– W ubiegłym roku złoto EYOF-u w Skopje, teraz złoto Młodzieżowych Igrzysk Olimpijskich w Dakarze. Jak to się robi?

– To bardzo miłe uczucie. W zeszłym roku dojście do finału i zdobycie złota wydawało się trudnym zadaniem. Tamten medal bardzo smakował. W tym roku poprzeczka była zawieszona jeszcze wyżej, bo rywalizowaliśmy na poziomie światowym, a nie europejskim. To oznaczało dużo wyższy poziom sportowy w koszykówce 3×3. Mieliśmy zupełnie nowy zespół. Bardzo fajne dziewczyny, które na co dzień grają w swoich klubach, ale wcześniej nigdy nie występowały razem. Trwa sezon koszykówki 5×5, więc zwykle rywalizują ze sobą, a teraz spotkały się w jednej drużynie. Musieliśmy przez tydzień zbudować chemię wewnątrz zespołu. Tak naprawdę niewiele robiliśmy pod względem techniki czy taktyki. Trzeba było przede wszystkim stworzyć drużynę poza boiskiem, żeby dziewczyny uwierzyły, że we czwórkę mogą powalczyć o bardzo dobry wynik.

– Z jakim nastawieniem jechaliście do Dakaru? Od początku rozmawialiście o złocie?

– Przed wyjazdem pytano mnie, po co jedziemy do Dakaru. Odpowiedziałem, że chcemy być jak Adam Małysz – za każdym razem oddawać dobre skoki. Każdy kolejny mecz był właśnie takim jednym skokiem. Skupialiśmy się z zawodniczkami wyłącznie na najbliższych dziesięciu minutach. Nie interesowało nas, kto czeka dalej ani jak wygląda drabinka. Turniej pokazał, że z meczu na mecz dziewczyny coraz bardziej w siebie wierzyły. W finale zagraliśmy z faworyzowanymi Chinkami, którym wielu już wcześniej wieszało złote medale na szyjach. Nie ukrywam, że był to naprawdę bardzo dobrze zbudowany zespół, z dwiema wysokimi zawodniczkami, mierzącymi prawie po 190 centymetrów. Naszym dziewczynom wystarczyło jednak dać piłkę i powiedzieć: „Wybierzcie sobie kolor medalu”. Reszta jest historią. To złoto bardzo dobrze smakuje. Dziewczyny zdążyły już nawet sprawdzić, że za rok jest EYOF we Włoszech. Można powiedzieć, że zespół już jest skompletowany, bo ideału się nie poprawia.

– Patrząc na Waszą grę i słuchając zawodniczek po kolejnych spotkaniach, można było odnieść wrażenie, że siła mentalna jest największym atutem tej drużyny. Jak ją zbudowaliście?

– Bardzo dużo rozmawialiśmy między meczami. Zależało mi, żeby przekazać zawodniczkom mój punkt widzenia – to, jak postrzegam koszykówkę 3×3 i sam turniej. Przede wszystkim wzajemnie się słuchaliśmy i naprawdę się słyszeliśmy. Zawodnikowi czy zawodniczce można powiedzieć wiele rzeczy, które jednym uchem wlecą, a drugim wylecą. Dziewczyny postanowiły jednak: „Dobrze, pójdziemy w to. Zobaczymy, czy to, co mówi trener, się sprawdzi”. Złoto nie zrobiło się samo. W dniu walki o medale o 6:40 wyszliśmy na stadion na rozruch. Wprowadziliśmy rutynę, której konsekwentnie się trzymaliśmy. Dzień zaczynaliśmy rozruchem, a kończyliśmy rozciąganiem. Dziewczyny same pilnowały reżimu meczowego. Po zwycięstwie nad Chińskim Tajpej dopilnowały, żeby kolejnego dnia możliwie dokładnie odtworzyć wszystko, co robiliśmy wcześniej.

– Mówił trener o zaledwie tygodniu na stworzenie zespołu. Jak wyglądały Wasze pierwsze wspólne dni?

