– Tytuł Kobiecej Osady Roku 2016 w naszych rękach! Dziękujemy naszemu trenerowi. Bez jego pracy i naszej współpracy tej nagrody by nie było! To nasz wspólny sukces – napisała na portalu społecznościowym Fularczyk-Kozłowska, która zamieściła też zdjęcia z uroczystości.

Światowa federacja przyznała wyróżnienia w kilku kategoriach, a plebiscyt zdominowali złoci medaliści z Rio. Fularczyk-Kozłowska i Madaj zostały wyróżnione przez FISA jako pierwsza kobieca osada z Polski. W 2006 roku taki tytuł w kategorii mężczyzn otrzymali Adam Korol, Marek Kolbowicz, Michał Jeliński i Konrad Wasielewski. Dwa lata później tytuł trenera roku odebrał Aleksander Wojciechowski.

Za najlepszą męską osadę 2016 roku zostali uznani chorwaccy bracia Martin i Valent Sinkovicowie, złoci medaliści z Rio de Janeiro w rywalizacji dwójek podwójnych. Najlepszym trenerem został Roger Barrow z RPA, natomiast wśród sportowców niepełnosprawnych triumfowała Brytyjka Rachel Morris, która wcześniej zdobywała medale igrzysk paraolimpijskich w kolarstwie.

PZTW
Fot.: Szymon Sikora

W uroczystości, obok prezesa Andrzeja Kraśnickiego, sekretarza generalnego Adama Krzesińskiego i Członkini MKOl Ireny Szewińskiej, a także członków zarządu PKOl, w Gali Olimpijskiej udział wziął Prezydent RP Andrzej Duda wraz z małżonką, Minister Sportu i Turystyki Witold Bańka, Ambasador Polski w Brazylii Andrzej Braiter, a także parlamentarzyści oraz wielu ludzi sportu.

Oczywiście głównymi bohaterami byli nasi medaliści z Rio. W środę w Warszawie stawili się prawie wszyscy. Zabrakło tylko Anity Włodarczyk i jej trenera Krzysztofa Kaliszewskiego, którzy przebywają w Stanach Zjednoczonych. Do PKOl z powodu choroby nie mogła dotrzeć także Karolina Naja, która galę obejrzała na żywo w TVP Sport.

Wszystko zaczęło się, mniej oficjalnie, godzinę wcześniej w Klubie Olimpijczyka. Medaliści olimpijscy w towarzystwie swoich trenerów odebrali od przedstawicieli Sponsorów Polskiej Reprezentacji Olimpijskiej przygotowane przez nich upominki. Następnie wszyscy medaliści, w obecności m.in. pary prezydenckiej, odsłonili na Ścianie Chwały Polskiego Sportu w Muzeum Sportu i Turystyki symboliczne medale po czym rozpoczęła się główna część uroczystości.

– Oceniając „na zimno”, to jest sukces. Mamy więcej medali niż na trzech poprzednich igrzyskach – powiedział prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego Andrzej Kraśnicki. – Niewiele więcej, ale za to łatwiej będzie tę liczbę przekroczyć za cztery lata w Tokio – dodał szef Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

Wszyscy polscy medaliści olimpijscy zostali nagrodzeni na scenie, a Telewizja Polska zadbała o to, żeby sami mogli wreszcie zobaczyć swoje starty na dużym ekranie. Dla niektórych te wspaniałe chwile i wspomnienia były wzruszające. Uroku gali dodały występy wokalistki Agnieszki Twardowskiej.

Biało-czerwoni wywalczyli w Rio 11 krążków, o jeden więcej niż w ostatnich trzech edycjach igrzysk. PKOl, dzięki sponsorom, w trakcie uroczystości wręczył także medalistom nagrody finansowe. A te w sumie wyniosły 915 tys. zł. Złoci otrzymali po 120 tys., za srebro premia wyniosła 80, a za brąz 50 tys. Nagrodzono także trenerów. W konkurencjach, w których występował więcej niż jeden zawodnik (np. w wioślarstwie czy kajakarstwie), każdy startujący otrzymał 75 procent kwoty należnej za sukces indywidualny.

Kolejna Gala Olimpijska już w 2018 roku po Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Korei Południowej.

www.olimpijski.pl/top
Fot.: Tomasz Piechal

Magomedmurad Gadżijew (65 kg) walczył z mało znanym Amerykaninem Frankiem Molinaro. Był faworytem w tej walce, ale jak się okazało, zupełnie nie przypominał samego siebie. Rywal przeważał przez cały czas. Polak przegrał, ale miał jeszcze szansę na repasaże. Aby w nich wystąpić, Molinaro musiał awansować do finału. Tak się jednak nie stało i Gadżijew ostatecznie odpadł z turnieju.

Ostatniego dnia igrzysk na zapaśniczej macie walczył i także przegrał swoją pierwszą walkę Radosław Baran (97 kg). Jego rywal reprezentant Azerbejdżanu Chetag Goziumow, który awansował do finału, a wcześniej pokonał Barana na punkty 3:0, stworzył Polakowi szansę na wystep w repesażu. Baran przegrał jednak i tę walkę, tym razem z Irańczykiem Rezą Mohammadem Alim Yazdanim na punkty 1:3.

www.olimpijski.pl/top
Fot.: PKOl

Oprócz niego Polskę reprezentowali dwaj inni zawodnicy: Henryk Szost nie ukończył maratonu, zszedł z trasy pomiędzy 30., a 35. km, a Yared Shegumo był 128.

Wygrał Eliud Kipchoge (Kenia), 2. miejsce zajął Feyisa Lilesa (Etiopia), a 3. Galen Rupp (USA).

www.olimpijski.pl
Fot.: Michał Krukowski

Równo czterdzieści lat temu polscy piłkarze ręczni wywalczyli jedyny, jak do tej pory, medal igrzysk olimpijskich. W Montrealu, gdzie triumf święcili nasi złoci siatkarze, szczypiorniści wywalczyli brąz, a w decydującym meczu pokonali Niemców – wtedy RFN – 21:18. Los sprawił, że w Rio obie reprezentacje po raz kolejny walczyły o brązowy medal. Historia jednak się nie powtórzyła, bo tym razem to Niemcy byli górą. W rywalizacji w grupie biało-czerwoni przegrali z Niemcami trzema golami. – Na pewno będą mieli w głowach to zwycięstwo – mówił Michał Daszek.

Nic z tego, Niemcy byli bardzo skoncentrowani i zagrali znacznie lepiej, niż dwanaście dni temu. Mecz dobrze układał się przez kwadrans, bo Polacy nie tylko byli równorzędnym rywalem dla mistrzów Europy, ale wykorzystali i krótkotrwały przestój i po golu Michała Daszka wygrywali 8:5. Biało-czerwoni grali nieustępliwie w obronie, a za plecami mieli pewnego Piotra Wyszomirskiego. Niestety, nagle wszystko się zmieniło. Trener rywali Dagur Sigurdsson wziął czas, zmienił grę w obronie, przez co Polacy nie potrafili znaleźć w niej luk i przez osiem minut nie zdobyli żadnego gola, za to stracili aż pięć. Niemiecki zespół odskoczył na dwa gole, a w 28. minucie nawet na cztery. Mecz biało-czerwonym wysuwał się z rąk, tym bardziej, że średnie statystyki notowali nasi liderzy – Wyszomirski, doskonały w dwóch ostatnich meczach, obronił 5 z 22 rzutów, Krzysztof Lijewski trafił dwie z pięciu prób, a próbujący przechytrzyć niemiecką defensywę Karol Bielecki zanotował trzy straty.

W przerwie Polacy długo rozmawiali w szatni, na boisko przyszli pięć minut po Niemcach, ale szybko było widać, że na drugi w historii medal olimpijski szczypiornistów nie mamy co liczyć. Niemcy byli w niedzielę zespołem wyraźnie lepszym, a biało-czerwoni wyglądali tak, jakby wciąż myśleli o tym pechowym półfinale, w którym byli o krok od wywalczenia prawa gry w najważniejszym meczu w historii. Ich forma, w porównaniu do tej z ćwierćfinału i półfinału znacząco spadła. Po ośmiu minutach gry w drugiej połowie przewaga niemieckiej drużyny wynosiła już sześć goli.

