Od triumfu na EYOF-ie w Skopje po złoto Młodzieżowych Igrzysk Olimpijskich Dakar 2026. Trener Bartłomiej Koziatek ponownie poprowadził polskie koszykarki 3×3 na najwyższy stopień podium. Szkoleniowiec opowiada o budowaniu zespołu w tydzień, wzajemnym zaufaniu i zawodniczkach, które przed finałem z Chinkami same miały wybrać sobie kolor medalu.
– W ubiegłym roku złoto EYOF-u w Skopje, teraz złoto Młodzieżowych Igrzysk Olimpijskich w Dakarze. Jak to się robi?
– To bardzo miłe uczucie. W zeszłym roku dojście do finału i zdobycie złota wydawało się trudnym zadaniem. Tamten medal bardzo smakował. W tym roku poprzeczka była zawieszona jeszcze wyżej, bo rywalizowaliśmy na poziomie światowym, a nie europejskim. To oznaczało dużo wyższy poziom sportowy w koszykówce 3×3. Mieliśmy zupełnie nowy zespół. Bardzo fajne dziewczyny, które na co dzień grają w swoich klubach, ale wcześniej nigdy nie występowały razem. Trwa sezon koszykówki 5×5, więc zwykle rywalizują ze sobą, a teraz spotkały się w jednej drużynie. Musieliśmy przez tydzień zbudować chemię wewnątrz zespołu. Tak naprawdę niewiele robiliśmy pod względem techniki czy taktyki. Trzeba było przede wszystkim stworzyć drużynę poza boiskiem, żeby dziewczyny uwierzyły, że we czwórkę mogą powalczyć o bardzo dobry wynik.
– Z jakim nastawieniem jechaliście do Dakaru? Od początku rozmawialiście o złocie?
– Przed wyjazdem pytano mnie, po co jedziemy do Dakaru. Odpowiedziałem, że chcemy być jak Adam Małysz – za każdym razem oddawać dobre skoki. Każdy kolejny mecz był właśnie takim jednym skokiem. Skupialiśmy się z zawodniczkami wyłącznie na najbliższych dziesięciu minutach. Nie interesowało nas, kto czeka dalej ani jak wygląda drabinka. Turniej pokazał, że z meczu na mecz dziewczyny coraz bardziej w siebie wierzyły. W finale zagraliśmy z faworyzowanymi Chinkami, którym wielu już wcześniej wieszało złote medale na szyjach. Nie ukrywam, że był to naprawdę bardzo dobrze zbudowany zespół, z dwiema wysokimi zawodniczkami, mierzącymi prawie po 190 centymetrów. Naszym dziewczynom wystarczyło jednak dać piłkę i powiedzieć: „Wybierzcie sobie kolor medalu”. Reszta jest historią. To złoto bardzo dobrze smakuje. Dziewczyny zdążyły już nawet sprawdzić, że za rok jest EYOF we Włoszech. Można powiedzieć, że zespół już jest skompletowany, bo ideału się nie poprawia.
– Patrząc na Waszą grę i słuchając zawodniczek po kolejnych spotkaniach, można było odnieść wrażenie, że siła mentalna jest największym atutem tej drużyny. Jak ją zbudowaliście?
– Bardzo dużo rozmawialiśmy między meczami. Zależało mi, żeby przekazać zawodniczkom mój punkt widzenia – to, jak postrzegam koszykówkę 3×3 i sam turniej. Przede wszystkim wzajemnie się słuchaliśmy i naprawdę się słyszeliśmy. Zawodnikowi czy zawodniczce można powiedzieć wiele rzeczy, które jednym uchem wlecą, a drugim wylecą. Dziewczyny postanowiły jednak: „Dobrze, pójdziemy w to. Zobaczymy, czy to, co mówi trener, się sprawdzi”. Złoto nie zrobiło się samo. W dniu walki o medale o 6:40 wyszliśmy na stadion na rozruch. Wprowadziliśmy rutynę, której konsekwentnie się trzymaliśmy. Dzień zaczynaliśmy rozruchem, a kończyliśmy rozciąganiem. Dziewczyny same pilnowały reżimu meczowego. Po zwycięstwie nad Chile dopilnowały, żeby kolejnego dnia możliwie dokładnie odtworzyć wszystko, co robiliśmy wcześniej.