– Poznaliśmy się niewiele ponad tydzień wcześniej, podczas jednego czy dwóch treningów, które udało nam się zorganizować w Warszawie w okresie Wszystkich Świętych. Sześć godzin oczekiwania między lotami wykorzystaliśmy na pierwsze gry i ćwiczenia mentalne. Dziewczyny przeprowadzały ze sobą wywiady – jedna była dziennikarką, druga gwiazdą. Dzięki jednemu ćwiczeniu w niecałe pół godziny dowiedzieliśmy się bardzo dużo o wszystkich czterech zawodniczkach. Zaczęły się uśmiechać, dostrzegać, że obok jest fajna koleżanka. Zrozumiały, po co są w drużynie i jakie mają role. Zrozumiały też, że żadna z nich nie wygra tego turnieju w pojedynkę. Czym innym jest wybrać cztery indywidualności, bardzo dobre zawodniczki, a czym innym stworzyć z nich zespół, w którym będą chciały dzielić się rolami. Tutaj to się udało, a efektem jest złoty medal.

– Co zdecydowało o wyborze właśnie tych czterech zawodniczek?

– Miałem okazję współorganizować tegoroczne Młodzieżowe Mistrzostwa Polski w Olsztynie i jednocześnie robiłem notatki dotyczące występujących tam zawodniczek. Gabi Stefanowicz została złotą medalistką i MVP turnieju. Nicola Brzeska zdobyła srebro i znalazła się w najlepszej drużynie mistrzostw. Stefcia ze swoim zespołem zajęła piąte lub szóste miejsce. Naszym czarnym koniem była Lena. Trudniej było ją obserwować pod kątem koszykówki 3×3, bo w tym sezonie miała z nią niewiele kontaktu. Jest jednak mistrzynią Polski U17 w koszykówce 5×5 ze swoim zespołem z Wrocławia i bardzo dobrą strzelczynią. Właśnie takiej zawodniczki potrzebowaliśmy jako uzupełnienia umiejętności i doświadczenia pozostałej trójki. Mamy w Polsce świetne dziewczyny, które bardzo dobrze grają w koszykówkę 3×3. Udowadniamy to rok po roku.

– Gdzie widzi trener te młodzieżowe mistrzynie olimpijskie za kilka lat?

– Na pewno będą rozwijały się w swoich klubach. Trenują w dobrych ośrodkach i są objęte bardzo dobrymi programami. Lena jest w Ślęzie Wrocław, Gabi Stefanowicz w Enei Politechnice Poznań. Nicola i Stefania na co dzień trenują w SMS-ie Łomianki, a Stefcia ponadto reprezentuje Trójkę Żyrardów. Są pod opieką dobrych trenerów. To przyszłość kobiecej koszykówki – mam nadzieję, że zarówno 5×5, jak i 3×3. Oczywiście chciałbym zatrzymać je przy odmianie 3×3, bo ją rozumieją i bardzo fajnie w nią grają. Nie boją się Chin, Francji, Senegalu ani Chińskiego Tajpej. Właśnie takich zawodniczek potrzebujemy. Wielka scena jest przed nimi. Mają dopiero po 16-17 lat, więc najważniejsze turnieje jeszcze na nie czekają. Wiem, że bardzo rozwiną się w koszykówce 5×5, a koszykówka 3×3 będzie miała z nich wiele pożytku.

Rozmawiała Aleksandra Witkowska/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Biało-czerwone rozpoczęły turniej w sobotę, 7 listopada, od zwycięstwa nad Francją 17:15. Kolejne spotkanie przyniosło jednak porażkę z Senegalem 19:20. Polki prowadziły już 16:11, ale gospodynie odrobiły straty i rozstrzygnęły końcówkę na swoją korzyść. Podopieczne Bartłomieja Koziatka zajęły drugie miejsce w grupie D i awansowały do ćwierćfinału.

W niedzielnym meczu z Chińskim Tajpej reprezentantki Polski nie pozostawiły już rywalkom wątpliwości. Od początku kontrolowały przebieg spotkania, zwyciężyły 20:10 i znalazły się w najlepszej czwórce jako jedyny europejski zespół. Ważnym elementem wygranej była obrona ograniczająca przeciwniczkom możliwość wejść pod kosz.

