Jest również srebrną medalistką Olimpijskiego Festiwalu Młodzieży Europy Skopje 2025. Przed wyjazdem na Młodzieżowe Igrzyska Olimpijskie Dakar 2026 opowiada o zdobytych doświadczeniach, powrocie do treningów po kontuzjach i radości, jaką daje jej sport.

– Gdy wracasz wspomnieniami do EYOF-u w Skopje, to co najbardziej zapadło Ci w pamięć? Jest taki jeden moment, jeden obraz?

– Na pewno to, że podczas zawodów mnie „odcięło”. Wydaje mi się, że niewiele brakowało do udaru. Oczywiście pamiętam też srebrny medal i ogromną radość. To był mój pierwszy medal na tak dużej międzynarodowej imprezie. Zapamiętałam również powrót karetką do wioski, który potraktowałam jako nietypową atrakcję. Poza tym zżyłam się z innymi reprezentantami Polski. Świetne było też poznawanie osób z innych krajów, z którymi rywalizowałam. To naprawdę piękne wspomnienia, a atmosfera była cudowna.

– Jak podobało Ci się życie w wiosce festiwalowej i wspólny pobyt z reprezentantami innych dyscyplin?

– To było inne doświadczenie niż wyjazdy, podczas których spotykamy się wyłącznie w gronie lekkoatletów. Poznałam kilka osób z innych dyscyplin. Uważam, że warto interesować się także innymi sportami i nie zamykać się tylko na swój. Bardzo podobało mi się to, że wszyscy mieszkaliśmy w jednym miejscu.

– Utrzymujesz kontakt z kimś, kogo poznałaś w Skopje? Mam na myśli sportowców z innych dyscyplin.

– Stałego kontaktu raczej nie mamy, ale czasem polubimy sobie relacje w mediach społecznościowych. Nie miałam też zbyt wielu okazji, żeby bliżej poznać innych. Ze względu na problemy ze słońcem musiałam ograniczać wychodzenie z wioski i unikać przegrzania przed startem. Nie udało mi się więc także pozwiedzać Macedonii Północnej. Trochę szkoda, ale upały były ogromne i dużo czasu spędzałam w pokoju, co utrudniało mi kontakt z pozostałymi sportowcami.

– W Dakarze spotkasz część osób, które startowały z Tobą w Skopje. Poza Tobą pojedzie tam jeszcze pięcioro uczestników tamtego EYOF-u. Przed Wami kolejny krok na „olimpijskim szlaku”. Czy w Skopje poczułaś już przedsmak igrzysk? I czy dzięki temu teraz będziesz pewniejsza siebie?

– Tak, mam już trochę doświadczenia, na pewno więcej niż w ubiegłym roku. EYOF był moją pierwszą międzynarodową imprezą sportową. Dziś inaczej przeżywam takie wyjazdy, lepiej radzę sobie ze stresem i wiem, jak reagować w różnych sytuacjach. Wiem też więcej o tym, jak mój organizm reaguje na słońce. Oczywiście stres zawsze się pojawia i w Dakarze pewnie też mi będzie towarzyszył, ale patrzę już na to wszystko inaczej. Te igrzyska będą kolejnym nowym doświadczeniem. Chcę zdobywać ich jak najwięcej, bo to pomoże mi później w rywalizacji seniorskiej.

– Do Dakaru jedziesz jako trzecia zawodniczka światowych list U18. Z jakim nastawieniem i jakimi oczekiwaniami wobec siebie?

– Już sam wyjazd jest spełnieniem jednego z moich marzeń. Zmagam się z kontuzjami i w tym roku bardzo późno zaczęłam sezon. Dopiero pod koniec kwietnia albo na początku maja dostałam „zielone światło”, żeby zacząć normalnie trenować. Powrót był trudny, a problemy z nogą i plecami sprawiły, że musiałam zmienić swoje cele. Wcześniej były bardzo ambitne – chciałam pojechać do Dakaru i powalczyć o jak najlepszy wynik.
Teraz przede wszystkim wiem, że dam z siebie sto dziesięć procent, a może nawet więcej. Chcę pokazać wszystko, co potrafię i co wypracowałam przez lata treningów. Bardzo doceniam to, że mogę tam pojechać. To dla mnie potwierdzenie, że czas poświęcony na wizyty u lekarzy, rehabilitantów i fizjoterapeutów nie poszedł na marne. Do pełnych treningów wróciłam dopiero dwa-trzy tygodnie temu, ale wierzę, że w Dakarze będę mogła pokazać, na co mnie stać.

– Sprawdzałaś już listy startowe? Wiesz, które rywalki mogą być najgroźniejsze?

– Nie, nie sprawdzam takich rzeczy. Skupiam się na sobie. To rywalki mają się mnie bać, a nie ja ich.

– To dobre nastawienie.

– Dokładnie. Trener informuje mnie o wynikach i o tym, ile pchnęły inne zawodniczki, ale staram się o tym nie myśleć. Koncentruję się na sobie. Zaczęłam też współpracę z psychologami i w tym roku inaczej przeżywałam swoje zawody. Nie odczuwałam już takiego stresu jak wcześniej. Po wszystkim, przez co przeszłam w tym sezonie, wiem, że jeśli odpowiednio się zmotywuję, kula może polecieć daleko.

– Dla lekkoatletów termin igrzysk w Dakarze jest nietypowy. Traktujesz ten start jako przedłużenie sezonu czy przede wszystkim jako wyjątkową okazję, która zdarza się tylko raz w życiu?

– Wiem, że w takiej imprezie można wystąpić tylko raz w życiu. Uważam też, że będzie to bardzo dobre przygotowanie do seniorskich igrzysk olimpijskich, które odbędą się za dwa lata. Mam nadzieję, że już wtedy będę mogła w nich wystartować. Oczywiście różnie w życiu bywa, ale bardzo bym tego chciała.
Ten sezon rzeczywiście jest dłuższy, ale akurat dla mnie to dobrze. Miałam więcej czasu, żeby zadbać o zdrowie, odbudować organizm i się zregenerować.

– W Dakarze czeka Cię cała olimpijska oprawa, w tym ceremonia otwarcia. Zamierzasz w niej uczestniczyć? Jak chcesz przeżyć ten wyjazd?

– Chciałabym pójść na ceremonię otwarcia, zobaczyć to wszystko na żywo i nagrać coś na pamiątkę. Chcę jak najlepiej wykorzystać ten czas i po prostu cieszyć się tym doświadczeniem. Jestem młodą zawodniczką i sport nadal jest dla mnie także zabawą. Chciałabym jak najdłużej zachować tę radość, a nie traktować go wyłącznie jak pracę. Po prostu kocham to, co robię.

Rozmawiali: Aleksandra Witkowska, Tomasz Piechal/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Inauguracyjna runda cyklu odbyła się w dniach 23-25 października w kanadyjskim Vancouver. Ze względu na różnicę czasu ostatnie rozstrzygnięcia zapadły już w poniedziałkowy poranek czasu polskiego. Najważniejszym sukcesem biało-czerwonych było podium w sztafecie mieszanej na 2000 metrów.

W finale Polskę reprezentowali: Anna Falkowska, Gabriela Topolska, Michał Niewiński i Felix Pigeon. Biało-czerwoni uzyskali czas 2:38,776, ustępując Holendrom – 2:37,593 oraz Koreańczykom – 2:38,526. Do srebra zabrakło zaledwie ćwierć sekundy. Brązowy medal odebrała również Nikola Mazur, która pomogła drużynie wywalczyć awans, startując w ćwierćfinale i półfinale.

Bardzo dobry występ zanotowała Kornelia Woźniak. Niespełna 19-letnia reprezentantka Polski awansowała do finału A na 500 metrów i zajęła czwarte miejsce – najlepsze w swojej dotychczasowej karierze w seniorskim cyklu World Tour. Tuż za nią finiszowała Gabriela Topolska. Zwyciężyła Holenderka Xandra Velzeboer, przed Kanadyjką Courtney Sarault i drugą reprezentantką Holandii, Selmą Poutsmą.

Topolska zakończyła także w pierwszej dziesiątce rywalizację na 1000 metrów, zajmując dziewiąte miejsce.

Na tym samym dystansie wśród mężczyzn najwyżej z Polaków uplasował się Michał Niewiński. Wygrał finał B, co dało mu szóste miejsce w klasyfikacji tej konkurencji. Zwycięstwo w finale B odniosła również polska sztafeta mężczyzn na 5000 metrów. Franciszek Izbicki, Felix Pigeon, Paweł Adamski i Niewiński zakończyli zawody na piątej pozycji.

Kobieca sztafeta na 3000 metrów zajęła czwarte miejsce w finale B. W poprzedzającym go półfinale biało-czerwone wystąpiły w składzie: Gabriela Topolska, Nikola Mazur, Anna Falkowska i Michalina Wawer.

Zawody w Vancouver były pierwszym sprawdzianem reprezentacji Polski w World Tour pod kierunkiem nowej trenerki Annie Sarrat. Kolejna runda odbędzie się w dniach 30 października – 1 listopada w Montrealu. Tegoroczny cykl obejmuje siedem imprez, w tym lutowe zawody w Gdańsku.