Rywale grali pewni swoich umiejętności, a Polacy – wręcz przeciwnie. Po kolejnych straconych bramkach na ich twarzach widać było zniechęcenie i bezradność. Niemcy panowali na boisku i bez większego trudu utrzymali przewagę do końcowej syreny. Przez chwilę część strat biało-czerwonym udało się obronić, ale nie było sytuacji, w której nasz zespół mógłby uwierzyć, że mecz jeszcze nie jest przegrany.

W podróż do Polski szczypiorniści wyruszą we wtorek. Na lotnisku Chopina w Warszawie wylądują w środę przed godz. 15:00.

Polska – Niemcy 25:31 (13:17)

Polska: Wyszomirski, Szmal – Lijewski 5, Jachlewski 2, Krajewski 5, Bielecki 3, Wiśniewski 1, Bartosz Jurecki 2, Jurkiewicz 3, Syprzak 1, Daszek 3, Kus, Szyba.
Trener: Tałant Dujszebajew.

Paweł Hochstim/AIP
Fot.: Bartłomiej Zborowski

– To były cudowne igrzyska w cudownym mieście – powiedział Bach. – Wyjedziemy z Brazylii jako Wasi przyjaciele – dodał.

Ceremonia zamknięcia odbyła się na stadionie Maracana w Rio de Janeiro. To były pierwsze igrzyska olimpijskie w Ameryce Południowej.

Jednym z głównych punktów ceremonii zamknięcia było wręcznie medali maratończykom, wygaszenie znicza oraz przekazanie flagi olimpijskiej delegacji z Japonii – organizatorom Igrzysk XXXII Olimpiady Tokio 2020.

Polska Reprezentacja Olimpijska wywalczyła w Brazylii 11 medali, przełamując prób 10 krążków, które wywoziliśmy z letniech igrzyk od Aten (2004).

www.olimpijski.pl
Fot.: Szymon Sikora

– Było bardzo szybkie tempo, a to był już mój trzeci bieg. Myślałem, że jeszcze starczy mi sił na tę ostatnią stówę, ale się nie udało. Jestem jednak strasznie zadowolona z wyniku. 39 setnych od rekordu Polski, wymarzony czas – poniżej 58 [1:58 min], i to grubo. Z tym wynikiem już chyba mam wszystkie drzwi otwarte.

– Nie dało się wcześniej ani mocniej zaatakować, bo ostatnie sto metrów już nie było z takim przełożeniem jak wcześniej, dlatego i tak jest super! Porównując bieg półfinałowy [wygrała go, w czasie 1:58.93] z tym finałowym, to mam wrażenie, że po czterystu metrach tempo poszło w górę. Wtedy spokojnie mogłam przyłożyć, a teraz już się nie dało. Na ostatniej setce goniłam ile sił, ale nie dałam rady. Jestem jednak bardzo z siebie dumna, bo poprawiłam rekord życiowy o sekundę [poprzedni – 1:58.35]. Dlatego nie mam sobie nic do zarzucenia i po prostu zrobiłam, co mogłam. Wiadomo, że medal byłby takim uwieńczeniem wszystkiego, ale widać, że aby go zdobyć trzeba było naprawdę mocno pobiec. Nie dałby go chyba nawet rekord Polski. Myślę, że to jest do zrobienia, ale jeszcze nie teraz. Nie lubię składać obietnic kiedy, bo nienawidzę nakładać na siebie presji. Przyjechałem tutaj z wynikiem… trzydziestym którymś, a wracam z piątym miejscem – dziękuję, chyba nieźle?! Gdyby ktoś mi powiedział przed Rio, że będę tu piąta – brałabym w ciemno! Jestem mega pozytywnie zaskoczona i wracam spełniona. Założenie było: pobiec tu życiówkę, bo wiadomo – jeżeli ktoś ją robi na imprezie docelowej, to nic więcej nie można od niego wymagać.

www.olimpijski.pl/TW
Fot.: Bartłomiej Zborowski

Po eliminacjach, w których bez trudu nasza lekkoatletka pokonała wysokość 1,94 m i awansowała do finału, wydawało się, że jest bardzo realną szansą na medal. Sobotni finał w Rio de Janeiro zaczęła jednak źle, bo strąciła poprzeczkę już przy pierwszym podejściu, zawieszonej 1,88 m nad ziemią.

Udało się za drugim razem, identycznie było z wysokością 1,93 m. 1,97 dla polskiej brązowej medalistki halowych mistrzostw świata okazało się nie do przeskoczenia.

To udało się Hiszpance Ruith Beth (próbowała przeskoczyć 2 m, ale bez powodzenia), podobnie jak trzem innym zawodniczkom.

Srebrny medal zdobyła Bułgarka Mireła Demirewa, a brązowy Blanka Vlasić.

AIP
Fot.: Bartłomiej Zborowski

Po raz kolejny znakomite zawody rozegrał między słupkami Piotr Wyszomirski, ale niestety, tego wieczoru nie wystarczyło to do zwycięstwa. W dodatkowych dziesięciu minutach nieco skuteczniejsi byli rywale.

W niedzielę biało-czerwoni zagrają o brąz z Niemcami.

Półfinałowe spotkanie igrzysk olimpijskich nie rozpoczęło się po myśli Polaków. Od pierwszych akcji swoją wysoką formę potwierdził rozgrywający Danii, Morten Olsen. Na dodatek skuteczne interwencje dołożył Niclas Landin, co pozwoliło jego zespołowi objąć prowadzenie. Dopiero w 8. minucie biało-czerwoni zdobyli bramkę kontaktową i powrócili do walki (3:4).

Wydawało się, że podopieczni Tałanta Dujszebajewa uspokoili swoją grę i nie będą mieć większych problemów. Trudności sprawiała jednak podwyższona i aktywna defensywa Duńczyków. Zdobycie bramki okazało się niełatwym zadaniem, bowiem nawet przy stuprocentowych sytuacjach na drodze stawał Landin.

W bramce Polaków pojawił się Piotr Wyszomirski, co nieco ożywiło obronę biało-czerwonych, dzięki czemu udało się doprowadzić do remisu. Duńczycy pokazali jednak swoją klasę i utrzymali dobrą postawę w defensywie, ponownie uzyskując trzy bramki przewagi.

Sytuację próbował ratować Przemysław Krajewski, który starał się rozbić duńską ścianę. Gdy Polacy dorzucili do tego kontrataki oraz interwencje Wyszomirskiego, nadzieja na nawiązanie walki oraz awans do finału była uzasadniona. Do pełni szczęścia brakowało tylko mocniejszej i bardziej szczelnej obrony, by utrudnić zadanie zawodnikom drugiej linii Danii.

Po przerwie gra Polaków wyglądała już lepiej niż na początku meczu. Spokój w ataku oraz liczne zmiany krzyżowe, które pozwalały wypracować pozycję rzutową pozwoliły zdobyć kolejne bramki. Klasę pokazywał także Wyszomirski, którego Duńczycy pokonali dopiero po czterech minutach.

W kolejnych minutach gra była wyrównana, a wynik oscylował wokół remisu. Zawodnicy obu zespołów zaczęli mieć problemy ze zdobyciem bramek. W przypadku Polaków były to błędy własne i niecelne rzuty, natomiast Duńczycy mieli kłopoty z pokonaniem polskiego bramkarza (19:20; 44 min.). Kibice mogli więc spodziewać się nerwowej końcówki.

Podopieczni Gudmundura Gudmundssona grali mądrze w obronie, stojąc na dziewiątym metrze i utrudniając polskim rozgrywającym oddanie rzutu. Do gry musieli więc wkroczyć skrzydłowi, którzy aktywnie wbiegali i obiegali, starając się zrobić miejsce pozostałym zawodnikom. Na całe szczęście równie dobrze w defensywie spisywali się Biało-czerwoni.

Ostatnie minuty były istnym horrorem. Na minimalne prowadzenie Duńczyków wyprowadził Mikkel Hansen, ale akcja kończąca drugą połowę była popisem Polaków. O czas, chcąc uspokoić sytuację, poprosił trener Tałant Dujszebajew. W ostatniej sekundzie, fenomenalnym rzutem z podłoża, po którym piłka trafiła pod poprzeczkę duńskiej bramki, popisał się Michał Daszek, czym przedłużył polskie nadzieje na finał.

Pierwsza część dogrywki potoczyła się pod dyktando utytułowanych Duńczyków, którzy dość szybko zdobyli trzy bramki z rzędu. Sytuacja biało-czerwonych nie była więc najlepsza, szczególnie że ponownie dobrze zaczęła funkcjonować obrona rywala.

Wynik ostatnich pięciu minut otworzył Krzysztof Lijewski, jednak w dalszym ciągu do odrobienia były dwa trafienia. Czas działał więc na korzyść rywali, choć Polacy nie składali broni i starali się nawiązać kontakt. Niestety, w kluczowych momentach kilka kontrowersyjnych decyzji podjęli czescy sędziowie, co uniemożliwiło biało-czerwonym zdobycie bramki na remis. Co prawda do bramki trafił jeszcze Karol Bielecki, ale Duńczycy skutecznie i dość długo przetrzymali piłkę i to oni cieszyli się ze zwycięstwa.

POLSKA – DANIA 28:29 (15:16; 25:25; 26:29)

POLSKA: Szmal, Wyszomirski – Lijewski 3, Jachlewski, Krajewski 1, Bielecki 7, Wiśniewski 1, B. Jurecki 1, M. Jurecki, Jurkiewicz 4, Syprzak 5, Daszek 5, Kus 1, Szyba.

DANIA: Landin 1, Green – Christiansen 4, Mensah Larsen, Mortensen 2, Noddesbo, Svan 1, R. Toft Hansen 1, H. Toft Hansen, Mollgaard, Sondergaard 3, Hansen 10, Olsen 7, Damgaard.

www.olimpijski.pl/ZPRP
Fot.: Bartłomiej Zborowski

– Było bardzo ciężko, ale na trasie skupiałam się tylko na tym, żeby pojechać perfekcyjny wyścig – powiedziała na mecie. – Założenie było takie, żeby nie myśleć o wynikach, o medalu, tylko jechać do samej mety. Miałam bardzo dobry start, potem nie spadałam poza piątą pozycję, a szybko znalazłam się w czołówce razem z Jolandą Neff i ze Szwedką. Było troszkę nerwowych sytuacji podczas wyścigu, ale starałam się zachować spokój i jechać swoje. Gdzieś na trzecie, czwartej rundzie Jenny Risveds mocno zaatakowała i wtedy Jolanda zaczęła cierpieć. Ja pogoniłam za nią i wtedy jechałam praktycznie na granicy swoich możliwości. Wiedziałam już, że ze Szwedką będzie problem, ale miałam nadzieję, że ona też jedzie na granicy swoich możliwości. Na szóstej rundzie było jednak widać, że Jenny jeszcze rezerwy. Przyznam, że prawie do końca wierzyłam, że mogę zdobyć złoto, ale Szwedka była dziś poza zasięgiem.

Maja Włoszczowska marzyła o złocie i nie ukrywała tego, co zdradzał nawet jej kolor paznokci. – Miały być one kolorowe, ale dzień wcześniej zobaczyłam złote paznokcie u Kolumbijki, która zdobyła złoto w BMX, więc zmieniłam zdanie. Nie udało się, ale medal igrzysk olimpijskich, jaki by nie był, każdy sportowiec bierze w ciemno. To w końcu jeden wyścig raz na cztery lata.

Mistrzynią olimpijską została Szwedka Jenny Risveds. Na mecie była lepsza od Polki o 37 sekund. Brązowy medal zdobyła Catherine Pendrel (Kanada), która linię mety minęła 49 sekund za Mają. Na podium można było zauważyć, że nasza medalistka zakłada na krążek bransoletkę – poświęconą pamięci Marka Galińskiego, nieżyjącego już jej trenera.

– Dedykuję ten medal Markowi Galińskiemu, bardzo żałuję, że go tu nie ma z nami. Gdyby nie on, nie byłoby mnie tutaj. Michał Krawczyk, który jest obecnie moim trenerem, także współpracował z Markiem bardzo długo. To jego szkołą przygotowywałam się do tego wyścigu i spokojnie mogę ten medal jemu zadedykować.

W wyścigu nie wystartowała Katarzyna Solus-Miśkowicz, która kilka dni wcześniej na jednym z treningów uległa wypadkowi i złamała obojczyk.

To 11. medal Polskiej Reprezentacji Olimpijskiej w Rio de Janeiro. Igrzyska XXXI Olimpiady Rio 2016 kończą się w niedzielę 21 sierpnia.

www.olimpijski.pl/top
Fot.: Bartłomiej Zborowski