Poniedziałkowy półfinał z Egiptem rozpoczął się lepiej dla rywalek. Egipcjanki przystępowały do niego niepokonane – wcześniej wygrały oba spotkania grupowe, a w ćwierćfinale wyeliminowały Kenię. Polki zatrzymały jednak ich zwycięską serię.

Przełom nastąpił, gdy biało-czerwone objęły prowadzenie 6:5. Od tego momentu nie pozwoliły przeciwniczkom odzyskać przewagi. W ostatnich minutach utrzymywały trzy-, czteropunktowy zapas, jednocześnie pilnując, by nie przekroczyć limitu przewinień zespołowych. Zwycięstwo 19:14 zapewniło im finał i pierwszy w historii medal polskiej reprezentacji koszykarskiej młodzieżowych igrzysk olimpijskich.

W decydującym spotkaniu Polki zmierzyły się z Chinami, które w drugim półfinale pokonały Senegal 21:19. Mecz o złoto zakończył się znacznie niższym wynikiem: biało-czerwone zwyciężyły 12:11. Jeden punkt różnicy przesądził o tym, że na najwyższym stopniu podium stanęły Brzeska, Olejniczak, Onuorah i Stefanowicz. Wielkie brawa!

Polki przeszły przez całą fazę pucharową bez porażki, pokonując kolejno Chińskie Tajpej, Egipt i Chiny. Jedynym zespołem, który znalazł na nie sposób w Dakarze, pozostał Senegal. Gospodynie zakończyły turniej z brązem po zwycięstwie nad Egiptem 18:17.

– Jesteśmy niesamowicie szczęśliwe! Osiągnęłyśmy to, co chciałyśmy w tym turnieju. Marzyłyśmy o medalu, a mamy złoto – ten najcenniejszy. To daje nam ogromną radość. Myślę, że nikt w nas nie wierzył, a my pokazałyśmy, na co nas stać. Udowodniłyśmy, że możemy wygrywać nawet z reprezentacjami o wielkich nazwach. Jest w nas teraz mnóstwo pozytywnych emocji. Modliłam się przez cały mecz. Jesteśmy bardzo szczęśliwe, że mogłyśmy osiągnąć to razem. To trzeci medal Olimpijskiej Młodzieżowej Reprezentacji Polski podczas IV MIO Dakar 2026. W niedzielę dwa brązy wywalczyli lekkoatleci – powiedziały polskie zawodniczki po dekoracji.

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Niedzielne popołudnie przyniosło Olimpijskiej Młodzieżowej Reprezentacji Polski kolejne podium w lekkoatletyce. Po brązie Leny Kaczkowskiej w skoku o tyczce do grona medalistów dołączył Szymon Dołęga.

Polski sprinter awansował do finału z drugiego miejsca w swoim półfinale, w którym przebiegł dystans w 10,88 s. W decydującym biegu poprawił ten rezultat o 0,27 s. Czas 10,61 s zapewnił mu trzecie miejsce – o 0,08 s przed czwartym na mecie Włochem Lorenzem Cappellinim.

Złoty medal zdobył Nigeryjczyk Gift Bright z wynikiem 10,28 s. Srebro wywalczył Chińczyk Hangyu Zhang, który uzyskał 10,57 s i wyprzedził Dołęgę o zaledwie cztery setne sekundy.

Dzięki występowi Dołęgi polski dorobek w Dakarze wzrósł do dwóch brązowych medali. Oba biało-czerwoni zdobyli w niedzielnych finałach lekkoatletycznych. Trzymamy kciuki dalej!

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Niedzielny finał przyniósł reprezentacji Polski pierwsze podium. Kaczkowska zakończyła rywalizację z wynikiem 3,60 m, który zapewnił jej brąz wspólnie z reprezentantką Japonii. Tę samą wysokość pokonała Greczynka Lorena-Marina Chatzileleka, jednak w końcowej klasyfikacji zajęła piąte miejsce.

Złoty medal wywalczyła Francuzka Julie Bourgis, która jako jedyna przekroczyła granicę czterech metrów, uzyskując 4,20 m. Srebro zdobyła Węgierka Csenge Zsuzsanna Zsombor z rezultatem 3,80 m.

Medal Kaczkowskiej otwiera polski dorobek podczas pierwszych igrzysk olimpijskich rozgrywanych na kontynencie afrykańskim. Po jej występie biało-czerwoni mają na koncie jeden brązowy medal. Gratulujemy i trzymamy kciuki dalej!

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Fazę pucharową Tym rozpoczęła od ćwierćfinału z reprezentantką Mołdawii Sandą Dubolari. Polska florecistka wygrała zdecydowanie 15:5, zapewniając sobie awans do najlepszej czwórki. Tym samym zrewanżowała się rywalce za porażkę w fazie grupowej.

W półfinale przeciwniczką Polki była Uliana Belykh z Rosji. Tym razem skuteczniejsza okazała się rywalka, która zwyciężyła 15:3 i awansowała do finału. Dla naszej reprezentantki oznaczało to walkę o trzecie miejsce.

W pojedynku o brąz Tym zmierzyła się z Austriaczką Leną Mayerl. Polka zdobyła 11 trafień, ale jej przeciwniczka jako pierwsza osiągnęła wymagane 15. Porażka 11:15 oznaczała zakończenie turnieju na czwartym miejscu, tuż za medalowym podium.

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Niedzielna rywalizacja, 8 listopada, odbyła się na nadmorskiej trasie Corniche West w Dakarze. Zawodniczki miały do pokonania siedem okrążeń po 8,5 kilometra każde.

Złoty medal zdobyła Angelina Nowołodskaja z Rosji. Drugie miejsce zajęła Australijka Elsie Apps, a brąz wywalczyła Czeszka Linda Sitkova. Bezpośrednio za medalistkami sklasyfikowana została Julia Pośpiech. Cała pierwsza dziesiątka uzyskała czas 1:31:19, a o miejscach zadecydował finisz grupy.

Polka zakończyła pierwszy występ w Dakarze na wysokiej, czwartej pozycji. Przed nią jeszcze kolejna szansa – we wtorek, 10 listopada, kiedy to wystartuje w jeździe indywidualnej na czas.

W wyścigu mężczyzn Wojciech Pukowski zajął 19. miejsce.

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Nicola Brzeska, Lena Olejniczak, Stefania Onuorah i Gabriela Stefanowicz rozpoczęły rywalizację od zwycięstwa nad Francją 17:15. W drugim spotkaniu zmierzyły się z reprezentacją gospodarzy. Mecz zakończył się minimalną porażką Polek – 19:20 z Senegalem. Bilans jednego zwycięstwa i jednej porażki dał biało-czerwonym drugie miejsce w grupie D oraz awans do ćwierćfinału. Grupę wygrały niepokonane Senegalki.

Polskie koszykarki pozostają więc w walce o medale. W niedzielę, 8 listopada, o godzinie 16:00 czasu polskiego – 15:00 w Dakarze – zmierzą się z Chińskim Tajpej. Stawką spotkania będzie awans do półfinału.

W łucznictwie wystąpił Mikołaj Stankiewicz. Jego przeciwnikiem w 1/16 finału indywidualnej rywalizacji mężczyzn był Australijczyk Brock Penna. Polak przegrał 0:6 i nie awansował do kolejnej rundy.

Sobotnia walka była również ostatnim występem Nataszy Kosiec w turnieju bokserskim. W 1/8 finału kategorii do 51 kg Polka zmierzyła się z reprezentantką Panamy Lią Victorią Cordobą Torrero. Przegrała 0:5 w werdykcie sędziowskim, a do ćwierćfinału awansowała jej rywalka.

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

– Zacznijmy od Twojego ostatniego startu w Dakarze – finału na 50 metrów stylem grzbietowym. Jak go oceniasz?

– Czuję zawód. Miałam trzeci czas zgłoszenia, więc z tyłu głowy liczyłam na medal.

– W całych zawodach wywalczyłaś jednak awans do trzech finałów. To duży krok naprzód. Podczas ubiegłorocznego EYOF-u zdobyłaś medal w sztafecie, ale nie startowałaś w finale indywidualnym. Doceniasz ten postęp?

– Tak, jestem zadowolona ze swojego progresu i z tego, jak bardzo poprawiłam się przez ostatni rok. Nadal jednak nie ma co spoczywać na laurach.