PKOl/ToP
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Sobotnie zawody w austriackim Sölden przyniosły dwa różne przejazdy reprezentantki Polski. Po pierwszym Gąsienica-Daniel zajmowała 29. miejsce, mieszcząc się w trzydziestce uprawnionej do dalszej rywalizacji. W drugim pokazała jednak tempo, któremu nie dorównała żadna z rywalek. Wynik 1:06,16 pozwolił jej przesunąć się do czołowej dziesiątki.

Łączny czas Polki wyniósł 2:15,94. Do zwyciężczyni straciła 1,12 sekundy, a dziewiątą pozycję podzieliła z Austriaczką Franziską Gritsch.

Zwyciężyła Amerykanka Paula Moltzan z czasem 2:14,82. Zaledwie o jedną setną sekundy wyprzedziła reprezentującą Albanię Larę Colturi. Trzecia była Niemka Emma Aicher, wolniejsza od triumfatorki o 0,52 sekundy.

W niedzielnym gigancie mężczyzn wystąpił Piotr Habdas. Polski alpejczyk uzyskał w pierwszym przejeździe 55,18 i został sklasyfikowany na 54. pozycji. Nie zakwalifikował się do drugiej części zawodów, do której awansowało trzydziestu najlepszych zawodników.

Rywalizację mężczyzn wygrał Brazylijczyk Lucas Pinheiro Braathen, osiągając łączny czas 1:44,72. Podium uzupełnili Szwajcarzy: Loic Meillard ze stratą 0,48 sekundy oraz Marco Odermatt, który do zwycięzcy stracił 0,49 sekundy.

PKOl/ToP
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Urodzony 6 lutego 1949 roku w Jaczkowie, przez lata należał do światowej czołówki stylu klasycznego. Czterokrotnie reprezentował Polskę na igrzyskach olimpijskich – w Meksyku w 1968 roku, Monachium w 1972, Montrealu w 1976 oraz Moskwie w 1980 roku, gdzie wywalczył srebrny medal w kategorii 57 kg.

W 1973 roku w Teheranie został mistrzem świata. Rok później oraz w 1975 roku zdobywał srebrne medale mistrzostw świata, a w 1978 roku dołożył brąz mistrzostw Europy. Był również ośmiokrotnym mistrzem Polski.

Józef Lipień był bratem bliźniakiem mistrza olimpijskiego Kazimierza Lipienia. W 1973 roku obaj przeszli do historii światowych zapasów, zdobywając podczas jednych mistrzostw świata dwa złote medale dla Polski.

W trakcie kariery reprezentował Karkonosze Jelenia Góra, a następnie Wisłokę Dębica, z którą związał znaczną część swojego sportowego życia. Po zakończeniu startów pozostał przy zapasach jako trener, pracując również poza granicami Polski, a później przez wiele lat w Wiśloce Dębica.

Cześć Jego pamięci.

Polski Związek Zapaśniczy

Reprezentantka Polski i MKP Szczecin zgromadziła 1500 punktów. W szwajcarskim Tenero zajęła drugie miejsce – zdobywając 700 punktów, a w chorwackim Ražanacu zwyciężyła i dopisała do swojego dorobku kolejne 800 „oczek”. W końcowym zestawieniu wyprzedziła Finkę Lounę Kasvio, która uzyskała 1350 punktów oraz Niemkę Fabienne Wenske – 1250 pkt.

Bardzo dobry sezon ma za sobą również Bartosz Kapała z Kormorana Olsztyn. Polak był drugi w Tenero, natomiast zawody w Ražanacu ukończył jako piąty – ale czwarty w klasyfikacji europejskiej, ponieważ przed nim znalazł się również Meksykanin Paolo Strehlke Delgado. Łącznie zdobył 1250 punktów i został wiceliderem końcowego zestawienia. Zwyciężył Włoch Dario Verani z kompletem 1600 punktów, a trzeci był Estończyk Jaan Pasko – 1200 punktów.

European Aquatics zatwierdziła klasyfikację generalną na podstawie dwóch rozegranych rund. Dwóch pozostałych nie udało się ukończyć z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych. Federacja zdecydowała jednocześnie o wypłaceniu pełnych nagród za czołowe miejsca w całym cyklu. Tarasiewicz otrzyma 2500 euro, a Kapała 1500 euro. To udane zakończenie sezonu polskich reprezentantów trenujących z trenerem Tomaszem Grabysą.

Rywalizacja na 10 km jest konkurencją olimpijską zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Podczas igrzysk olimpijskich Los Angeles 2028 wyścigi odbędą się w wodach Oceanu Spokojnego przy Belmont Shore w Long Beach. Start kobiet zaplanowano na 17 lipca 2028 roku, a mężczyzn dzień później.

System kwalifikacji do Los Angeles przewiduje podstawową pulę 44 miejsc – po 22 dla kobiet i mężczyzn, przy limicie dwóch reprezentantów jednego kraju w każdym wyścigu.

O przepustkach olimpijskich zdecydują trzy główne ścieżki:

– Mistrzostwa świata w Budapeszcie w 2027 roku – bezpośrednią kwalifikację wywalczy pierwsza trójka konkurencji na 10 km kobiet oraz pierwsza trójka mężczyzn.

– Ranking światowy World Aquatics – po jednym miejscu otrzyma najwyżej sklasyfikowana uprawniona zawodniczka i najwyżej sklasyfikowany uprawniony zawodnik, którzy nie zakwalifikowali się wcześniej. Obecnie wskazaną datą publikacji rankingu jest 1 lutego 2028 roku; obowiązują również limity narodowe.

– Światowe zawody kwalifikacyjne w 2028 roku. Uzupełnią olimpijską stawkę z uwzględnieniem reprezentacji pięciu kontynentów i miejsca gwarantowanego dla gospodarzy. Przewidziano zasadniczo po 12 miejsc dla najwyżej sklasyfikowanych uprawnionych pływaków. Liczba ta może wzrosnąć wskutek przesunięcia niewykorzystanych miejsc z innych ścieżek.

Dodatkową możliwość startu na wodach otwartych mają pływacy zakwalifikowani do igrzysk w konkurencjach basenowych na 800 lub 1500 m stylem dowolnym, którzy spełnią warunki World Aquatics. Dzięki temu liczba uczestników olimpijskich wyścigów na 10 km może przekroczyć podstawową pulę 22 osób każdej płci, przy zachowaniu limitu reprezentantów jednego kraju.

Dla Tarasiewicz i Kapały tegoroczne wyniki są obiecującym sygnałem przed walką o Los Angeles. Pierwszą okazją do zdobycia bezpośredniej kwalifikacji będą przyszłoroczne mistrzostwa świata w Budapeszcie.

PKOl/ToP
Fot.: Aniko Kovacs/European Aquatics

Biało-czerwoni zakończyli mistrzostwa bez medalu. W zawodach wystartowało 11 reprezentantów Polski: siedem zawodniczek i czterech zawodników. Szczególne znaczenie miały występy w konkurencjach olimpijskich – Szanghaj otworzył okres kwalifikacji do igrzysk w Los Angeles.

Rudyk z dwoma miejscami w światowej czołówce

Mateusz Rudyk zajął piąte miejsce zarówno w keirinie, jak i sprincie. To właśnie on uzyskał najwyższe lokaty w reprezentacji Polski, w obu przypadkach w konkurencjach znajdujących się w programie olimpijskim.

W keirinie przeszedł bezpośrednio z pierwszej rundy do ćwierćfinału, następnie awansował do półfinału i finału. Rywalizację o medale zakończył na piątej pozycji, ze stratą 0,262 sekundy do zwycięzcy, Harriego Lavreysena.

W sprincie uzyskał czwarty czas kwalifikacji – 9,499 sekundy na 200 metrów ze startu lotnego. Wynik zapewnił mu bezpośredni awans do 1/8 finału, w której pokonał Mattię Predomo. W ćwierćfinale przegrał z Kaiyą Otą 0:2 i został sklasyfikowany na piątym miejscu.

Każda z tych lokat jest warta 700 punktów. Łącznie daje to Rudykowi 1400 punktów do wspólnego, indywidualnego rankingu olimpijskiego sprintu i keirinu. Jest to dorobek otwierający kwalifikacje olimpijskie.

Staniszewski dwunasty w olimpijskim omnium

Daniel Staniszewski zakończył omnium na 12. miejscu z dorobkiem 72 punktów. W poszczególnych częściach wieloboju zajął 11. miejsce w scratchu, 9. w wyścigu tempowym i 10. w wyścigu eliminacyjnym. W kończącym rywalizację wyścigu punktowym dopisał 6 punktów.

Za 12. miejsce Polska otrzymuje 380 punktów do rankingu olimpijskiego omnium.

Staniszewski wystartował również w madisonie z Alanem Banaszkiem. Polska para zajęła 16. miejsce z wynikiem -20 punktów, po stracie jednego okrążenia.

Sprint drużynowy kobiet najbliżej kolejnej rundy

Marlena Karwacka, Nikola Seremak i Nikola Sibiak uzyskały w kwalifikacjach sprintu drużynowego czas 48,051 sekundy, zajmując 9. miejsce. Do awansu do najlepszej ósemki zabrakło 0,504 sekundy. Wynik przyniósł reprezentacji 750 punktów do olimpijskiego rankingu tej konkurencji.

Sibiak wystartowała także indywidualnie. W kwalifikacjach sprintu zajęła 31. miejsce z czasem 11,027 sekundy, bez awansu. W keirinie po szóstej pozycji w swoim wyścigu pierwszej rundy trafiła do repasażu, w którym była piąta. Zakończyła konkurencję na dzielonym 27. miejscu.

W drużynowym wyścigu na dochodzenie Wiktoria Pikulik, Tamara Szalińska, Martyna Szczęsna i Olga Wankiewicz uzyskały 4:24,553. Zajęły 15. miejsce w kwalifikacjach i nie awansowały dalej. W madisonie Pikulik i Szczęsna zostały sklasyfikowane na 15. pozycji z wynikiem -20 punktów, po stracie jednego okrążenia.

Banaszek ósmy w wyścigu punktowym

Alan Banaszek zdobył sześć punktów i zajął ósme miejsce w wyścigu punktowym. Był to najlepszy wynik polskiego zawodnika w konkurencjach wytrzymałościowych podczas tych mistrzostw.

Filip Prokopyszyn zakończył scratch na 11. miejscu, a wyścig eliminacyjny na 12. pozycji. W indywidualnym wyścigu na dochodzenie Martyna Szczęsna była 16. z czasem 4:43,621, natomiast Tamara Szalińska zajęła 20. miejsce, uzyskując 4:51,291. Obie zakończyły udział na kwalifikacjach.

Samodzielne wyścigi: punktowy, scratch i eliminacyjny oraz indywidualny wyścig na dochodzenie nie należą do programu olimpijskiego. Ich wyniki zatem nie zasilają rankingów kwalifikacyjnych do Los Angeles 2028.

Komplet wyników reprezentacji Polski

Punkty na otwarcie kwalifikacji olimpijskich

Poniższe wartości przedstawiają dorobek za mistrzostwa w Szanghaju, obliczony według skali UCI. Nie są zestawieniem opublikowanych pozycji w rankingu olimpijskim.

W konkurencjach drużynowych podano punkty całej drużyny lub pary. Dorobku z różnych rankingów nie sumuje się w jeden wynik kwalifikacyjny reprezentacji.

Dwa piąte miejsca Rudyka stanowią najmocniejsze polskie otwarcie kwalifikacji. W sprincie drużynowym kobiet dziewiąta lokata pokazuje bliskość czołowej ósemki tych mistrzostw, ale o awansie olimpijskim zdecyduje dorobek z całego cyklu. W konkurencjach wytrzymałościowych kolejne starty będą okazją do poprawy pozycji w odrębnych rankingach.

Jak zdobyć miejsca na Los Angeles 2028?

Kwalifikacje trwają od 14 października 2026 do 10 kwietnia 2028 roku. Uwzględniają MŚ 2026 i 2027, mistrzostwa kontynentalne 2027 i 2028 oraz po dwa najlepsze wyniki Pucharu Świata w sezonach 2027 i 2028.

Każdy olimpijski ranking kwalifikacyjny UCI w kolarstwie torowym obejmuje punkty zdobyte w następujących zawodach w okresie określonym jako „okres kwalifikacyjny”:
· odpowiednie mistrzostwa kontynentalne w edycjach 2027 i 2028;
· dwa najlepsze wyniki w Pucharze Świata UCI w kolarstwie torowym w każdym z sezonów 2027 i 2028; oraz
· Mistrzostwa Świata UCI w kolarstwie torowym w latach 2026 i 2027 (kategorie elity).

W każdym olimpijskim rankingu kwalifikacyjnym UCI stosuje się skale punktowe określone w art. 3.3.010 przepisów UCI, z następującymi modyfikacjami:
· punkty za mistrzostwa kontynentalne mnoży się przez 0,75;
· punkty za Puchar Świata UCI w kolarstwie torowym uwzględnia się bez zmian;
· punkty za Mistrzostwa Świata UCI w kolarstwie torowym uwzględnia się bez zmian.

Dodatkowe starty wykorzystują już uzyskane miejsca zawodnicze i wymagają spełnienia warunków regulaminowych. Obowiązują również zasady reprezentacji kontynentalnej.