– Mówił trener o zaledwie tygodniu na stworzenie zespołu. Jak wyglądały Wasze pierwsze wspólne dni?
– Poznaliśmy się niewiele ponad tydzień wcześniej, podczas jednego czy dwóch treningów, które udało nam się zorganizować w Warszawie w okresie Wszystkich Świętych. Sześć godzin oczekiwania między lotami wykorzystaliśmy na pierwsze gry i ćwiczenia mentalne. Dziewczyny przeprowadzały ze sobą wywiady – jedna była dziennikarką, druga gwiazdą. Dzięki jednemu ćwiczeniu w niecałe pół godziny dowiedzieliśmy się bardzo dużo o wszystkich czterech zawodniczkach. Zaczęły się uśmiechać, dostrzegać, że obok jest fajna koleżanka. Zrozumiały, po co są w drużynie i jakie mają role. Zrozumiały też, że żadna z nich nie wygra tego turnieju w pojedynkę. Czym innym jest wybrać cztery indywidualności, bardzo dobre zawodniczki, a czym innym stworzyć z nich zespół, w którym będą chciały dzielić się rolami. Tutaj to się udało, a efektem jest złoty medal.
– Co zdecydowało o wyborze właśnie tych czterech zawodniczek?
– Miałem okazję współorganizować tegoroczne Młodzieżowe Mistrzostwa Polski w Olsztynie i jednocześnie robiłem notatki dotyczące występujących tam zawodniczek. Gabi Stefanowicz została złotą medalistką i MVP turnieju. Nicola Brzeska zdobyła srebro i znalazła się w najlepszej drużynie mistrzostw. Stefcia ze swoim zespołem zajęła piąte lub szóste miejsce. Naszym czarnym koniem była Lena. Trudniej było ją obserwować pod kątem koszykówki 3×3, bo w tym sezonie miała z nią niewiele kontaktu. Jest jednak mistrzynią Polski U17 w koszykówce 5×5 ze swoim zespołem z Wrocławia i bardzo dobrą strzelczynią. Właśnie takiej zawodniczki potrzebowaliśmy jako uzupełnienia umiejętności i doświadczenia pozostałej trójki. Mamy w Polsce świetne dziewczyny, które bardzo dobrze grają w koszykówkę 3×3. Udowadniamy to rok po roku.
– Gdzie widzi trener te młodzieżowe mistrzynie olimpijskie za kilka lat?
– Na pewno będą rozwijały się w swoich klubach. Trenują w dobrych ośrodkach i są objęte bardzo dobrymi programami. Lena jest w Ślęzie Wrocław, Gabi Stefanowicz w Enei Politechnice Poznań. Nikola na co dzień trenują w SMS-ie Łomianki, a Stefcia reprezentuje Trójkę Żyrardów. Są pod opieką dobrych trenerów. To przyszłość kobiecej koszykówki – mam nadzieję, że zarówno 5×5, jak i 3×3. Oczywiście chciałbym zatrzymać je przy odmianie 3×3, bo ją rozumieją i bardzo fajnie w nią grają. Nie boją się Chin, Francji, Senegalu ani Chińskiego Tajpej. Właśnie takich zawodniczek potrzebujemy. Wielka scena jest przed nimi. Mają dopiero po 16-17 lat, więc najważniejsze turnieje jeszcze na nie czekają. Wiem, że bardzo rozwiną się w koszykówce 5×5, a koszykówka 3×3 będzie miała z nich wiele pożytku.
Rozmawiała Aleksandra Witkowska/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl
