Amerykański sen Klaudii Kazimierskiej trwa od kilku lat – Polka na stałe mieszka w Stanach Zjednoczonych, tam ukończyła szkołę w Eugene i dziś trenuje w tym mieście będącym lekkoatletyczną mekką USA. Naszej biegaczce, finalistce igrzysk olimpijskich w Paryżu i mistrzostw świata w Tokio, brakowało jednak ciągle medalu seniorskiej imprezy. Bliska jego zdobycia była już w marcu podczas halowych mistrzostw świata na Kujawach i Pomorzu. Wtedy jednak nie wywalczyła upragnionego krążka. Sztuki tej dokonała w niedzielny sierpniowy wieczór na Alexander Stadium. Po mocno szarpanym biegu na 1500 metrów Kazimierska zdobyła srebrny medal lekkoatletycznych mistrzostw Europy.

– Jestem bardzo szczęśliwa. Przyjechałam tutaj po medal i z tym medalem wyjeżdżam. Właściwie w tym biegu w żadnym momencie nie zwątpiłam, że będę na podium. Czułam się świetnie, miałam pod nogą siłę. Na 300 metrów przed metą czułam nawet, że mogę ten bieg wygrać. Gdybym wtedy wyszła przed Brytyjkę, to była szansa na złoto – przyznała Kazimierska, która na Alexander Stadium uzyskała czas 4:08.80 i zapowiedziała, że podczas przyszłotygodniowego mityngu Diamentowej Ligi w Chorzowie będzie miała apetyt na zdecydowanie szybsze bieganie.

Jak podkreśliła po zejściu z bieżni w Birmingham wicemistrzyni Europy fakt, że dziś jest na światowym poziomie, zawdzięcza odważnej decyzji o wyjeździe za ocean.

– Decyzja o wylocie na stałe do Stanów Zjednoczonych nie była łatwa. Chciałam jednak wejść na poziom światowy. Brakowało mi tego w Polsce. Wiadomo, że dużo mnie to kosztowało. Też dlatego ten medal jest dla mnie wyjątkowy, bo bardzo długo na niego czekałam, pracowałam – przyznała Kazimierska. Generalnym sponsorem reprezentacji Polski jest Orlen.

Pochodząca z Włocławka biegaczka podkreśliła, że dziś nie czuje już takiej presji związanej ze zdobywaniem medali, jak we wcześniejszych latach.

– Miałam medal na mistrzostwach Europy juniorów młodszych, ale to było wiele lat temu w 2018 roku. Od tamtego czasu nie mogłam zdobyć podium. Teraz nie mam już tej presji, która towarzyszyła mi w młodszych kategoriach wiekowych. Jako juniorka myślałam, że kiedy nie zdobędę medalu, to już nigdy go nie będę miała. Teraz mam inne podejście i ten medal jest miejmy nadzieję jednym z wielu – dodała Kazimierska.

Dziewiąte miejsce w finale biegu na 1500 metrów zajęła Weronika Lizakowska.

Osłabiona brakiem Natalii Bukowieckiej żeńska sztafeta 4 x 400 metrów pobiegła w finale mistrzostw Europy w składzie Anna Gryc, Kinga Gacka, Izabela Smolińska, Anastazja Kuś. Polki finiszowały szóste z czasem 3:27.63. Kwartet Maksymilian Szwed, Wiktor Wróbel, Marcin Karolewski, Kajetan Duszyński w sztafecie 4 x 400 metrów panów zajął niezłe szóste miejsce z czasem 3:00.56.

Reprezentacja Polski zakończyła starty w Birmingham z dorobkiem ośmiu medali. W Wielkiej Brytanii biało-czerwoni zdobyli sześć srebrnych (Klaudia Kazimierska, Natalia Bukowiecka, Pia Skrzyszowska, Ewa Swoboda, Maria Żodzik, Katarzyna Zdziebło) i dwa brązowe (Jakub Szymański, sztafeta pań 4 x 100 metrów).

Kolejna edycja mistrzostw Europy odbędzie się w czerwcu 2028 roku w Polsce.

PZLA
Fot/: Marek Biczyk/PKOl

Po piątkowym półfinale, w którym Wasick popłynęła bardzo szybko i pokazała, że jest w dobrej formie, powiedziała, że „Kasia powraca”. W sobotę można powiedzieć, że powróciła.