Miejsca kwalifikacyjne otrzymuje kraj, nie zapewniają one imiennej kwalifikacji. Ostateczne rankingi zostaną ustalone 11 kwietnia 2028 roku.

PZKol/PKOl
Fot.: Robert Hajduk/PKOl

Singapur gościł inauguracyjną edycję Letnich Młodzieżowych Igrzysk Olimpijskich w dniach 14-26 sierpnia 2010 roku. Dla Olimpijskiej Młodzieżowej Reprezentacji Polski pierwszym medalowym momentem był właśnie sukces Swatowskiej. Jej nazwisko otwiera chronologiczną listę polskich medalistów MIO – imprezy, która miała dać młodym sportowcom możliwość zdobywania doświadczenia przed startami na największych światowych arenach.

Na drugi medal zaliczany do dorobku Polski trzeba było poczekać do 20 sierpnia. Zdobył go Marcin Cieślak, który ukończył finał pływackiego wyścigu na 200 metrów stylem motylkowym na trzecim miejscu. Czas 1:57,68 dał mu brąz za Węgrem Bence Biczó i reprezentantem Republiki Południowej Afryki Chadem le Closem.

Największą liczbę medali przyniósł biało-czerwonym 22 sierpnia. Na podium stanęło wtedy troje lekkoatletów. Anna Wloka zdobyła brąz w pchnięciu kulą, uzyskując 15,48 m, a Aneta Rydz zajęła trzecie miejsce w skoku wzwyż z rezultatem 1,79 m.

Tego samego dnia jedyne polskie złoto w Singapurze wywalczył Krzysztof Brzozowski. W konkursie pchnięcia kulą o wadze 5 kg osiągnął 23,23 m, ustanawiając najlepszy wówczas wynik w historii kategorii U18. Jego przewaga była zdecydowana – każda z czterech prób Polaka przewyższała najlepszy rezultat srebrnego medalisty, Nowozelandczyka Jacko Gilla.

Szósty i ostatni medal w narodowym dorobku Polski zdobył 24 sierpnia Dawid Michelus. Pięściarz pokonał Brytyjczyka Zacka Daviesa w walce o brąz w kategorii do 54 kg. Polska zakończyła zatem pierwsze letnie MIO z jednym złotym i pięcioma brązowymi medalami.

Polacy odnosili także sukcesy w charakterystycznej dla młodzieżowych igrzysk rywalizacji zespołów międzynarodowych. 18 sierpnia Martyna Swatowska do indywidualnego brązu dołożyła srebro w drużynowym turnieju mieszanym szermierzy, reprezentując Europę 2. Oznaczało to, że pierwsza polska medalistka MIO zakończyła występ w Singapurze z dwoma krążkami.

20 sierpnia Wojciech Dahlke zdobył złoto z drużyną Europy w jeździeckim konkursie skoków przez przeszkody. Z kolei 23 sierpnia Tomasz Kluczyński wywalczył srebro z europejską sztafetą 100+200+300+400 metrów. Te trzy medale zespołów międzynarodowych wykazywano oddzielnie, bez wliczania ich do dorobku Polski.

Olimpijska historia Martyny Swatowskiej znalazła kolejny medalowy rozdział 30 lipca 2024 roku w Paryżu. Martyna Swatowska-Wenglarczyk wspólnie z Renatą Knapik-Miazgą, Aleksandrą Jarecką i Alicją Klasik zdobyła brąz w szpadzie drużynowo. Polki pokonały Chinki 32:31 po dogrywce, wywalczając jednocześnie 300. medal Polski w historii letnich igrzysk olimpijskich. Pierwsza polska medalistka MIO została więc również medalistką seniorskich igrzysk – czternaście lat po swoim historycznym sukcesie w Singapurze.

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

– Jak wspominasz Olimpijski Festiwal Młodzieży Europy w Skopje? Co z niego zapamiętałaś najlepiej?

– Wspominam go bardzo, bardzo dobrze. To był mega świetny start. Poznałam bardzo, bardzo dużo nowych osób i z każdego kraju, więc no to dla mnie było najfajniejsze.

– Poczułaś tę atmosferę wioski olimpijskiej, która czekać będzie na Ciebie na dużych igrzyskach olimpijskich? Prawdopodobnie to była pierwsza Twoja multisportowa impreza, czy już uczestniczyłaś w podobnej?

– Nie, to właśnie EYOF był taką pierwszą imprezą.

– Jak Ci się ona podobała? Czy to jest faktycznie coś innego niż takie zawody, gdzie tylko jest judo?

– Tak, to jest zdecydowanie coś innego. Poznałam naprawdę wiele osób i ta wioska olimpijska, ta cała atmosfera – to było takie fajne.

– Czy nawiązałaś jakieś kontakty w Skopje z zawodnikami innych dyscyplin, które przetrwały do tej pory?

– Tak, z niektórymi osobami z Polski, które poznałam w Skopje, nadal mam kontakt.

– Po Skopje do Twojej kolekcji trafiły kolejne ważne medale.

– Tak. W tym roku, mój najważniejszy medal jaki zdobyłam, to był brąz mistrzostw świata kadetów, a w międzyczasie mistrzostwo Polski i medale Pucharów Europy.

– No i dzięki temu do Dakaru jedziesz jako zawodniczka rozstawiona z numerem jeden. Czy to jest dla Ciebie jakaś większa presja czy wręcz pomaga Ci to przed startem?

– Nie, ja nie czuję na sobie żadnej presji. Nawet jakbym była rozstawiona, na przykład z ósemką, to nie ma znaczenia. Tak samo trzeba się bić i walczyć o złoto.

– Jednak jesteś turniejową „jedynką”, więc rywalki będą na Ciebie patrzeć trochę inaczej. Jakie masz do tego nastawienie?

– Ja mam takie nastawienie, że jadę pokazać swoje najlepsze judo. Zresztą na każdy turniej jadę z takim celem. Postaram się dać z siebie sto procent i myślę, że będzie finał. Najważniejsze, żebym się nie poddawała podczas walk.

– Czy znasz już listę startową? Wiesz, które z Twoich największych rywalek tam będą?

– Znam. Będzie tam wicemistrzyni świata kadetów z tego roku – Yuksel Sema Nur, zawodniczka z Turcji rozstawiona z numerem dwa. Mam nadzieję, że spotkamy się w finale. Rok temu mistrzostwa świata zakończyłam bez medalu, bo z nią przegrałam pierwszą walkę. W tym roku liczę na rewanż, właśnie w Dakarze.

– Czy chciałabyś wziąć udział w ceremonii otwarcia igrzysk?

– Tak, zdecydowanie chciałabym. Chcę też zapoznać się z ludźmi z różnych krajów, poznać ich kulturę. Myślę, że na to najbardziej czekam, oczywiście zaraz po zawodach i po samym moim starcie.

Rozmawiali: Aleksandra Witkowska, Tomasz Piechal/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl

Polska osada przeszła drogę od trudnego początku do medalowego sukcesu. Baranowska i Bujnowski zajęli dopiero 22. miejsce w pierwszej próbie czasowej, ale dzięki poprawie w drugiej, awansowali do fazy pucharowej. W 1/8 finału pokonali reprezentantów Nowej Zelandii, a w ćwierćfinale wyeliminowali Amerykanów, zapewniając sobie miejsce w najlepszej czwórce.

W półfinale biało-czerwoni ulegli Niemcom: Franzowi Wernerowi i Sophie Leupold, późniejszym mistrzom świata. W wyścigu o brąz wyraźnie pokonali Hiszpanów: Miguela Salasa Cordobę i Teresę Diaz Moreno. Złoto zdobyli Niemcy, a srebro przypadło broniącej tytułu osadzie litewskiej.

Dla Baranowskiej (BKW Bydgoszcz) oraz Bujnowskiego (Drakkara Gdańsk) to kolejny sukces międzynarodowy w tym sezonie. We wrześniu polski mikst wywalczył również brąz mistrzostw Europy w hiszpańskiej La Línea de la Concepción.

Sprinty plażowe łączą bieg po piasku z wiosłowaniem na morzu. Zawodnicy dobiegają do łodzi, pokonują trasę wokół boi, wracają do brzegu i kończą rywalizację sprintem do mety. O wyniku decydują zarówno szybkość i siła, jak również sprawne wejście do łodzi, nawigacja oraz umiejętność wykorzystania fal.

Medal z Qingdao jest ważnym osiągnięciem przed kwalifikacjami olimpijskimi, ale sam nie daje jeszcze miejsca w igrzyskach. Przepustki na LA28 będą rozdzielane na podstawie mistrzostw świata w Oeiras, zaplanowanych na 6-9 października 2027 roku oraz kwalifikacji kontynentalnych.

Podczas MŚ miejsca otrzyma po sześć najwyżej sklasyfikowanych osad w jedynce kobiet, jedynce mężczyzn i dwójce mieszanej. Europejskie kwalifikacje przewidują po dwa miejsca dla osad w każdej z tych konkurencji. Regaty kontynentalne mają poprzedzić MŚ, a przydział przepustek nastąpi z uwzględnieniem wyników obu etapów.

