REYMAN HENRYK TOMASZ (1897-1963)<\/p>\n
pp\u0142k s\u0142. st. WP , legendarny \u015brodkowy napastnik krakowskiej Wis\u0142y, olimpijczyk z Pary\u017ca (1924) , wybitny dzia\u0142acz sportowy. Bibl.: S\u0142ownik WF, 1987, z. 1 , s. 143-145 (Kazimierz Toporowicz) ; EP Fuji , Wis\u0142a , s. 187-188 , t. 20 , s. 176; Polakiewicz , Igrzyska , s. 248-249; G\u0142uszek , Leksykon 1999 , s. 309 (tu b\u0142\u0119dny miesi\u0105c urodzenia-sierpie\u0144 ); Pawlak , Olimpijczycy , s. 214: Chemicz , Pi\u0142ka no\u017cna ; Ha\u0142ys , Polska pi\u0142ka: 50-lecie Gwardia-Wis\u0142a ; 70 lat GTS Wis\u0142a ; Rado\u0144 , Pi\u0142ka no\u017cna w Polsce ; Gowarzewski, Bia\u0142o-Czerwoni , s. 370.<\/p>\n *1924 Pary\u017c:<\/strong> napastnik dru\u017cyny pi\u0142karskiej<\/strong> , kt\u00f3ra w pierwszej kolejce przegra\u0142a z W\u0119grami 0:5 i odpad\u0142a z turnieju (zw. Urugwaj). Sk\u0142ad dru\u017cyny zob. – Batsch Mieczys\u0142aw.<\/p>\n <\/p>\n
<\/strong>
Urodzony 28 lipca 1897 w Krakowie syn W\u0142adys\u0142awa i Franciszki z Czarnych otrzyma\u0142 \u015bwiadectwo dojrza\u0142o\u015bci w miejscowym III Gimnazjum im. J. Sobieskiego (1914) i rozpocz\u0105\u0142 studia (Akademia Handlowa) , kt\u00f3re przerwa\u0142 wybuch I wojny \u015bwiatowej. Zmobilizowany do armii austriackiej, uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 oficersk\u0105 w Opawie (1916), walczy\u0142 najpierw na froncie wschodnim , a potem w\u0142oskim (od 1 lutego 1917). S\u0142u\u017cb\u0119 w Wojsku Polskim rozpocz\u0105\u0142 (29 listopada 1918) w Legii Oficerskiej Oddzia\u0142u Konnego WP w Krakowie. Obro\u0144ca Lwowa i Przemy\u015bla (3pp), uczestnik I Powstania \u015al\u0105skiego (Pu\u0142k Piechoty Ziemi B\u0119dzi\u0144skiej) i akcji plebiscytowej na \u015al\u0105sku i Orawie (20 pp) oraz wojny polsko-rosyjskiej i wreszcie III Powstania \u015al\u0105skiego (1921). Czterokrotnie odznaczony Krzy\u017cem Walecznych! W dalszym ci\u0105gu swej wojskowej kariery (1924 – kpt. , 1934 -mjr , 1939 -pp\u0142k.) s\u0142u\u017cy\u0142 w Garnizonie Wile\u0144skim (1928), uko\u0144czy\u0142 studia w CIWF (1929-1930), gdzie przez 3 lata by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 i instruktorem, odby\u0142 kurs dla dow\u00f3dc\u00f3w batalion\u00f3w i pu\u0142k\u00f3w w Centrum Wyszkolenia Piechoty (Rembert\u00f3w), wreszcie obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo I Batalionu 37 pp Ziemi \u0141\u0119czyckiej im. Ks. J. Poniatowskiego. Cz\u0142owiek wielkiego \u017co\u0142nierskiego czynu! R\u00f3wnolegle przebiega\u0142a jego b\u0142yskotliwa kariera sportowa rozpocz\u0119ta (1913) wyst\u0119pem w pi\u0142karskiej dru\u017cynie junior\u00f3w TS Wis\u0142a Krak\u00f3w (jednemu klubowi by\u0142 wierny do grobowej deski!). W latach 1918-1934 rozegra\u0142 w jej barwach 409 mecz\u00f3w i zdoby\u0142 422 bramki! Tylko w ci\u0105gu 7 ligowych sezon\u00f3w (1927-1933) rozegra\u0142 131 spotka\u0144 i zdoby\u0142 109 goli, dwukrotnie by\u0142 mistrzem Polski (1927-1928) i zdobywc\u0105 Pucharu Polski (1926) , dwa razy tak\u017ce przewodzi\u0142 najlepszym strzelcom naszej ekstraklasy zdobywaj\u0105c 38\/1927\/ i 30\/1928\/ bramek. W reprezentacji narodowej (1922-1931) wyst\u0105pi\u0142 12 razy, zdobywaj\u0105c 6 bramek. By\u0142 znakomitym napastnikiem zaliczanym do najlepszych pi\u0142karzy mi\u0119dzywojennego dwudziestolecia. Nienaganna technika, znakomita dyspozycyjno\u015b\u0107 strzelecka, przebojowo\u015b\u0107 i dojrza\u0142o\u015b\u0107 taktyczna, zrozumienie gry kolektywnej z jednej strony, z drugiej wrodzone cechy przyw\u00f3dcze, olbrzymi autorytet, szacunek dla przeciwnika i solidne podej\u015bcie do sportowej rywalizacji sprawi\u0142y, \u017ce wyr\u00f3\u017cniano go funkcj\u0105 kapitana dru\u017cyny, zar\u00f3wno Wis\u0142y jak i narodowej reprezentacji. W takiej te\u017c, trudnej roli wyst\u0105pi\u0142 na IO. Uczestnik kampanii wrze\u015bniowej 1939 na czele I Baonu 37 pp (bitwa nad Bzur\u0105). Ranny pod Gogolinem (16 wrze\u015bnia) przebywa\u0142 jako jeniec w wojennym szpitalu (Rawa Mazowiecka), sk\u0105d zbieg\u0142 (marzec 1940) i ukrywa\u0142 si\u0119 przed internowaniem do obozu jenieckiego a\u017c do wyzwolenia. Po zako\u0144czeniu wojny powr\u00f3ci\u0142 do Krakowa i wst\u0105pi\u0142 do Wojska Polskiego. Mianowany dyrektorem WUWF i PW w Krakowie (1 kwietnia 1946) pozosta\u0142 na tym stanowisku (30 czerwca 1948) a\u017c do przeniesienia do rezerwy. Po reaktywowaniu PZPN (29 czerwca 1945) jego kapitan zwi\u0105zkowy a\u017c do 28 sierpnia 1947; potem cz\u0142onek i przewodnicz\u0105cy kapitanatu PZPN (1956-1959). Cz\u0142onek honorowy PZPN (1959) i honorowy prezes krakowskiej Wis\u0142y. Mia\u0142 dw\u00f3ch braci, kt\u00f3rzy tak\u017ce grali w pi\u0142k\u0119: Jana Edwarda (1902-1984), wychowanka Wis\u0142y, kt\u00f3ry gra\u0142 w barwach Cracovii i Czarnych Lw\u00f3w oraz Stefana J\u00f3zefa (1898-1941), wychowanka Wis\u0142y, rozstrzelanego przez Niemc\u00f3w w O\u015bwi\u0119cimiu. Zmar\u0142 11 kwietnia 1963 w Krakowie i pochowany zosta\u0142 na Cmentarzu Rakowickim. Dziesi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniej Rada Narodowa Krakowa nada\u0142a jego imi\u0119 dawnej ulicy Miechowskiej, obok stadionu Wis\u0142y, a w grudniu 1976 ods\u0142oni\u0119to tam pami\u0105tkowy obelisk. “Cz\u0142owiek – legenda , duma TS Wis\u0142a , sportowiec pe\u0142en godno\u015bci i honoru , wielki idealista i jeden z ostatnich przedstawicieli romantycznego sportu. Honorowy prezes TS Wis\u0142a”<\/em> – g\u0142osi wyryty napis.<\/p>\n