśmy dwa dni, później przenieśliśmy do hotelu, który położony był nieopodal toru. To wszystko w trosce o naszą regenerację, łatwiejszą logistykę, więc można było odnieść wrażenie, że jesteśmy na typowych dla nas wioślarzy zawodach, mistrzostwach świata, Pucharach Świata – rozpoczyna swoją opowieść Dominik Czaja. – Ale te dwa dni i wszystkie okoliczności towarzyszące to i tak wystarczający czas, by poczuć atmosferę igrzysk. Posłużyło nam to, bo mam na myśli całą osadę, by przypomnieć sobie poprzednie igrzyska w Tokio.

O jedno miejsce wyżej, o tysiące kibiców więcej

– W Tokio zajęliśmy z naszą osadą czwarte miejsce, zabrakło nam 0,3 sekundy do medalu, teraz udało się zrealizować marzenie. Wtedy kolejność na podium była następująca: Holendrzy, Brytyjczycy, Australijczycy, a zaraz za nimi my. Sportowo dopięliśmy swego, a każdy z nas nosił w sobie chęć rewanżu za czwarte miejsce z Tokio [Dominik Czaja i Fabian Barański – red.] lub Rio [Mateusz Biskup, Mirosław Ziętarski- red.]. Prognozy dotyczące podium były teraz dość podobne do tych sprzed trzech lat. Cztery mocne osady pretendujące do podium powodowały, że można było wywalczyć złoto, ale równie dobrze obejść się smakiem i zająć czwarte miejsce. W Tokio były lepsze czas poszczególnych osad, ale to kwestia warunków atmosferycznych, sprzyjającego wiatru. Przypomnę, że w Japonii popłynęliśmy na miarę rekordu olimpijskiego, ale ostatecznie nie dało nam to podium. Teraz osada, jaką zaprezentowaliśmy miała bardzo mocny kapitał w postaci złotego medalu mistrzostw świata i mistrzostw Europy. Właściwie z każdych zawodów przywoziliśmy medal.

– Porównując okoliczności rywalizacji, Tokio tego porównania nie zniesie. Choć w Japonii wszystko było dopięty na ostatni guzik, to jednak kilkutysięczna trybuna na naszym torze, wypełniona żywiołową publicznością, stanowiła wielką różnicę. Trybuna rozciągała się od 300. metra, a od połowy dystansu aż do mety kibice stali i krzyczeli wniebogłosy. Ktoś, kto uprawia sport wie, że takie warunki pozwalają przekraczać granice swoich możliwości. Wszyscy przecież pamiętają, jak wyglądały tokijskie zmagania w 2021 roku w reżimie sanitarnym. Tam było cicho i spokojnie. Ale nie tylko u nas. Do dziś mam przed oczami puste trybuny stadionu olimpijskiego i rywalizujących na nim lekkoatletów. Mimo to nie będę narzekał, bo choć jestem człowiekiem, którego trudno zaskoczyć i zrobić na nim wrażenie, to stolicy Japonii chodziłem po wiosce z otwartą buzią, jak małe dziecko. Nie wierzyłem, że spełniło się moje marzenie i stałem się olimpijczykiem.

Zawody w sercu metropolii. Rodzice

– Choć nasz tor był oddalony nieco od centrum Paryża, to jednak większość aren ulokowano w samej metropolii, co zdecydowanie podnosiło rangę widowisk. O frekwencji na naszym torze już wspomniałem, ale uderzająca była liczba kibiców wszędzie tam, gdzie trwała rywalizacja o medale, niezależnie od dyscypliny. Oczywiście to, co było przywilejem fanów stało się zapewne zmorą dla mieszkańców miasta, którzy w dużej części wynieśli się z miasta. Przy organizacji igrzysk ważny jest też zamysł i wykorzystanie całej infrastruktury przez kolejne lata. O tym, że było to w detalach opracowane, niech świadczy pomysł adaptacji wioski olimpijskiej na mieszkania. Saint-Denis nie jest najprzyjemniejszą częścią Paryża, a teraz, właśnie za sprawą igrzysk, może stać się coraz atrakcyjniejszą lokalizacją.

– W Paryżu byli ze mną rodzice. Jeżdżą wszędzie, gdzie tylko się da, choć do Tokio z oczywistych powodów się nie wybrali. Mistrzostwa świata, mistrzostwa Europy, zawsze czułem ich wsparcie, dla mnie to też ważne, że zobaczyli w końcu, jak zdobywam medal olimpijski. Teraz we Francji miała być ze mną żona, ale została w Polsce opiekując się naszym synkiem.

Jak to się wszystko zaczęło

– Najpierw biegałem, ale nie miało to wyczynowego charakteru. Na przystań wioślarską zaprowadził mnie starszy brat, miałem chyba 14 lat. Od początku spodobała mi się panująca tam atmosfera, równie fajnie było na wyjazdach, zgrupowaniach. Z hobby zrobiła się pasja polegająca na chęci przesuwania własnych granic, poszły za tym wyniki, tak pokochałem wioślarstwo. Zacząłem myśleć o nim bardzo poważnie, kiedy zdobyłem medal mistrzostw świata juniorów. Uznałem, że coś z tego może być, w związku z czym warto dalej trenować i zdobywać kolejne medale. Niestety, na kolejny swój sukces czekałem cztery lata, do 2017 roku, kiedy już w seniorach sięgnąłem po srebro mistrzostw kontynentu. Ta cierpliwość się opłacała, a później z małymi porażkami było coraz lepiej.

– Nigdy nie myślałem o zmianie dyscypliny sportu, mimo że wioślarstwo nie jest sportem mocno medialnym, media przypominają sobie o nas co cztery lata podczas igrzysk. Ale też nie da się ukryć, że co cztery lata właśnie wioślarstwo mocno zyskuje na popularności, bo konsekwentnie od dłuższego czasu przywozimy olimpijskie medale. Niech tak będzie i w Los Angeles, ale żeby nie była to jedna osada, a więcej. Generalnie lubię nasz sport z każdej perspektywy, nawet jako widza. Bardzo mocno kibicuję naszym drużynom młodzieżowym. Cenię wysiłek i trud wkładany w te niełatwą rywalizację, także wszechstronność treningów, jakie odbywamy, bo przecież nie tylko wiosłujemy. Np. zimą biegamy na nartach budując wydolność. Mój sport daje możliwość obcowania z naturą, kocham też harmonię, jaką daje wiosłowanie w czwórce. Z innych sportów lubię lekkoatletykę, ostatnio na wioślarskim Pucharze Świata razem z Fabianem Barańskim oglądaliśmy mistrzostwa Europy i próbę bicia rekordu świata przez tyczkarza Armanda Duplantisa. To też jakaś lekcja dla nas, jak to jest rywalizować samemu ze sobą i przekraczać kolejne granice.

Los Angeles po resecie

– Schodząc z podium w Paryżu potrzebowałem trochę czasu, by odetchnąć, byłem wykończony. Nie myślałem więc od razu o tym, co wydarzy się na igrzyskach w Los Angeles, bo do tego czasu czeka nas jeszcze sporo wyścigów i rywalizacji. Nie chcę patrzeć aż tak daleko, warto krok po kroku realizować najbliższe i najmniejsze cele. Muszę przyznać, że chcę pocieszyć się życiem rodzinnym, daje mi to nie mniej radości niż sport. Typowy sezon kończymy w połowie lub w końcówce września, od listopada zabieramy się za kolejne przygotowania, więc październik jest czasem dla najbliższych. Teraz po igrzyskach, także w związku z sukcesem, trener Aleksander Wojciechowski nieco się ugiął i pozwolił nam przygotowywać się do końca roku w warunkach domowych. Mamy rozpisane plany, każdy wie, co ma robić, wszystko skrupulatnie realizujemy. Pierwsze zgrupowanie zaplanowano na styczeń, wrócimy z mocno naładowanymi bateriami.Wracając do Los Angeles, spodziewamy się igrzysk z pompą. Amerykanie lubią zawieszać poprzeczkę bardzo wysoko, także w kwestii organizacji. Dla wioślarzy będzie to spore wyzwanie, ponieważ będziemy startować na historycznym torze, który ma tylko 1500 m. Skrócony o 500 m dystans, a jest on zaakceptowany przez FISA [Międzynarodową Federację Wioślarską – red.], wywoła wiele niespodzianek w poszczególnych konkurencjach. W czwórce podwójnej to wysiłek krótszy o półtorej minuty.

Moje fotografie

– Nie może być inaczej, jak każdy sportowiec uczestniczący w igrzyskach mam mnóstwo zdjęć z Paryża. Moje najcenniejsze to te zrobione z dachu budynku z widokiem na Wieżę Eiffla. Zapamiętam na zawsze pierwsze zdjęcie zrobione z medalem czy naszą wspólną rowerową podróż po wiosce olimpijskiej. Koła olimpijskie też musiałem uwiecznić na moich fotografiach, ale byliśmy w wiosce tak krótko, że trudno było nam zebrać się całą czwórką i zrobić sobie zdjęcie.

PI/PKOl
Fot.: Dominik Czaja, Szymon Sikora/PKOl

– Igrzyska w Paryżu za nami. Polska – poprzez Państwa trud, Państwa wysiłek – zdobyła 10 medali olimpijskich. Przeżyliśmy wielkie chwile, Mazurek Dąbrowskiego był grany w Paryżu, przeżyliśmy mnóstwo wzruszeń, oglądaliśmy niezwykłą sportową rywalizację, mieliśmy mnóstwo emocji. To wszystko zawdzięczamy Państwu. Dziękuję za to z całego serca. I za to są przede wszystkim te odznaczenia – za medale, które zostały zdobyte, za sportową walkę, za piękne reprezentowanie Rzeczypospolitej – powiedział Andrzej Duda.

Prezydent dziękował także trenerom „za budowanie zawodników, za budowanie sukcesów, za mądre planowanie, umiejętne prowadzenie”.

– Dziękuję ogromnie w imieniu Rzeczypospolitej za to, że tyle serca i siły włożyliście, by osiągnąć ten wielki sukces – podkreślił Prezydent.

Odznaczeni zostali:

za wybitne osiągnięcia sportowe oraz zasługi w działalności na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, za promowanie Polski na arenie międzynarodowej

KRZYŻEM KOMANDORSKIM ORDERU ODRODZENIA POLSKI

Natalia KACZMAREK
Bartosz KUREK

KRZYŻEM OFICERSKIM ORDERU ODRODZENIA POLSKI

Aleksandra MIROSŁAW
Paweł ZATORSKI

KRZYŻEM KAWALERSKIM ORDERU ODRODZENIA POLSKI

Mateusz BIENIEK
Bartłomiej BOŁĄDŹ
Tomasz FORNAL
Norbert HUBER
Marcin JANUSZ
Łukasz KACZMAREK
Jakub KOCHANOWSKI
Wilfredo LEÓN
Grzegorz ŁOMACZ
Julia SZEREMETA

za osiągnięcia sportowe oraz zasługi w działalności na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, za promowanie Polski na arenie międzynarodowej

ZŁOTYM KRZYŻEM ZASŁUGI

Fabian BARAŃSKI
Mateusz BISKUP
Dominik CZAJA
Aleksandra JARECKA
Alicja KLASIK
Martyna SWATOWSKA-WENGLARCZYK
Mirosław ZIĘTARSKI

za wybitne osiągnięcia w działalności szkoleniowej i trenerskiej, za wkład w rozwój i upowszechnianie sportu

KRZYŻEM KOMANDORSKIM ORDERU ODRODZENIA POLSKI

Marek ROŻEJ

KRZYŻEM OFICERSKIM ORDERU ODRODZENIA POLSKI

Mateusz MIROSŁAW
Aleksander WOJCIECHOWSKI

KRZYŻEM KAWALERSKIM ORDERU ODRODZENIA POLSKI

Tomasz DYLAK
Grzegorz RATAJCZYK

KRZYŻEM KAWALERSKIM ORDERU ZASŁUGI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Nikola GRBIĆ

W uroczystości wzięła udział Minister Małgorzata Paprocka, Szef KPRP wraz z kierownictwem Kancelarii i Doradcami Prezydenta.

KPRP
Fot.: Przemysław Keler/KPRP

– Niektórzy zawodnicy dopiero na czwartych lub piątych swoich igrzyskach osiągają założony cel. Jak zapamiętam Paryż? Jako coś wspaniałego i wielki honor, który spotkał mnie na sam koniec, kiedy niosłem polską flagę na ceremonii zamknięcia.

Nie tylko dla medalistów wydarzenia igrzysk olimpijskich w Paryżu były wielkim przeżyciem. Każdy z reprezentantów polski wysłanych do stolicy Francji przeżył ten start na swój sposób, traktując to jako jedno z najważniejszych wyróżnień w karierze, niezależnie od uprawianej dyscypliny sportu. W naszym cyklu będziemy publikować wspomnienia związane z paryskimi igrzyskami olimpijskimi, poprosiliśmy również naszych rozmówców o podzielenie się najważniejszymi – ich zdaniem – fotografiami, jakie zrobili podczas imprezy.

Na początek Wiktor Głazunow, kajakarz, który w konkurencji C-1 na dystansie 1000 m zajął szóste miejsce. 30-latek poprawił tym samym wynik z Tokio, gdzie zajął piąte miejsce w finale B. Oto jego opowieść, tym bardziej emocjonalna, że naszemu rozmówcy powierzono rolę chorążego reprezentacji (razem ze srebrną medalistką w boskie Julią Szeremetą) podczas ceremonii zakończenia igrzysk.

Skok o siedem miejsc

– To były udane dla mnie igrzyska. Oczywiście wyjeżdżając na taką imprezę zawsze myśli się o medalach, jednak nie zawsze się udaje. Ale już porównując ten start do tego, czego dokonałem w Tokio, mój poziom znacznie wzrósł. Przesunąłem się z trzynastego na szóste miejsce, co jest ogromnym przeskokiem w mojej konkurencji. Przy okazji pobiłem swoje rekordy życiowe, co również wskazuje na postęp. Na precyzyjne podsumowania dopiero przyjdzie czas, bo zaraz po igrzyskach rozjechaliśmy się do domów, szykując jednocześnie do mistrzostw świata w Uzbekistanie. Wracamy z tylko jednym medalem Klaudii Zwolińskiej, jest w związku z tym rozczarowanie, ale to jest przecież sport, w którym i taki scenariusz może się zrealizować. W wielu konkurencjach byliśmy naprawdę blisko, presja była wielka, więc niepowodzenia bolą tym bardziej – mówi kanadyjkarz reprezentujący AZS AWF Gorzów.

Paryż a Tokio

– Największą i najbardziej zauważalną różnicą między tymi igrzyskami byli kibice. Także ze względów pandemicznych w Tokio nie było dopingu, przez co trudno było wejść na najwyższy poziom podczas startu. Siła fanów mocno napędza, dodaje adrenaliny, czego doświadczyłem we Francji. Wrzawa, jaka towarzyszyła rywalizacji, była niesamowita. Nie tylko było to bardzo pomocne, ale także stało się przeżyciem, które zapamiętam na długo. Inną dużą różnicą był sposób zabezpieczenia imprezy. W Tokio ochrona czy służby nie były aż tak widoczne, zapewne było to spowodowane mniejszą liczbą fanów, zainteresowanych, czy też przybywających na igrzyska.

Kontrowersje i nie tylko

– Na pewno wiele dyskusji wywołała ceremonia otwarcia, nie tylko ze względu na to, że przeniesiono ją ze stadionu na Sekwanę. Każdy ma swoją perspektywę, każdy ma inną wrażliwość, zresztą widowisko artystyczne pozostawia pole do interpretacji. Mnie nic nie uraziło, nie obraziło, nie czuję się dotknięty w żaden sposób, także ten religijny. Podkreślam jednak, że to moje wrażenie, każdy ma prawo do swojej opinii. Uważam, że to jedyne miejsce, gdzie opinia o paryskiej imprezie może się rozjeżdżać. Mówię tak, bo całe to wydarzenie było niezwykle udane. Od komfortu przejazdów z wioski olimpijskiej na arenę startową i treningową, po wspomniany już aspekt bezpieczeństwa. To wszystko Francuzom mocno się udało. Także w samej wiosce nie brakowało nam niczego, na pewno nic nie przeszkadzało nam, by osiągnąć najlepsze wyniki. Zresztą nie spędzaliśmy w niej zbyt wiele czasu, bo mieliśmy swoją robotę – treningi, zawody, podróż na tor, która trwała około 45 minut. Legendą obrosły łóżka, jakie mieliśmy do dyspozycji, że były z kartonu. Być może, ale były bardzo wygodne. Choć mogę empatycznie zrozumieć sportowców, którzy mierzą po dwa metry, że trudno im było się zmieścić i porządnie wyspać. Trudno przewidzieć i przygotować się na wszystko przy organizacji tak wielkiej imprezy. Spałem jak trzeba, jadłem jak trzeba, odpoczywałem jak trzeba.

Igrzyska przyszłości

– Z opowiadań bardziej doświadczonych sportowców wiem, że to pierwsze igrzyska, które tak bardzo wyszły do ludzi. Ceremonia otwarcia, o której już mówiłem, ale także przebieg poszczególnych zmagań, potwierdzał wielki skok w przyszłość, trendy, jakimi będzie kierował się sport jako widowisko. Wydaje mi się, że kolejni organizatorzy, zwłaszcza że następnym jest Los Angeles, pójdą tą drogą. Dowodem na ten skok w przyszłość jest również nasz tor kajakowy, ten do kajakarstwa slalomowego również. Mówiłem już, jak ważne dla sportowca jest wsparcie kibiców, ale nikt z nas nie przypuszczał, że będzie nas dopingować kilka tysięcy ludzi. Także jego zaplecze przygotowano ponad oczekiwania, mieliśmy do dyspozycji jako reprezentacja trzy pokoje, w których mogliśmy wypocząć, zainstalować specjalistyczny sprzęt. Były również hangary, w których mogliśmy zostawić namioty i baseny z wodą do chłodzenia po wysiłku. Wszystko to było na tyle blisko siebie, że my kajakarze myśleliśmy tylko i wyłącznie o starcie.

Gdzie jesteśmy?

– Mówi się, że medale oddają poziom polskiego sportu. Zgadzam się z tą opinią pod warunkiem, że pamiętamy o sportowcach, którzy wystartowali w ścisłych finałach, zajęli miejsca w przedziale 4-8. Dopiero tak szeroki obraz oddaje kondycję sportu w danym kraju. Weźmy mój przykład; może do medalu nie zabrakło mi niewiele, ale nie była to też tak wielka różnica, że nie mógłbym go zdobyć. Podium nie było poza moim zasięgiem. Wierzę w sportowców, w siebie również, którzy wyciągną ze swoich startów doświadczenie na kolejne igrzyska. Już teraz odczuwałem wielką różnicę na korzyść między tym, co było w Tokio a teraz w Paryżu. Większy spokój, większe opanowanie, większą wiarę w siebie i przekonanie, że nie jesteśmy gorsi od sportowców z innych krajów. Z tym większą determinacją i wiarą podejdę do startu w Los Angeles, o ile zdrowie będzie mi dopisywać. W mojej dyscyplinie jest wielu zawodników, którzy stawali na podium dopiero na czwartych czy piątych igrzyskach. W niektórych sportach ta droga jest po prostu dłuższa.

Ja, chorąży

– To był dla mnie wielki prestiż i zaskoczenie. Pierwsza myśl, jaka mnie dopadła, była dylematem, czy ja w ogóle jestem godny tej funkcji, tym bardziej że nie zdobyłem medalu. Wiem, że to mocne słowo, ale takie było moje pierwsze wrażenie. Zgodziłem się natychmiast, choć ta niepewność towarzyszyła mi przez jakiś czas. Jestem dumny, jakkolwiek to zabrzmi, przeżycie to zostanie ze mną do końca moich dni.

PI/PKOl
Fot.: Szymon Sikora, Robert Hajduk/PKOl, Wiktor Głazunow

Zakończony w sobotę turniej olimpijski w siatkówce mężczyzn był dla biało-czerwonych udany. Podopieczni Nikoli Grbicia przeszli przez fazę grupową, gdzie ich rywalami byli m.in. Brazylijczycy oraz Włosi. Później przełamali klątwę ćwierćfinałów, pokonując Słoweńców, a następnie po znakomitym boju wygrali ze Stanami Zjednoczonymi.

Dotarli aż do wielkiego finału, w którym ulegli świetnie grającym Francuzom. Nasi reprezentanci wrócili do kraju jednym z trzech zaplanowanych na poniedziałek  lotów z Francji do Polski ze sportowcami oraz pracownikami obsługi igrzysk.

Samolot z nimi na pokładzie – a także z Szeremetą, czyli srebrną medalistką w boksie w  kategorii do 57 kg – wylądował na Lotnisku Chopina chwilę po godzinie 14:00.

Jako pierwsza, około 14:50, na terminalu pojawiła się pięściarka, którą powitała bardzo duża grupa kibiców.

– Czuję się świetnie. Dziękuję, że trzymaliście kciuki i pojawiliście się tutaj, na lotnisku – powiedziała Szeremeta. – Liczyłam, że uda się przywieźć złoto, ale teraz jest pełnia szczęścia – dodała 20-latka.

Kilka minut później do fanów wyszli siatkarze.

– Dziękujemy bardzo za tak liczne przybycie, jesteście fantastyczni. Grać dla was to czysta przyjemność i honor. Spełniliśmy swoje, ale mam nadzieję, że też i wasze takie malutkie marzenie o tym, żeby zobaczyć drużynę na podium olimpijskim. To dopiero początek dla tej ekipy. Mimo że już tyle lat walczymy razem, to czuję, że oni się nie zatrzymają, większość z nich się nie zatrzyma i zrobi coś jeszcze bardziej szalonego i większego w Los Angeles – zapowiedział Bartosz Kurek.

– Jesteśmy trochę zmęczeni, ale myślę, że po takim finale jest cały czas ogień w tej ekipie i jeżeli mogliby, to jutro by wyszli i na pewno zagralibyśmy lepiej – zaznaczył atakujący.

– Myślę, że jest to dla nas bardzo ważne wydarzenie, to co udało się zrobić w Paryżu, zostanie z nami już na zawsze. Taki jest sport. Czasem się wygrywa, a czasem przegrywa, a my na igrzyskach i tak mieliśmy wspaniałą passę i myślę, że trzeba to docenić – ocenił Jakub Kochanowski, który jako jedyny z polskich siatkarzy został wybrany do drużyny marzeń turnieju olimpijskiego.

Rywalizacja w omnium kobiet tradycyjnie rozpoczęła się od zmagań w scratchu, rozegranym na dystansie 7,5 kilometra. Porównując go z męskim wyścigiem „na kreskę”, można zauważyć, że zazwyczaj rywalizacja pań jest nieco bardziej pasywna, co nie oznacza jednak, że tempo wyścigu nie jest wysokie.

Tak było i tym razem. Pierwszy atak ujrzeliśmy dopiero po kilkunastu okrążeniach, a wyprowadziła go − ku uciesze miejscowych kibiców − Valentine Fortin. Francuzka utrzymała się na czele przez kilka rund, ale cały czas była trzymana na krótkiej smyczy przez resztę stawki, w której czujnie jechała Daria Pikulik. Polka wysunęła się do przodu kilka okrążeń przed metą, jednak w samej końcówce została zablokowana i finiszowała na 14. pozycji.

Zwycięstwo zanotowała broniąca tytułu Jennifer Valente ze Stanów Zjednoczonych, która w tych igrzyskach zdobyła już złoto w drużynowym wyścigu na dochodzenie. Kolejne pozycje zajęły Maggie Coles-Lyster (Kanada) oraz Georgia Baker (Australia). Daria Pikulik nie była jedyną faworytką, która zakończyła scratch w drugiej dziesiątce. Taki sam los spotkał również Lotte Kopecky (Belgia) czy Yumi Kajiharę (Japonia), wicemistrzynię z tokijskich igrzysk, które uplasowały się za Polką. Z powodu kraksy końcowe miejsca zajęły Valentine Fortin oraz Neah Evans.

Następnie zawodniczki przystąpiły do wyścigu tempowego, który bardzo dobrze rozpoczęła Lara Gillespie, szybko nadrabiając okrążenie nad resztą stawki. Irlandka była szczególnie zmotywowana do ataku, ponieważ w scratchu uplasowała się na odległej, 15. pozycji. Na powrót do walki o najwyższe pozycje liczyła też Daria Pkulik, która ruszyła do przodu niedługo później.

Wraz z nią odjechały też Jennifer Valente i Georgia Baker. Wspólny interes powodował, że współpraca układała się doskonale, a zawodniczki dzieliły się punktami na finiszach. Wydawało się, że faworytki są blisko nadrobienia okrążenia, ale gdy już witały się z gąską, grupa pościgowa przyspieszała. Cały czas zdobywały jednak punkty, dzięki czemu ukończyły zmagania w czołówce. Daria Pikulik zajęła trzecie miejsce, a pokonały ją tylko Jennifer Valente i zwyciężczyni Lara Gillespie.

Po wyścigu tempowym Polka plasowała się na 7. miejscu i do prowadzącej Amerykanki traciła 28 punktów. Od pozycji medalowej dzieliło ją natomiast 10 „oczek”. Kolejną konkurencją wieloboju był wyścig eliminacyjny, w którym po wygraną sięgnęła bardzo mocna Jennifer Valente, a na kolejnych miejscach uplasowały się Georgia Baker i Maggie Coles-Lyster. Zamknięta na jednym z finiszów Daria Pikulik zajęła 10. pozycję. Wcześniej sędziowie przez pomyłkę zadecydowali o wyeliminowaniu Polki, mimo że jechała w środku stawki − wyścig został jednak chwilowo zneutralizowany, a reprezentantka Polski wróciła do grupy.

Do końca rywalizacji został już tylko wyścig punktowy, przed którym w klasyfikacji generalnej prowadziła bardzo dobrze dysponowana Jennifer Valente. Amerykanka miała na swoim koncie aż 118 punktów i o 12 wyprzedzała drugą Georgię Baker. Na najniższym stopniu podium wirtualnie plasowała się Magie Coles-Lyster, która na przestrzeni trzech konkurencji zdobyła 96 oczek − o 24 więcej od Darii Pikulik.

Wyścig punktowy rozpoczął się atakami Aline Seitz ze Szwajcarii oraz Francuzki Valentine Fortin, jednak obydwie akcje zostały zduszone zarodku. Bardzo czujnie jechała Daria Pikulik, skupiając się na pierwszym finiszu, gdzie zdobyła 3 punkty. Polka była aktywna i starała się zabierać w akcje, jednak mając świadomość, jak mocną jest zawodniczką, rywalki ani myślały jej odpuścić.

Daria Pikulik nie zamierzała się jednak poddawać i zdobyła kolejne 2 punkty. Jednocześnie 20 punktów za nadrobienie okrążenia otrzymała Valentine Fortin, wykorzystując opieszałość reszty stawki. Francuzka miała jednak sporą stratę i nie stanowiła zagrożenia w walce o podium.

Kolejny mocny atak przypuściła Lara Gillespie, z którą odjechała Norweżka Anita Yvonne Steberg. Duet szybko zyskał połowę okrążenia przewagi nad rywalkami i chwilę później miał już po 20 punktów więcej. Moment przestoju wykorzystały też inne zawodniczki, w tym Daria Pikulik, która wygrała sprint na 40 okrążeń do końca. Niedługo później Polka i inne kolarki nadrobiły rundę, co wywindowało Pikulik na medalową, trzecią pozycję.

Po chwili zepchnęła ją z niej Amalie Dideriksen, która zdublowała stawkę wraz z Jennifer Valente, pewnie zmierzającą po zwycięstwo.

30 okrążeń przed metą Daria Pikulik zrównała się punktami z Dunką (104) i miała tylko 4 oczka straty do drugiej Georgii Baker. Po kolejnym finiszu atakująca Amalie Dideriksen wyprzedziła Polkę o jeden punkt, ale gdy tylko została doścignięta, Daria Pikulik odjechała wraz z Lotte Kopecky i Maike van der Duin.

Jednocześnie okrążenie nadrobiła Ally Wollaston wskakując na drugie miejsce. Nie minęło dużo czasu, a Polka z koleżankami z Beneluksu także dokonała tej sztuki i wysunęła się na drugie miejsce! Daria Pikulik przypieczętowała drugie miejsce w ostatnim, podwójnie punktowanym sprincie! To pierwszy polski medal w kolarstwie na igrzyskach olimpijskich od Rio de Janeiro w 2016 roku!

PKOl/naszosie.pl
Fot.: Szymon Sikora, Robert Hajduk/PKOl

Julia jest pierwszą polską pięściarką z medalem olimpijskim. Ostatnim finalistą igrzysk z naszego kraju był Paweł Skrzecz, wicemistrz z 1980 roku. Natomiast na złoto czekamy od 48 lat, tj. od zwycięstwa Jerzego Rybickiego.

W sobotnim finale, na słynnych kortach Rolanda Garrosa (tam rozgrywane są decydujące pojedynki turnieju olimpijskiego) Julia Szeremeta spotkała się z byłą mistrzynią i wicemistrzynią świata, Tajwanką Lin Yu Ting.

Młodzieżowa mistrzyni Europy tym razem musiała uznać wyższość doświadczonej i utytułowanej rywalki. Na kartach wszystkich sędziów Azjatka triumfowała 30:27 i ostatecznie 5:0.

Srebrny krążek igrzysk olimpijskich to wspaniały sukces Julii Szeremety. Wróżymy jej świetlaną przyszłość w tym sporcie.

PZB
Fot.: Robert Hajduk/PKOl

W ćwierćfinale właśnie reprezentanci Polski w czterech setach pokonali Słowenię i w pełni euforii skupili się na półfinale igrzysk olimpijskich, w którym trafili na wymagającego przeciwnika – Stany Zjednoczone. Półfinałowe starcie było pełne walki, determinacji, sportowej złości, a także zawziętości. Okupione kontuzją Pawła Zatorskiego, czy Marcina Janusza. Potwierdziły się jednak słowa polskiego szkoleniowca, który wielokrotnie powtarzał „mam kompletną drużynę, w której każdy może zastąpić każdego”. Dokładnie to Polacy potwierdzili w środowe popołudnie w Paris Sud 1, wyszarpując z rąk Amerykanom awans do finału Igrzysk Olimpijskich.

– Jestem naprawdę dumny z zespołu, wykonaliśmy razem świetną robotę. Awans do finału jest dla nas ogromnym osiągnięciem. Czekaliśmy na to tyle lat… Bardzo się cieszę, że zdobędziemy medal tutaj, w Paryżu, ale chcę złota. I myślę, że nadszedł nasz moment, aby po niego sięgnąć – powiedział Wilfredo Leon, przyjmujący reprezentacji Polski.

Z kolei Paweł Zatorski, libero polskiej drużyny dodał: – Możliwość gry Polski w finał igrzysk olimpijskich po 48 latach to wielka sprawa, dlatego płakaliśmy po półfinałowym meczu. Chcemy jednak zdobyć dla naszego kraju każdy złoty medal. Wciąż mamy przed sobą jeszcze jeden krok do zrobienia. Zapewniamy, że przygotujemy się do niego najlepiej, jak to możliwe.

30 lipca 1976 roku reprezentacja Polski siatkarzy prowadzona przez Huberta Jerzego Wagnera w finale igrzysk olimpijskich pokonała ZSRR 3:2. W sobotę 10 sierpnia 2024 roku po przeciwnej stronie siatki stanęli Francuzi, którzy dobrze znają smak olimpijskiego złota. Sięgnęli po niego trzy lata temu w Tokio. W aktualnym składzie Trójkolorowych znajdowało się aż dziesięciu zawodników, którzy wywalczyli złote krążki w Tokio. Francuzi w półfinale okazali się lepsi od Włochów, wygrywając z nimi dość pewnie 3:0.

Pierwszą partię finałowego meczu Igrzysk Olimpijskich Paryż 2024 reprezentacja Polski rozpoczęła z Marcinem Januszem na rozegraniu, a także Pawłem Zatorskim na libero. Po urazach z półfinałowego meczu nie było śladu. Premierową odsłonę spotkania od błędu w polu serwisowym zaczął Earvin Ngapeth 0:1. Kolejne akcje drużyny grały punkt za punkt 4:4 i 6:6. Chwilę później dobrymi serwisami popisał się Ngapeth 8:6. Biało-czerwoni musieli odrabiać straty. Ważne punkty zdobywał Tomasz Fornal 10:13. Niestety w dalszej części Polacy zaczęli popełniać proste błędy 11:17. Po stronie gospodarzy w ataku nie mylił się Trevor Clevenot. Nasz zespół nie miał zamiaru składać broni. W końcowej fazie pierwszego seta zmniejszył dystans do czterech oczek 16:20. Jednak ostatnie słowo w tej partii należało do Francuzów. Udanym atakiem w kontrataku popisał się Jean Patry, który zaatakował po rękach polskich blokujących 25:19.

Początek seta numer dwa był równy 2:2. Następnie podopieczni Nikoli Grbicia przy serwisie Leona zdołali odskoczyć na dwa oczka 6:4. W tej części finałowego meczu role się odwróciły. To Trójkolorowi musieli odrabiać straty. Na środku siatki nie do zatrzymania był Jakub Kochanowski 12:10. Wystarczył moment i gospodarze zaczęli dobrze czytać grę Polaków i ustawiać szczelny blok, odrabiać straty, a nawet wyszli na prowadzenie 14:12. Polski zespół po chwili odpowiedział równie dobrą grą w elemencie bloku 15:15. W drugiej części tej partii Biało-Czerwoni prowadzili 18:16. Jednak końcówka należała do Francji. Ręki w polu serwisowym nie zwalniał Clevenot. To właśnie ten zawodnik w ostatniej akcji popisał się skutecznym atakiem z szóstej strefy 25:20.

Trzecia odsłona finałowego meczu igrzysk rozpoczęła się od równej gry punkt za punkt 5:5 i 7:7. Polacy robi, co w ich mocy, aby przedłużyć swoje szanse w tym spotkaniu. Podopieczni Andrei Gianiego natomiast pragnęli zakończyć to starcie w trzech partiach. Polski szkoleniowiec zdecydował się na zmiany w składzie. Na parkiecie pojawił się Aleksander Śliwka i Bartłomiej Bołądź. To była dobra zmiana. Polacy wyszli na prowadzenie 16:14. Druga część tego seta układała się niestety po myśli Trójkolorowych 18:21. Bardzo dobrze spisywali się w obronie i kontrataku 22:18. Emocje były do samego końca. Biało-czerwoni walczyć do ostatniej piłki 21:24. Dobrze w końcówce serwował Leon 22:24. Na środku nie zawodził Kochanowski 23:24. Ostatecznie jednak to reprezentacja Francji cieszyła się ze zwycięstwa. W ostatniej akcji Leon zaserwował piłkę w aut 23:25. Tym samym Francja obroniła tytuł i sięgnęła drugi raz z rzędu po złoty medal Igrzysk Olimpijskich. 

Reprezentacja Polski mężczyzn po 48 latach ponownie wywalczyła medal Igrzysk Olimpijskich! Biało-czerwoni stanęli na drugim stopniu podium! W historii polskiej siatkówki do drugi medal wywalczony przez kadrę siatkarzy na imprezie sportowej tej rangi. Pierwszy złoty medal reprezentacja siatkarzy prowadzona przez Huberta Jerzego Wagnera wywalczyła w 1976 roku w Montrealu. 10 sierpnia 2024 roku srebro zdobyła drużyna prowadzona przez Nikolę Grbicia.

Polska – Francja 0:3 (19:25, 20:25, 23:25)

Polska: Bartosz Kurek, Wilfredo Leon, Jakub Kochanowski, Marcin Janusz Fornal, Norbert Huber, Paweł Zatorski (L) oraz Kamil Semeniuk, Łukasz Kaczmarek, Grzegorz Łomacz, Aleksander Śliwka, Bartłomiej Bołądź.
Trener: Nikola Grbić

Francja: Barthélémy Chinenyeze, Jean Patry, Earvin Ngapeth, Antoine Brizard, Nicolas Le Goff, Trevor Clevenot, Jenia Grebennikov (libero) oraz Yacine Louati, Benjamin Toniutti, Kevin Tillie.
Trener: Andrea Giani

PZPS
Fot.: Szymon Sikora, Robert Hajduk/PKOl