Szczególne znaczenie ma zasada, że każdy kraj może zakwalifikować maksymalnie jedną kobietę i jednego mężczyznę. Kwalifikacja miksta pozwala tej samej parze wystąpić również w obu konkurencjach indywidualnych – daje więc możliwość startu we wszystkich trzech konkurencjach olimpijskich. Miejsca przyznawane są narodowym komitetom olimpijskim – skład na igrzyska olimpijskie może różnić się od składu osady, która wywalczyła przepustkę.

Tegoroczne medale mistrzostw Europy i świata pozwalają zaliczać polski mikst do grona poważnych kandydatów do kwalifikacji.

PKOl/ToP
Fot.: PZTW

Polski Komitet Olimpijski powoła do kadry na IV Młodzieżowe Igrzyska Olimpijskie 24 zawodniczki i zawodników (główne ślubowanie w Warszawie odbędzie się 27 października o 15:30), którzy będą rywalizować w 12 dyscyplinach. Wśród nich są sportowcy mający już na koncie medale najważniejszych imprez międzynarodowych w swoich kategoriach wiekowych.

Jedną z najbardziej utytułowanych postaci biało-czerwonej reprezentacji jest Patryk Żyworonek. Tenisista stołowy w 2024 roku został drużynowym wicemistrzem świata U15, a w mistrzostwach Europy w tej kategorii zdobył złoto w grze pojedynczej i podwójnej. Do tego dołożył dwa złote medale ubiegłorocznego Olimpijskiego Festiwalu Młodzieży Europy w Skopje (2025).

Wysoko stoją także akcje dwóch medalistek mistrzostw świata kadetów z 2026 roku. Judoczka Julia Błaszczyk zdobyła brąz w kategorii do 44 kg podczas czempionatu w Guayaquil. Florecistka Danuta Tym wywalczyła indywidualny brąz w Rio de Janeiro, a wcześniej była częścią drużyny, która sięgnęła po wicemistrzostwo Europy kadetek.

Medalowe ambicje mają również lekkoatleci. Kinga Jackowska zdobyła w tym roku srebro mistrzostw Europy U18 w pchnięciu kulą, uzyskując w Rieti 17,50 m. Dawid Barański został na tej samej imprezie wicemistrzem Europy U18 w skoku wzwyż, a następnie zajął siódme miejsce w mistrzostwach świata U20. Oboje potwierdzili więc wysoką formę w rywalizacji międzynarodowej tuż przed młodzieżowymi igrzyskami olimpijskimi.

Do zawodników z medalami mistrzowskich imprez należą także pływak Fabian Janiszewski, który w 2025 roku zdobył srebro mistrzostw Europy juniorów na wodach otwartych w mieszanej sztafecie 4×1500 m do lat 16 oraz pięściarka Natasza Kosiec, brązowa medalistka mistrzostw Europy kadetek z Kienbaum.

Mocnym punktem kadry tenisa stołowego jest również Katarzyna Rajkowska. Ma w dorobku złoto mistrzostw Europy U15 w mikście i tegoroczne srebro mistrzostw Europy U19 w deblu. W Skopje zdobyła ponadto złoty i srebrny medal EYOF. Medal z tej imprezy przywieźli także Błaszczyk, Jackowska i pływaczka Zofia Kowalska-Frączyk.

Warto również zwrócić uwagę na Szymona Dmocha, szóstego zawodnika młodzieżowych mistrzostw świata w breakingu w 2025 roku oraz tyczkarkę Lenę Kaczkowską, która zajęła piąte miejsce w tegorocznych mistrzostwach Europy U18. W reprezentacji znalazła się również kolarka Julia Pośpiech, szósta drużynowo w torowych mistrzostwach Europy juniorek i piętnasta indywidualnie w torowych mistrzostwach świata juniorek. Ponadto Pośpiech zdominowała tegoroczne torowe mistrzostwa Polski juniorów w konkurencjach nieolimpijskich, podczas których wywalczyła aż cztery złote medale.

Olimpijska Młodzieżowa Reprezentacja Polski Dakar 2026 pojedzie zatem do Senegalu z zawodnikami, którzy potrafili już wygrywać na europejskich arenach i stawać na podium mistrzostw świata w swoich kategoriach. Ich dotychczasowe sukcesy dają podstawy, by z nadzieją czekać na dobre występy w Dakarze.

IV Młodzieżowe Igrzyska Olimpijskie odbędą się w dniach od 31 października do 13 listopada 2026 roku.

ToP/PKOl
Fot.: Szymon Sikora/PKOl