– W wielkim stylu, jak wilk – waleczny, nigdy się niepoddający. Dzisiaj spełniło się moje największe marzenie. Skupiałam się na sobie, żeby jak najlepiej się zaprezentować i żeby na trybunach było jak najwięcej polskich flag. Kiedy zobaczyłam tablicę wyników, to do tej pory łapię się za głowę. Dzisiaj poprawiłam rekord życiowy, będąc najstarszą zawodniczką na tych mistrzostwach. To jest coś niesamowitego i kolejny dowód na to, że nie można się poddawać. Czasami wiele osób w ciebie nie wierzy, ale jeżeli ma się marzenie, warto za nim podążać – mówiła Wasick, która kolejny raz okazała się być prawdziwą liderką polskiej reprezentacji.

Polka wyprzedziła znakomitą Szwedkę o dwie setne sekundy. To oczywiście specyfika sprintu, a Wasick wiele razy w karierze musiała godzić się z porażką o włos. Tym razem o ten włos wygrała. – Tak, to jest pięćdziesiąt metrów kraulem, a życie wybrało, że jestem w tym dobra. Cieszę się, bo to naprawdę niesamowita konkurencja, w której wszystko może się zdarzyć. Z całym sztabem szkoleniowym pracujemy nad każdym detalem. To ciężka praca, żeby urwać każdą setną sekundy – dodała.

Dwa lata temu Polka ze łzami w oczach opuszczała inną paryską pływalnię, gdzie rozgrywane były konkurencje pływackie igrzysk olimpijskich. Czy w sobotni wieczór wymazała z głowy złe wspomnienie z Paryża?

– Oczywiście chciałam zdobyć medal igrzysk olimpijskich w Paryżu, ale wtedy wywalczyłam finał. Dzisiaj, po dwóch latach, jestem w stanie powiedzieć, że jestem z tego bardzo dumna. Jak widzieliśmy w tym wyścigu, na 50 metrów wszystko może się zdarzyć. Nie wspominam więc igrzysk w Paryżu źle, ale po dzisiejszym wyścigu Paryż chyba będzie moim ulubionym miastem. W niedzielę mam dzień wolny, więc myślę, że w końcu zobaczę wieżę Eiffla – powiedziała.

Tuż przed finałem Wasick o medale na 200 metrów stylem motylkowym rywalizowali bracia Krzysztof i Michał Chmielewscy. Obaj mieli trudne zadanie, także dlatego, że płynęli na skrajnych torach, a w środku pływalni rządził Marchand. On wygrał z kolosalną przewagą, Krzysztof Chmielewski był piąty, a Michał Chmielewski ósmy. Na piątym miejscu finał na dystansie 200 metrów stylem zmiennym zakończyła medalistka na dystansie dwukrotnie dłuższym Justina Kozan.

Polswim.pl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Kibice przed rozpoczęciem środowej sesji w Birmingham z ogromną fascynacją patrzyli w niebo, podziwiając niemal całkowite zaćmienie słońca. To astronomiczne show nie przesłoniło im jednak tego, co najważniejsze – rywalizacji lekkoatletów. A wśród nich biało-czerwonych. Największą gwiazdą naszej drużyny w ten wyjątkowy wieczór okazał się Jakub Szymański. Znakomitą formę zasygnalizował już w półfinale. Pobiegł równo, nie popełnił błędów i wygrał swoją serię z czasem 13.26 – słabszym zaledwie o 0.01 sekundy od rekordu Polski. W finale długo prowadził, ale na ostatnich płotkach moc pokazali rywale. Szymański finiszował trzeci, z dokładnie takim samym wynikiem, jaki uzyskał przeszło godzinę wcześniej w półfinale. Słynący dotychczas przede wszystkim z sukcesów w startach halowych zawodnik z Trójmiasta wywalczył pierwszy seniorski medal na koronnym płotkarskim dystansie.

– Pierwszy raz w życiu, w tej seniorskiej karierze, zdobyłem coś na 110 metrów przez płotki. Ten sukces smakuje świetnie. To, że kiedyś miałem medal na mistrzostwach świata juniorów, nie ma żadnego znaczenia. Tam są niższe płotki, inne bieganie. Kto jest kozakiem w juniorach, to zwykle nie jest już w seniorach. Na wyższych płotkach, to bieganie jest jednak zupełnie inne, trudniejsze – przyznał Jakub Szymański.

Polak podkreślił, że gdyby nie drobny błąd na dystansie mógł uzyskać czas lepszy, ale i tak zdobyłby pewnie brąz.

– Wiadomo, że zawsze biegnę po złoto. Gdyby nie drobny błąd, pewnie zanotowałbym czas około 13.20. Natomiast rywale pobiegli tu bardzo dobrze i to i tak dałoby mi brązowy medal – powiedział medalista mistrzostw Europy.

Jak przyznał brązowy medalista, większy stres w Birmingham czuł przed biegiem półfinałowym niż tym o medale.

– Pewność budowałem do dziś. Większy stres czułem przed półfinałem. Jak już się jest w finale, jest luz. Wystarczy powtórzyć to, co było w półfinale. Chciałbym w tym roku jeszcze zaatakować rekord Polski. To, co biegam regularnie na treningach, pokazuje, że jestem w stanie uzyskać 13.10. Na mityngu bez takiej presji jak tutaj, uda mi się to pobiec. Jestem cierpliwy w tej sprawie – przyznał Szymański, który medal zadedykował swoim

Wywalczone w środowy wieczór trofeum, Polak zadedykował swoim trenerom Maciejowi Ryszczukowi i Mikołajowi Justyńskiemu. Pracujący od kilku lat z tym duetem Szymański zdobył już dwa medale halowych mistrzostw Europy oraz przed kilkoma miesiącami w Kujawsko-Pomorskiej Arenie Toruń złoto halowych mistrzostw świata.

– Jestem dumny z pracy, którą wykonaliśmy z moimi trenerami. Trzeba było się cofnąć o krok do tyłu, żeby zrobić to, co konieczne, czyli być na odpowiednim poziomie także na 110 metrów przez płotki. Żeby w mojej karierze nie liczyła się tylko hala – powiedział Szymański.

Na półfinale przygodę z mistrzostwami Europy zakończył drugi z naszych płotkarzy Damian Czykier.

Gdy dwa dni temu Anita Włodarczyk wywalczyła awans do finału z jedenastym wynikiem kwalifikacji, przypominała igrzyska w Paryżu, gdzie po podobnym występie ostatecznie zakończyła finał na czwartym miejscu. Ta historia powtórzyła się w środowy wieczór na Alexander Stadium. Rzucająca w konkursie regularnie ponad 70 metrów Polka, uzyskała wynik 72.37 i zajęła czwarte miejsce.

– Niestety historia lubi się powtarzać. Był dokładnie ten sam scenariusz, już nigdy tego nie powtórzę. Zabrakło dziś szczęścia, jest duży niedosyt. Rzucałam w tym sezonie dalej niż 72.37. Medal był naprawdę na wyciągnięcie ręki – powiedziała Włodarczyk.

Reprezentantka Polski przyznała, że rzuty w finale były zdecydowanie lepsze od tych, które oddała w rundzie kwalifikacyjnej.

– Technicznie te rzuty były lepsze niż w poniedziałkowych eliminacjach. W dwóch ostatnich seriach chciałam dać z siebie wszystko i to sprawiało, że się usztywniałam. Zabrakło luzu – przyznała.

Mistrzynią Europy została Finka Silja Kosonen, która w trzeciej próbie uzyskała 76.82.

– Jak zobaczyłam, że rzuciła ponad 75 metrów, wiedziałam, że będzie złotą medalistką. Przed zawodami myślałam, że do brązu trzeba będzie osiągnąć około 74 metry. Okazało się, że wystarczy mniej. Mam zatem niedosyt, nie żal. Trzeba pamiętać, że wiele lepszych zawodniczek nie awansowało nawet do wąskiego finału – powiedziała Włodarczyk, jednocześnie zapowiadając, że startem w Birmingham kończy tegoroczne występy na rzutni.

Ósme miejsce w finale zajęła druga z naszych zawodniczek Aleksandra Śmiech. Polka dwukrotnie rzuciła ponad 69 metrów, kończąc zawody z wynikiem 69.12.

– To mój największy sukces w karierze, trudno się z niego nie cieszyć – powiedziała po konkursie druga z reprezentantek Polski.

Maksymilian Szwed był najmłodszym uczestnikiem finału rywalizacji na 400 metrów. Polak ruszył bardzo ambitnie, ale na dystansie musiał uznać wyższość bardziej doświadczonych rywalki. Po dobrym biegu finiszował szósty z drugim czasem w karierze – 45.06. Podopieczny Krzysztofa Węglarskiego nie krył satysfakcji z osiągniętego rezultatu.

– Wszedłem do tego finału z ósmym czasem, kończę go na szóstym miejscu. Nie jestem zawiedziony, zrealizowałem wszystkie cele. Jeśli będzie zdrowie, to będę jeszcze się rozwijał. Mam w sobie dużo cierpliwości. Cieszę się, że te sukcesy nie przychodzą tak od razu. Jak one przyjdą zwyciężone latami, będą bardziej cieszyć. Dzięki temu ta motywacja cały czas będzie we mnie wzrasta – powiedział Szwed.

Po trzech dniach lekkoatletycznych zmagań na Alexander Stadium reprezentacja Polski ma trzy medale – srebrne Ewy Swobody i Pii Skrzyszowskiej oraz brąz Jakuba Szymańskiego.

W czwartkowe przedpołudnie do rywalizacji w mistrzostwach Europy przystąpi obrończyni tytułu w biegu na 400 metrów Natalia Bukowiecka. W kwalifikacjach skoku wzwyż wystąpią Maria Żodzik, Maja Słodzińska i Wiktoria Miąso. Podczas porannej sesji o awans do finałów powalczą przeszkodowcy Adam Bajorski i Maciej Megier oraz oszczepnicy Dawid Wegner i Marcin Krukowski. Jednym polskim finałem wieczoru będzie bieg na 3000 metrów z przeszkodami, w którym wezmą udział Kinga Królik, Agnieszka Chorzępa oraz Alicja Konieczek.

PZLA

To był istny lekkoatletyczny thriller, trwający niewiele ponad 12 i pół sekundy. Finał biegu na 100 metrów przez płotki na mistrzostwach Europy w Birmingham będzie jednym z tych wydarzeń w historii krajowej lekkiej atletyki, który kibice zapamiętają na lata. Świetnie dysponowana Pia Skrzyszowska – najszybsza w półfinale z czasem 12.60 – w walce o medal stoczyła niebywale zacięty i pasjonujący pojedynek z Holenderką Nadine Visser. Na metę wpadły równocześnie i z wielkim napięciem musiały oczekiwać na ostateczny werdykt sędziów. Te kilkadziesiąt sekund niepewności, gdy Skrzyszowska i Visser z napięciem patrzyły na tablicę świetlną, wydawały się trwać niezwykle długo. Ostatecznie przy obu nazwiskach wyświetlono czas 12.67, ale o tysięczną część sekundy szybsza okazała się zawodniczka z Niderlandów. Pia – złota przed czterema laty i brązowa przed dwoma – teraz zdobyła srebrny medal mistrzostw Europy.

– Mógł być remis, a jednak przegrałam jedną tysięczną. Mam teraz trio indywidualnych medali. Szkoda, że nie ma złota, ale najważniejsze, że jest medal. Na mecie nie byłam pewna, która z nas wygrała. Tysięczną trudno wyczuć – przyznawała po biegu wicemistrzyni Europy. Generalnym sponsorem polskiej reprezentacji lekkoatletycznej jest Orlen.

Polka przyznała, że mocny w jej wykonaniu półfinał – wygrany z dużą przewagą – pozwolił jej dobrze wejść w starty na mistrzostwach Europy.

– Ten bieg półfinałowy był dobrym wejściem w te zawody. To 12.60 nie wydawało mi się jakimś dobrym wynikiem, chociaż to był poprawny technicznie i luźny bieg. Te wyniki tutaj są jednak średnie, jest dosyć chłodno i bardzo wietrznie. Na starcie czułam wichurę w twarz. Myślę, że to też sprawia, iż tutaj nie padają jakieś super rezultaty. Natomiast na mistrzostwach nie chodzi o wynik, chodzi o miejsce – podkreśliła polska płotkarka.

Skrzyszowska przypomniała, że w tym roku już raz przegrała z Holenderką o tysięczne sekundy – w marcu podczas halowych mistrzostw świata w Kujawsko-Pomorskiej Arenie Toruń.

– My się bardzo napędzamy. W tym roku co prawda nie miałyśmy wspólnych obozów, ale wcześniej niejednokrotnie trenowałyśmy razem. Od lat wiemy, że jesteśmy na podobnym poziomie. Przecież na hali też miałyśmy taki sam wynik, różniły nas tylko tysięczne. Mam jednak nadzieję, że kolejny pojedynek będzie już z wygraną po mojej stronie – uśmiechała się Pia Skrzyszowska.

Polka podkreśliła, że chociaż na początku sezonu letniego była lekko zawiedziona swoimi biegami, to nie popadała w panikę.

– Na początku sezonu nie byłam zadowolona z wyników. Coś mnie tam pobolewało w biodrze, w czworogłowym. Nie było jednak paniki. To był jednak zapalnik, żeby dać z siebie wszystko – podkreśliła polska medalistka.

PZLA
Fot.: Marek Biczyk/PZLA

Przechadzając się przed rozpoczęciem wieczornej sesji po okolicach stadionu lekkoatletycznego w Birmingham, bardzo często można było usłyszeć język polski. Nasi kibice przyjechali na Alexander Stadium dopingować między innymi Ewę Swobodę. Gwiazda polskiego sprintu nie zawiodła swych sympatyków. W finałowym biegu długo wydawało się, że wygra, ale ostatecznie pokonała ją niesiona dopingiem brytyjskich kibiców ich faworytka Amy Hunt. Zawodniczka z wysp uzyskała 11.00 i minimalnie pokonała Polkę, której na mecie zmierzono czas 11.02.

– Wróciłam tam, gdzie chciałam być. To jest duża rzecz, że dowiozłam wynik na imprezie docelowej. Wielka w tym zasługa mojej trenerki, bo ona wie, co robi. Wszystko się w tym sezonie poukładało. Ja jestem spokojna, szczęśliwa. Praca została wykonana, mimo niewielkich przeszkód. Nic tylko się cieszyć i pracować dalej. Szczególnie że po igrzyskach w Paryżu i sezonie halowym 2025 było ze mną ciężko. Na szczęście z pomocą pani psycholog i kilku bliskich mi osób wróciłam tu gdzie chce być – przyznawała Swoboda po zejściu z bieżni.

Polska sprinterka od 2022 roku regularnie zdobywa srebrne medale mistrzostw Europy. Cztery lata temu wywalczyła wicemistrzostwo ze sztafetą, przed dwoma laty już indywidualnie. Tymczasem w 2028 roku gospodarzem kolejnej edycji europejskiego czempionatu będzie Superauto.pl Stadion Śląski.

– Prawdopodobnie będą to moje ostatnie mistrzostwa Europy. Bardzo się cieszę, że będą w Polsce, u mnie na Śląsku. Wszystko, co będzie się tam działo, będzie mnie niosło. Zobaczymy, co się wydarzy, jednak póki co, chcę się nacieszyć tym medalem z Birmingham – powiedziała Ewa Swoboda.

Polscy kibice wiązali też duże nadzieje ze startem sztafety mieszanej. W Birmingham rozegrano tylko finał tej konkurencji, a nasz sztab szkoleniowy desygnował do biegu Maksymiliana Szweda, Alicję Wronę-Kutrzepę, Remigiusza Zazulę i Natalię Bukowiecką. Biało-czerwoni wyraźnie tracili na dystansie do trzech czołowych sztafet, w tym imponująco dysponowanych Norwegów, którzy zostali mistrzami Europy. Ostatecznie Polacy zakończyli zmagania na czwartym miejscu z czasem 3:12.07.

– Myślę, że to czwarte miejsce można przyjąć z zadowoleniem. Do podium nam zabrakło, więcej nie dało się wywalczyć. Uważam, że to jednak dobre miejsce. Daliśmy z siebie wszystko. Ja zaczynałam swoją zmianę na szóstym miejscu. Wiedziałam, jaka jest sytuacja i miałam dużo siły. Dowiozłam to czwarte miejsce – mówiła po finałowym biegu Natalia Bukowiecka.

Na siódmym miejscu zmagania kulomiotów zakończył w Birmingham Konrad Bukowiecki. Polak w drugiej serii posłał kulę na 20.38, a to było zbyt blisko, aby włączyć się do walki o medale.

– Na treningach jest dobrze, ale ciągle nie mogę tego pokazać na zawodach – przyznawał smutny po swoim starcie Bukowiecki. Jedenastym kulomiotem mistrzostw Europy został w poniedziałkowy wieczór Szymon Mazur.

W środowym finale rzutu młotem zobaczymy dwie Polki. Dobrze spisała się startująca w grupie kwalifikacyjnej A Aleksandra Śmiech. Uzyskała 68.93 i awansowała do finału. W drugiej odsłonie rywalizacji rzucała Anita Włodarczyk. Polka rzuciła 68.70 i przyznała, że to był trudny dla niej konkurs.

– To były chyba moje najgorsze eliminacje w karierze. Przypomniałam sobie jednak, że na igrzyskach w Paryżu też nie było dobrze na tym etapie, a w finale było już czwarte miejsce. Zatem to co było, idzie w niepamięć, trzeba z optymizmem patrzeć na środowy finał. Ja dziś byłam za spokojna – przyznała po kwalifikacjach Anita Włodarczyk, która do finału awansowała z jedenastym wynikiem w stawce.

Ze 100% skutecznością wystartowały polskie specjalistki od biegu na 3000 metrów z przeszkodami. Do czwartkowego finału awansowały Agnieszka Chorzępa, Kinga Królik oraz Alicja Konieczek. Finał tej konkurencji zaplanowano na czwartkowy wieczór.

PZLA

Doskonale także spisała się mistrzyni Polski – Dominika Włodarczyk (UAE Team L’IMAD), która w pierwszej dziesiątce klasyfikacji generalnej TdFF plasuje się drugi rok z rzędu, zajęła ostatecznie 7. miejsce ze stratą do zwyciężczyni 7:53.

Na 39. miejscu wyścig ukończyła Karolina Perekitko (Mayenne Monbana My Pie), 54. była Malwina Mul (Cofidis Women Team), a 55. Agnieszka Skalniak-Sójka (CANYON//SRAM).

Katarzyna Niewiadoma-Phinney staje na podium Tour de France Femmes nieustannie od 2022 roku. Trzy razy była trzecia (2022, 2023, 2025), w tym roku zajęła drugie miejsce, a w 2024 roku wygrała ten wyścig.

PZKol

Kuś nie ukrywała, że przed finałem była bardzo zdenerwowana. – Tak, stres był. Przyjechałam tutaj z myślą, żeby walczyć o medal, właściwie jakiegokolwiek koloru. Złoto było gdzieś w moich marzeniach. Z jednej strony czułam, że jestem w stanie to zrobić, ale z drugiej nie chciałam się na nic nastawiać. Myślałam, że zdobycie medalu będzie taką bezpieczną opcją, natomiast złota zupełnie się nie spodziewałam. W trakcie biegu cały czas czułam jednak, że jestem na medalowej pozycji. Wiedziałam, że jestem w stanie to wyciągnąć i trzeba walczyć do samego końca – opowiadała.

Niezwykle emocjonalna była końcówka biegu. – Kiedy wychodziłam na ostatnią prostą, myślałam, że będę druga za Amerykanką. Bardzo chciałam jednak zdobyć ten złoty medal i ostatkami sił udało mi się wyszarpać go na ostatnich metrach. To było niesamowite – powiedziała zawodniczka AZS UWM Olsztyn, która wygrywając finał w Eugene pobiła także rekord Polski na 400 metrów do lat 20.

Informacja prasowa PZLA

To był wyjątkowy dzień dla polskiego triathlonu. Startując przed własną publicznością i jako najwyżej rozstawiona zawodniczka z numerem 1, Roksana Słupek udźwignęła rolę faworytki i odniosła pewne zwycięstwo, zdobywając tytuł mistrzyni Europy.

Choć po etapie pływackim Polka zajmowała dopiero 24. miejsce, błyskawicznie odrobiła straty podczas części kolarskiej. Dołączyła do czołowej grupy, a następnie przez cały etap rowerowy bardzo aktywnie jechała na jej czele, kontrolując przebieg rywalizacji. O losach złotego medalu zdecydował bieg, który od pierwszych metrów należał już do reprezentantki Polski. Słupek narzuciła mocne tempo, systematycznie powiększała przewagę i niezagrożona przekroczyła linię mety jako pierwsza.

Srebrny medal zdobyła Francuzka Ambre Grasset, natomiast brąz wywalczyła jej rodaczka Léa Houart.

– To był jeden z najbardziej wyjątkowych startów w mojej karierze. Ściganie się o tytuł mistrzyni Europy przed własną publicznością to coś, o czym marzy każdy sportowiec. Kiedy słyszałam doping kibiców na całej trasie, czułam dodatkową energię i wiedziałam, że muszę dać z siebie wszystko – powiedziała po wyścigu Roksana Słupek.

– Po pływaniu nie byłam w miejscu, w którym chciałam być, ale zachowałam spokój. Wiedziałam, że na rowerze mamy szansę dojechać do czołówki, a na biegu czułam się naprawdę mocna. Jestem ogromnie szczęśliwa, że mogłam zdobyć ten medal właśnie tutaj, w Elblągu, przed polskimi kibicami – dodała nowa mistrzyni Europy.

Bardzo dobrze zaprezentowały się również pozostałe reprezentantki Polski. Aleksandra Ferchmin zajęła wysokie 13. miejsce w klasyfikacji Elity oraz 7. miejsce w kategorii U23. Magdalena Sudak ukończyła rywalizację na 21. pozycji, Matylda Wojakiewicz była 36., Józefina Młynarska zajęła 37. miejsce, a Zuzanna Sudak ukończyła wyścig na 44. pozycji.

– To historyczny moment dla polskiego triathlonu. Roksana udowodniła dziś, że należy do ścisłej europejskiej czołówki. Wytrzymała ogromną presję związaną z rolą faworytki i wykorzystała atut startu przed własną publicznością w najlepszy możliwy sposób. Jestem dumny z całej reprezentacji Polski oraz sztabu szkoleniowego, który wykonał ogromną pracę – powiedział Paweł Młynarczyk, Prezes Polskiego Związku Triathlonu.

– Cieszy nie tylko złoty medal, ale również postawa pozostałych reprezentantek. Aleksandra Ferchmin znalazła się bardzo blisko czołowej dziesiątki elity i jednocześnie zajęła wysokie miejsce w kategorii U23. To pokazuje, że polski triathlon rozwija się we właściwym kierunku i możemy z optymizmem patrzeć w przyszłość. Organizacja mistrzostw w Elblągu jest również doskonałą promocją naszego kraju i potwierdzeniem, że jesteśmy gotowi do organizacji imprez najwyższej rangi – dodał Prezes PZTri.

Piątkowa rywalizacja rozpoczęła się od wyścigów juniorek i juniorów, którzy jako pierwsi walczyli o medale mistrzostw Europy. Najwyżej sklasyfikowanym Polakiem był Jan Chmielewski (11. miejsce), a Martyna Gajda była 20. Zwieńczeniem dnia będą jeszcze wieczorne wyścigi mężczyzn w kategorii Elity i U23, podczas których poznamy kolejnych mistrzów Europy.

Sportowe emocje w Elblągu potrwają również w sobotę. Na starcie staną reprezentacje walczące o medale mistrzostw Europy w sztafetach mieszanych zarówno w kategorii Elity, jak i Juniorów. Rywalizacja elity będzie miała dodatkowo ogromne znaczenie w kontekście kwalifikacji olimpijskich – zdobyte w Elblągu punkty zostaną zaliczone do Rankingu Olimpijskiego Sztafet Mieszanych do Igrzysk Olimpijskich Los Angeles 2028, co sprawia, że na starcie zobaczymy najmocniejsze europejskie reprezentacje.

Mistrzostwa Europy w Triathlonie Elbląg 2026 zgromadziły najlepszych zawodników Starego Kontynentu i są jednym z najważniejszych wydarzeń sportowych organizowanych w Polsce w 2026 roku. Triumf Roksany Słupek przed własną publicznością już teraz zapisał się jako jeden z najważniejszych momentów w historii polskiego triathlonu, a przed kibicami w Elblągu wciąż kolejne dni rywalizacji na najwyższym europejskim poziomie.

Los Angeles będzie organizatorem letniej edycji igrzysk olimpijskich po raz trzeci – wcześniej gościło olimpijczyków w 1932 i 1984 roku. Podczas LA28 rozdanych zostanie 351 kompletów medali w 36 sportach. W igrzyskach weźmie udział około 10 500 sportowców w ramach podstawowego programu olimpijskiego oraz dodatkowo zawodnicy rywalizujący w dyscyplinach włączonych przez organizatorów, tj. baseball/softball, krykiet, football flagowy, lacrosse i squash, dla których znalazło się dodatkowe 698 miejsc.

W programie LA28, na startujących 10 500 sportowców, liczba kobiet wyniesie 5 333, a mężczyzn 5 167 – jednak dotyczy to tylko części stałej programu sportowego. Wspominane nowe pięć dyscyplin to dodatkowe: 322 kobiety i 376 mężczyzn.

Na dwa lata przed ceremonią otwarcia organizatorzy podkreślają, że przygotowania wkroczyły w decydującą fazę.

– Los Angeles jest w pełni gotowe na powrót igrzysk olimpijskich do naszego miasta po raz trzeci – mówi prezes Komitetu Organizacyjnego LA28 Reynold Hoover. – Zdecydowanie weszliśmy w fazę odliczania – dodaje.

Jak podkreśla Hoover, przygotowania widać zarówno w samym komitecie organizacyjnym, jak i w całym mieście. Gdy obejmował stanowisko prezesa, organizacja zatrudniała około 120 osób. Dziś zespół liczy już ponad 700 pracowników, a do rozpoczęcia igrzysk ma wzrosnąć do około 5 tysięcy.

Widoczne są również inwestycje infrastrukturalne. Trwa rozbudowa sieci transportu publicznego, w tym metra oraz modernizacja międzynarodowego lotniska LAX. Organizatorzy podkreślają, że realizowane projekty usprawnią funkcjonowanie miasta zarówno podczas igrzysk, jak i w kolejnych latach, pozostawiając trwały wpływ na rozwój Los Angeles.

Skala zainteresowania igrzyskami już dziś pokazuje, jak wielkie emocje budzi wydarzenie. Do programu wolontariatu zgłosiło się blisko 300 tysięcy osób, a niemal 7 milionów kibiców z całego świata zarejestrowało się, aby otrzymywać informacje dotyczące sprzedaży biletów, które można nabyć tutaj.

Dla polskich zawodniczek i zawodników rozpoczynają się dwa najważniejsze lata olimpijskiego cyklu. Pierwsze kwalifikacje do Igrzysk XXXIV Olimpiady Los Angeles 2028 ruszyły z początkiem 2026 roku, a o kolejne przepustki do LA28 będzie można walczyć podczas nadchodzących mistrzostw świata, mistrzostw Europy oraz zawodów kwalifikacyjnych poszczególnych dyscyplin. Szczegółowe zasady oraz harmonogram kwalifikacji dostępny jest na stronie Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.

Florecista Andrzej Rządkowski w wielkim finale zmierzył się z reprezentantem gospodarzy Rafaelem Savinem. W tym pojedynku zwyciężył 15-10 reprezentant Francji.

Wicemistrzostwo Europy to największy indywidualny sukces polskiego zawodnika w karierze. Miesiąc temu zawodnik KS WROCŁAWIANIE sięgnął po srebrny medal Grand Prix Pucharu Świata w Szanghaju. Na indywidualny medal Mistrzostw Europy we florecie mężczyzn polska szermierka czekała 14 lat.

Zawodnik Klubu Szermierczego WROCŁAWIANIE w walce o najlepszą „16” Turnieju pewnie pokonał 15-5 Chorwata Bornę Spoljara. W walce o strefę medalową Rządkowski zmierzył się z Włochem Filippo Macchim – dwukrotnym medalistą olimpijskim z Paryża. Polak zwyciężył w tym pojedynku 15-14. W półfinale Rządkowski zmierzył się z Włochem Polak zmierzył się z Tommasem Martinim. Pewne zwycięstwo 15-7 dało mu awans do wielkiego finału, gdzie zmierzył się z reprezentantem gospodarzy Rafaelem Savinem. W tym pojedynku zwyciężył 15-10 reprezentant Francji.

Szpadzistka Alicja Klasik sięgnęła z kolei po brązowy medal. 22-latka w półfinale musiała uznać wyższość 11-9 swojej przeciwniczki Niemki Alexandry Ehler. To kolejny duży, ale pierwszy indywidualny, sukces na koncie zawodniczki RMKS Rybnik i aktualnej Mistrzyni Polski. Podczas Igrzysk Olimpijskich w Paryżu Klasik razem z koleżankami z drużyny zdobyła brązowy krążek.

Szpadzistka Alicja Klasik świetnie rozpoczęła turniej rozstawiając się z numerem jeden po fazie grupowej. Nasza reprezentantka w pojedynku o miejsce w najlepszej „16” Turnieju zmierzyła się z Aurore Favre, reprezentantką Szwajcarii. Pojedynek zakończył się zwycięstwem Klasik 15-10. W walce o najlepszą „8” Turnieju 22-latka zmierzyła się z Łotyszką Sofiją Prosiną zwyciężając 10-7. W walce o miejsce w strefie medalowej zawodniczka RMKS Rybnik pokonała Hiszpankę Danielę Pinyol Tomas 15-8. Dopiero w półfinale Polka musiała uznać wyższość 11-9 swojej przeciwniczki Niemki Alexandry Ehler.

PZSzerm
Fot.: Szymon Sikora/PKOl