KUCHAR WAC\u0141AW MICHA\u0141 (1897-1981)<\/p>\n
ps. “Profesor”, najwszechstronniejszy sportowiec Polski wszystkich czas\u00f3w, olimpijczyk z Pary\u017ca (1924), reprezentacyjny pi\u0142karz, lekkoatleta, \u0142y\u017cwiarz i hokeista, wybitny zawodnik, trener i s\u0119dzia. Bibl.: EP Fuji, Lw\u00f3w-Wilno, s. 170, Legia, s. 185; Polonia, s. 247, t. 25 Liga Polska, s. 174, 185; Od Adamczaka do Zas\u0142ony; Ziele\u015bkiewicz, Encyklopedia, s. 116; G\u0142uszek, Leksykon 1999, s. 248; Pawlak, Olimpijczycy, s. 140; Gowarzewski, Bia\u0142o-Czerwoni, s.365; Kronika sportu, s. 942; Prutkowski J., Ecce sportowiec , “Polonia” ,1978, nr 1, s.52-53; Sieniarski S., Jeden by\u0142 taki arcymistrz na \u015bwiecie, “\u017bycie Warszawy”,1981, nr 38, s.5; Marcinek, Plebiscyty , s. 14; pismo od Z. Trze\u015bniowskiego z \u0141a\u0144cuta z 31.05.2002 (kserokopia wpisu aktu chrztu W. Kuchara ); CAW : AP, 12890 (tu b\u0142\u0119dny miesi\u0105c urodzenia: czerwiec). <\/p>\n
<\/strong>
Urodzony 16 wrze\u015bnia 1897 w \u0141a\u0144cucie jako czwarty z kolei syn (mia\u0142 trzech starszych braci: Tadeusza, Karola i W\u0142adys\u0142awa oraz dw\u00f3ch m\u0142odszych: Mieczys\u0142awa i Zbigniewa) Ludwika i Ludwiki z Drzewieckich. Uko\u0144czy\u0142 7-klasow\u0105 II Realn\u0105 Szko\u0142\u0119 przy ul. Szumla\u0144skich we Lwowie, gdzie otrzyma\u0142 (1915) tzw. “matur\u0119 wojenn\u0105” (egzamin dojrza\u0142o\u015bci zdawa\u0142o si\u0119 zaraz po zako\u0144czeniu roku szkolnego). Wcielony do armii austriackiej (10 listopada 1915) uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 oficersk\u0105 i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Na ochotnika (6 listopada 1918) wst\u0105pi\u0142 do Wojska Polskiego i w sk\u0142adzie 5 pap (p\u00f3\u017aniej 5 Lwowski Pu\u0142k Artylerii Lekkiej) walczy\u0142 na froncie (1 kwietnia 1920 mianowany porucznikiem), ale cz\u0119sto bywa\u0142 we Lwowie i gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 w barwach “wojskowej” Pogoni. Klub ten (kt\u00f3ry rozwija\u0142 aktywn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 tak\u017ce w czasie wojny pod okiem s\u0105dowego kuratora prof. Rudolfa Wacka) odegra\u0142 wielk\u0105 rol\u0119 w historii Lwowa i rodziny Kuchar\u00f3w. Pani\u0105 Ludwik\u0119 nazywano “matk\u0105 Pogoni”, a seniora rodu, kt\u00f3ry by\u0142 cz\u0142onkiem za\u0142o\u017cycielem, wspieraj\u0105cym i honorowym klubu “najbardziej usportowionym ojcem w historii polskiego sportu”. Nie by\u0142o w tym \u017cadne przesady, gdy\u017c pot\u0119ga Pogoni (przynajmniej w pierwszym okresie jej dzia\u0142alno\u015bci) ukszta\u0142towa\u0142a si\u0119 w wyniku… rodzinnej rywalizacji sze\u015bciu braci Kuchar\u00f3w, kt\u00f3r\u0105 rozs\u0105dnie podsyca\u0142 pan Ludwik (zmar\u0142 niestety ju\u017c w 1917 i nie doczeka\u0142 najwi\u0119kszych sukces\u00f3w syn\u00f3w i Pogoni). Syntez\u0105 rodzinnego, sportowego mistrzostwa Kuchar\u00f3w by\u0142 Wac\u0142aw. Kupiec, wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciel sklepu ze sprz\u0119tem sportowym “Maraton”, s\u0119dzia pi\u0142karski i hokejowy, dzia\u0142acz sportowy (prezes Lwowskiego OZLA), ale przede wszystkim fantastycznie uzdolniony i najwszechstronniejszy sportowiec Polski (nie tylko lat dwudziestych). Mimo nienadzwyczajnych warunk\u00f3w fizycznych (167 cm wzrostu i 60 kg wagi) – niebywa\u0142e przygotowanie og\u00f3lnorozwojowe, fenomenalna kondycja i wytrzyma\u0142o\u015b\u0107. Pi\u0142karz (przede wszystkim), tak\u017ce lekkoatleta, \u0142y\u017cwiarz i hokeista, ale r\u00f3wnie\u017c tenisista i \u0142ucznik w jednej osobie. Uwielbia\u0142 go Lw\u00f3w. Podziwia\u0142a ca\u0142a Polska. Nosili na r\u0119kach kibice w Poznaniu, kiedy go\u015bcie, czyli lwowska Pogo\u0144 pokona\u0142a miejscow\u0105 Wart\u0119 (1925). Kiedy spytano go o definicj\u0119 “sportowego szcz\u0119\u015bcia” odpowiedzia\u0142 skromnie: ” Ja tak specjalnie to si\u0119 nie stara\u0142em. Po prostu trenowa\u0142em uczciwie, bo lubi\u0142em, gdy mi si\u0119 udawa\u0142o to, co mi si\u0119 podoba\u0142o”. Najwi\u0119ksze sukcesy odni\u00f3s\u0142 w pi\u0142ce no\u017cnej (gra\u0142 na \u015brodku ataku, prawym skrzydle i \u015brodku pomocy). W sumie rozegra\u0142 1052 mecze w kt\u00f3rych strzeli\u0142 1065 bramek. 26-krotny (23 A + 3) reprezentant Polski w meczach mi\u0119dzypa\u0144stwowych (1921-1928). Zdoby\u0142 5 bramek i 14 razy wychodzi\u0142 na boisko jako kapitan zepo\u0142u. Uczestnik pi\u0119ciu fina\u0142\u00f3w mistrzostw Polski (1921-1923,1925, 1926) w kt\u00f3rych rozegra\u0142 w sumie 39 mecz\u00f3w (strzeli\u0142 a\u017c 54 bramki) i zdoby\u0142 dla swojej ukochanej Pogoni (nigdy jej nie opu\u015bci\u0142) 4 tytu\u0142y mistrza kraju (1922,1923, 1925, 1926). By\u0142 dwukrotnie kr\u00f3lem strzelc\u00f3w MP w 1922 (21goli) i 1926 (11). W lidze pi\u0142karskiej reprezentowa\u0142 barwy lwowskiego klubu przez 8 sezon\u00f3w (1927-1934) rozgrywaj\u0105c 160 mecz\u00f3w i strzelaj\u0105c 47 goli. R\u00f3wnie\u017c trener (przed wojn\u0105 Pogoni, p\u00f3\u017aniej klub\u00f3w warszawskich Legii i Polonii) i s\u0119dzia (1936-1939) o wielkim autorytecie. Podobno jest jedynym cz\u0142owiekiem w historii polskiego futbolu, kt\u00f3ry na szczeblu ekstraklasy by\u0142 zawodnikiem, s\u0119dzi\u0105 i trenerem. Tak\u017ce czo\u0142owy lekkoatleta lwowskiej Pogoni (1912-1936).
\nW swojej d\u0142ugiej karierze zawodniczej by\u0142: 1-krotnym reprezentantem kraju w meczach mi\u0119dzypa\u0144stwowych (1922), 7-krotnym rekordzist\u0105 Polski (m. in. w biegach na 800 i 400 m p\u0142, skoku wzwy\u017c i 10-boju), 17-krotnym medalist\u0105 mistrzostw krajowych w tym 9-krotnym mistrzem Polski (800, 110 i 400 m. p\u0142, skoku wzwy\u017c, tr\u00f3jskok i 10-b\u00f3j). Rekordy \u017cyciowe: 800 m.- 2.04,6 (17 lipca 1920 Lw\u00f3w), 110 m. p\u0142 – 18,0 (16 lipca 1920 Lw\u00f3w), 400 m. p\u0142 – 63,2 (25 sierpnia 1923 Warszawa), wzwy\u017c – 1.76 (15 lipca 1922 Lw\u00f3w), 10-b\u00f3j – 5171,01 (2 listopada 1924 Warszawa). Nale\u017ca\u0142 r\u00f3wnie\u017c do najlepszych w kraju \u0142y\u017cwiarzy szybkich (pasjonuj\u0105ca rywalizacja z L. Jucewiczem i L. Kami\u0144skim), uczestnik mistrzostw Europy (1925), gdzie zaj\u0105\u0142 6 m. (wielob\u00f3j) i 21-krotny mistrz Polski (1922-1929); raz jedyny (1922) wywalczy\u0142 tak\u017ce tytu\u0142 mistrzowski (jako solista) w \u0142y\u017cwiarstwie… figurowym. Do mistrzowskich tytu\u0142\u00f3w trzeba jeszcze doda\u0107 laury hokejowe: mistrz Polski (1933) z dru\u017cyn\u0105 lwowskiej Pogoni, 9-krotny reprezentant Polski, wicemistrz Europy z Budapesztu (1929). Uczestnik kampanii wrze\u015bniowej 1939 (kpt. 5 pal), wojn\u0119 prze\u017cy\u0142 we Lwowie (podczas okupacji sowieckiej by\u0142 trenerem tamtejszego Spartaka), a po jej zako\u0144czeniu trenerskie obowi\u0105zki pe\u0142ni\u0142 w Polonii Bytom, za\u015b po przeniesieniu si\u0119 do Warszawy w sto\u0142ecznych klubach: Legii (1949-1953) i Polonii (1954-1957). Od lutego 1949 do 1951 by\u0142 referentem ds. reprezentacji PZPN i trenerem dru\u017cyny narodowej nieprzerwanie przez 20 pierwszych powojennych spotka\u0144 bia\u0142o-czerwonych (1947-1949), kiedy to a\u017c 5-krotnie zmienili si\u0119 selekcjonerzy. Jedyny w dziejach naszego futbolu otrzyma\u0142 dwukrotnie tytu\u0142 “Honorowego Cz\u0142onka PZPN” (1971, 1977). O\u017ceniony z Iren\u0105 Georgeon (24 pa\u017adziernika 1925) mia\u0142 jedn\u0105 c\u00f3rk\u0119 Mari\u0119 Elwir\u0119 (2 sierpnia 1926). Pierwszy laureat w plebiscycie czytelnik\u00f3w “Przegl\u0105du Sportowego”(1926), tytu\u0142owy bohater ksi\u0105\u017cki Jacka Bryla (Warszawa 1982). Odznaczony m. in. Krzy\u017cami Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, honorowy cz\u0142onek PZPN. Zmar\u0142 w Warszawie 13 lutego 1981.<\/p>\n
*1924 Pary\u017c: napastnik dru\u017cyny<\/strong>, kt\u00f3ra w pierwszej kolejce przegra\u0142a z W\u0119grami 0:5 i odpad\u0142a z turnieju (zw. Urugwaj). Sk\u0142ad dru\u017cyny zob. Batsch Mieczys\u0142aw.<\/p>\n