– Jakie są Twoje najbliższe cele?

– Najbliższe zawody to mistrzostwa Polski. Chcę pojechać, zrobić to, co się da, wrócić i zacząć przygotowania do mistrzostw świata juniorów.

– Co chciałabyś osiągnąć na mistrzostwach świata juniorów?

– Mam nadzieję na finał. Myślę, że medal to jeszcze nie ten poziom, ale finał jest możliwy.

– Przede wszystkim na 50 metrów stylem grzbietowym?

– Tak, ale gdyby udało się coś jeszcze, to też bym nie narzekała.

– Czy właśnie 50 metrów grzbietem jest obecnie Twoją najmocniejszą konkurencją? Jakie inne dystanse masz w swoim repertuarze?

– Zdecydowanie, to mój główny dystans. Do tego dochodzą 100 metrów grzbietem i 50 metrów delfinem, a na dalszym planie także 100 metrów delfinem. W stylu motylkowym myślę bardziej o rywalizacji na poziomie europejskim, natomiast na światowym – o grzbiecie, szczególnie na 50 metrów.

– Jak widzisz przyszłość Waszego młodego pokolenia? Czy za kilka lat to Wy będziecie stanowić o sile polskiego pływania?

– Mam nadzieję, że tak będzie. Myślę, że Basia ma największe szanse, ale może ktoś jeszcze się wybije. Uważam, że ona pojedzie na igrzyska olimpijskie.

– Razem byłoby raźniej.

– Wiadomo, ja też liczę na wyjazd, ale skoro mówimy o Basi, to myślę, że ona na pewno się zakwalifikuje. Odpukać!

– Jaki jest Twój długoterminowy cel?

– Los Angeles 2028. Będę robiła wszystko, co w mojej mocy, żeby tam się dostać.

– Gdyby się nie udało to pozostaje Brisbane?

– Zostanę przy tym, że raczej się uda! Los Angeles to mój długoterminowy cel i zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby go osiągnąć.

Rozmawiała Aleksandra Witkowska/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Katarzyna Górnisiewicz rozpocznie turniej bokserski od ćwierćfinału kategorii 48 kg. Po losowaniu otrzymała wolny los w pierwszej rundzie. Górnisiewicz spotka się w ćwierćfinale ze zwyciężczynią walki pomiędzy Włoszką Michelą Guglielmon a Marokanką Meryem Boukraa. W pierwszej rundzie nie boksują także Nigeryjka Shukurat Mayowa, Gunjan z Indii i Altanzul Altanhadas z Mongolii.

Natasza Kosiec zmierzy się w 1/8 finału z Panamką Victorią Cordobą Torrego. Lepsza z tej dwójki o medal będzie boksować z Azerką Gular Huseynovą.

Rywalizację pięściarską w Młodzieżowych IO w Afryce zaplanowano w pięciu kategoriach wagowych kobiecych (48, 51, 54, 57, 60 kg) i pięciu męskich (50, 55, 60, 65, 70 kg).

PZB
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Polska reprezentantka, płynąca na drugim torze, do końca walczyła o miejsce w czołówce. Ostatecznie finiszowała tuż za Litwinką Emiliją Pociūtė, która była od niej szybsza o osiem setnych sekundy. Kowalska-Frączyk znalazła się w gronie pięciu finalistek, które pokonały dystans w czasie poniżej 29 sekund.

Złoty medal wywalczyła Rumunka Daria-Mariuca Silisteanu – 27,93 s. Srebro zdobyła reprezentantka Korei Południowej Seungwon Kim z wynikiem 28,21 s, a brąz przypadł Argentynce Cecilii Dieleke – 28,83 s.

Piąta lokata to drugi najlepszy wynik Zosi Kowalskiej-Frączyk w Dakarze. Wcześniej Polka zajęła 8. miejsce w finale 100 m stylem grzbietowym, 9. na 100 m stylem motylkowym, 5. na 50 m stylem motylkowym.

Przed startami na sprinterskich dystansach podkreślała, że właśnie na pięćdziesiątkach czuje się najlepiej. W czwartkowym finale potwierdziła, że potrafi walczyć o miejsce blisko podium.

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl