Inicjatywa ustanowienia tego dnia – który dotychczas celebrowany był 7 września – narodziła się w 2020 roku z inspiracji organizacji: Panathlon International (P.I.), Międzynarodowego Komitetu Fair Play (CIFP) i Europejskiego Ruchu Fair Play (EFPM). Do tej pory ten dzień celebrowano 7 września – teraz zyskało ono oficjalną, globalną datę w kalendarzu.

Światowy Dzień Fair Play to wyjątkowa okazja, by przypomnieć o wartościach, które nadają sportowi prawdziwy sens i znaczenie. Fair play to przestrzeganie zasad gry – to postawa oparta na szacunku wobec innych, uczciwości, solidarności i honorze. Fair play to również narzędzie zmiany społecznej. Promuje równość, redukuje bariery kulturowe i wspiera młodych ludzi, pokazując, że sport może być siłą napędową integracji i rozwoju. Poprzez swoją uniwersalność przyczynia się do realizacji Celów Zrównoważonego Rozwoju ONZ, zwłaszcza w obszarach zdrowia, edukacji, równości, sprawiedliwości i niwelowania nierówności.

Twórca nowożytnych igrzysk olimpijskich, baron Pierre de Coubertin, uważał fair play za fundament olimpizmu. Jego słynne motto – Ważniejszy jest udział,  niż zwycięstwo – było wyrazem przekonania, że sport powinien jednoczyć ludzi ponad granicami, a zwycięstwo bez honoru nie ma wartości. W historii igrzysk olimpijskich zapisano wiele przykładów postawy fair play, jak np. Jesse Owens i Luz Long – w 1936 roku niemiecki zawodnik pomógł amerykańskiemu rywalowi w konkursie skoku w dal, mimo że był jego przeciwnikiem. Eugenio Monti – włoski bobsleista, który w 1964 r. użyczył śrub przeciwnikom z Wielkiej Brytanii, dzięki czemu ci mogli dokończyć zawody – i wygrać. Monti został pierwszym laureatem medalu fair play przyznawanego przez UNESCO.

Inicjatorem polskiej Nagrody Fair Play był w 1963 roku redaktor Tadeusz Olszański, ówczesny kierownik działu sportowego dziennika „Sztandar Młodych”. Wraz z Tadeuszem Konwickim, Janem Strzeleckim i Andrzejem Ziemilskim oraz przy współpracy Klubu Dziennikarzy Sportowych SDP, zainicjował plebiscyt wyłaniający „Dżentelmena Sportu”. Pierwszym laureatem tego tytułu został wybitny pięściarz Zbigniew Pietrzykowski .

W 1977 roku Polski Komitet Olimpijski powołał Komisję Fair Play (dzisiaj Rada Fair Play), która odtąd corocznie przyznaje nagrody sportowcom, trenerom, działaczom, kibicom oraz instytucjom za promowanie zasad czystej gry i etycznej postawy w sporcie .

Fair play dziś

Fair play to nie moda ani formalność – to ponadczasowa wartość, która daje sportowi sens. Historia pokazuje, że największe zwycięstwa nie zawsze mierzy się medalami, ale sercem i charakterem. W świecie, gdzie granice często się zacierają, fair play pozostaje kompasem moralnym – przypomnieniem, że prawdziwy bohater to ten, kto potrafi wygrać z klasą lub przegrać z honorem.

Duch fair play to wartość uniwersalna – wykracza poza ramy sportu i dotyczy każdego z nas. Stanowi przestrzeń do kształtowania postaw, które mają znaczenie zarówno na boisku, jak i w codziennym życiu. To uczciwe wybory, życzliwość, współpraca i empatia.

Inicjatywa, która inspiruje

Co roku, z okazji Dnia Fair Play, organizowane są wydarzenia edukacyjne takie jak Bieg Fair Play PKOl, którego IV właśnie trwa, przyznanie Nagród Fair Play przez Polski Komitet Olimpijski, które przyznawane są od 1963 roku (w tym roku już po raz 57), zajęcia edukacyjne „Fair Play i Ty” w Szkolnej Akademii Olimpijskiej, z których korzystają dzieci z całej Polski oraz spotkania z wybitnymi sportowcami, którzy poprzez swoją postawę dają świadectwo szlachetności i zasadom fair play. Sport zna wiele pięknych gestów, które pokazują, że prawdziwe zwycięstwo nie zawsze mierzy się wynikiem, lecz postawą.

Inicjatorem Biegu Fair Play PKOl jest Rada Fair Play Polskiego Komitetu Olimpijskiego, którą tworzą wybitne postaci polskiego sportu Michał Rynkowski, Zbigniew Bródka, Katarzyna Smolik, Tomasz Kucharski, Katarzyna Zillmann, Anna Kiełbasińska, Adam Małysz, Sebastian Świderski, Ewa Pajor, Kajetan Duszyński oraz Hubert Hurkacz, przewodniczącą jest Hanna Wawrowska.  Intencją biegu jest bieg bez woli zwycięstwa, ku wartościom, którymi możemy się dzielić. Szkoły realizują także lekcje fair play, zapraszają lokalnych sportowców. W trzech poprzednich edycjach łączenie udział wzięło blisko 2000 szkół. Partnerem Biegu jest KINDER Joy of moving –  program z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu realizowany przez Grupę Ferrero w ponad 20 krajach na całym świecie, w tym od 2007 również w Polsce. Celem programu jest szeroko rozumiana edukacja sportowa, promocja aktywnego stylu życia wśród młodego pokolenia oraz ich rodzin.

W Polsce na program KINDER Joy of moving składa się kilka ogólnopolskich projektów i wydarzeń specjalnych o charak¬terze edukacyjno-sportowym. Wszystkie realizowane są przez Grupę Ferrero we współpracy z uznanymi partnerami jak Polski Komitet Olimpijski, Polski Związek Piłki Siatkowej czy Fundacja Moniki Pyrek.

Program KINDER Joy of moving stale się rozwija, inspirując do prowadzenia aktywnego stylu życia i czerpania radości z ruchu!

Przykłady, które budują wiarę w człowieczeństwo

Polski sport zna wiele pięknych gestów fair play. Dwukrotnym laureatem Nagrody Fair Play jest chociażby Adam Małysz, wśród nagrodzonych są takie postaci jak Karol Bielecki, Krzysztof Wielicki, Sławomir Szmal, Otylia Jędrzejczak, Maja Włoszczowska, Monika Pyrek i wielu innych wybitnych postaci.

Więcej o Biegu Fair Play PKOl

Więcej o Nagrodzie Fair Play PKOl

Więcej o Szkolnej Akademii Olimpijskiej

Wystawa rzeźb balansujących Jerzego Kędziory przekształca przestrzeń ekspozycyjną – czy to sale galeryjne czy obszar plenerowy – w arenę sportowych zmagań, których uczestnikami są ekspresyjnie ujęte postacie lekkoatletów, siatkarzy, tenisistów. Pracownia artysty wypełniona figurami biegaczy, akrobatów i gimnastyczek nasuwa z kolei skojarzenie z antycznym gimnazjonem.

Spójrzmy na moment na antyczną tradycję. Starożytni Grecy przykładali wielką wagę do kultury fizycznej. Sport był istotnym elementem edukacji, sprawdzianem charakteru i moralności, miał religijne konotacje. Nie może więc dziwić popularność motywów sportowych w sztukach plastycznych tamtego okresu. Zwycięzców rywalizacji, bohaterów aren uwieczniano na wazach (hydria udekorowana przez Polignatosa popisami akrobatycznymi czy słynne amfory panatenajskie z czarnofigurowymi scenami sportowymi), na monetach i w dziełach rzeźbiarskich. O znaczeniu kultury fizycznej w Helladzie przypominają liczne kompozycje, np. „Zawodnicy uprawiający pankration” (II w. p.n.e.), tzw. „Szermierz Borghese” – hellenistyczna rzeźba Agasjasa z Efezu, czy „Odpoczywający pięściarz” przypisywany Apolloniosowi z Aten. Posągi atletów należały do ulubionych tematów Pitagorasa z Region, pierwszego greckiego rzeźbiarza doskonale odtwarzającego muskulaturę męskiego ciała, oraz Myrona, autora wyobrażenia biegacza Ladasa i słynnego „Dyskobola”. Zwycięzców w igrzyskach gimnastycznych uwieczniali też Poliklet, twórca zafascynowany proporcjami i pięknem nagiego ciała, oraz Lizyp, autor rzeźby przedstawiającej młodego atletę oczyszczającego ciało po ćwiczeniach („Apoksyomenos”).

Poczet sportowców, nad którym Jerzy Kędziora od kilku lat pracuje i który sukcesywnie rozbudowuje o nowe utwory, instynktownie przywodzi nam na myśl bohaterów greckich aren. Częstochowski artysta w sposób szczególny interpretuje temat, heroizując trud i wysiłek fizyczny zawodników, uwznioślając ich zaangażowanie i pasję, do pewnego stopnia mitologizując ból i zmęczenie. Tworzy unikalną galerię współczesnych herosów – zawodowych sportowców. Jest wrażliwym, pełnym zrozumienia obserwatorem. Ma szacunek do ich pracy, ambicji, starań. Podejmując temat dyscyplin olimpijskich i ludzi świata sportu, artysta prowadzi dialog z tradycją antyczną. Nie buduje jednak bezpośrednich i upraszczających paralel formalno-stylistycznych. Indywidualizuje, „uczłowiecza” wizerunek starożytnego bohatera, odrzucając klasyczną idealizację. Piękno harmonijnego, wzorcowo umięśnionego i perfekcyjnego w proporcjach ciała starożytnego atlety zastępuje modelowanymi w mocnej ekspresji wizerunkami półnagich gimnastyków ze wszystkimi przerysowaniami i deformacjami sylwet. Mamy do czynienia z przemyślanym, twórczym zespoleniem tradycji z nowoczesnością.

Wiodącym motywem sztuki Jerzego Kędziory jest człowiek, stąd w jego dorobku liczne portrety, popiersia, statuy, kompozycje pomnikowe i postacie balansujące. Obok osobistości świata politycznego i artystycznego, intelektualistów i ludzi Kościoła w szerokiej sferze jego zainteresowań twórczych znaleźli się przedstawiciele dyscyplin sportowych. Wątki sportowe pojawiły się w jego pracach bardzo wcześnie, już bowiem na etapie kształcenia w częstochowskim liceum plastycznym. Artysta wyjaśnia: „Sport jako apologia swoiście heroicznej sfery życia, połączonej ze szlachetną rywalizacją przykuwał moją uwagę od dawna. Jego bohaterowie urzekali mnie dynamizmem postawy i atmosferą areny działań. Przez ich portretowanie próbowałem dotrzeć do wielu aspektów ludzkiej kondycji”. Zainteresowanie tym tematem znalazło kontynuację w trakcie studiów, kiedy to rzeźbiarz wykonał m.in. monumentalny posąg ciężarowca. Również na swojej pierwszej indywidualnej wystawie w BWA w Wałbrzychu wyeksponował m.in. kompozycje z motywami sportowymi.

Wątki figuralne oparte na obserwacji i analizie dynamiki ruchu są stale obecne w dojrzałym okresie twórczości artysty. W atelier Kędziory powstają dzieła o skomplikowanych przestrzennie układach, w tym także kompozycje afirmujące wdzięk i urodę lekkoatletów i gimnastyczek.

Bohaterów nowego cyklu – balansujących sportowców – artysta prezentuje publiczności od 2019 r. Pokazy dynamicznie skadrowanych wyczynowców miały miejsce zarówno w Polsce – Warszawie, Częstochowie, Krakowie – jak i za granicą, w Amsterdamie, Wilnie, Nowym Jorku , Columbus i Sandusky w USA oraz w szwajcarskich St. Urban i Ailos . Swoje umiejętności i wyćwiczone ciała demonstrują widzom m.in.: skoczek do wody, piłkarz, lekkoatleci – skaczący wzwyż i przez płotki, tenisista, siatkarz, gimnastycy i gimnastyczki sportowe, wioślarz. Kilkanaście realizacji, każda występująca w kilku wersjach balansu, w odmiennych fazach ruchu.

Figura oderwana przez twórcę od podłoża i wyniesiona ponad nasze głowy ma własną wewnętrzną dynamikę. Jerzy Kędziora intensyfikuje i rozbudowuje zagadnienie ruchu, uwydatniając jednocześnie przestrzenny charakter rzeźb. „Sportowcy” to ważny etap w rozwoju twórczości artysty, którego celem stało się poszukiwanie nowych rozwiązań wychodzących poza samo ujęcie ciała w ruchu. To kwestia dominująca w koncepcji twórczej Jerzego Kędziory.  

Na nowy cykl składają się prace o dużej ekspresji rzeźbiarskiej, wyrażonej niespokojną formą i pozami ciał, spotęgowanej szorstką fakturą i wzmocnionej oryginalnym sposobem prezentacji – rodzajem „balansujących w przestrzeni” struktur. Artystę interesuje aktywny rytm ciał i ich równowaga, ale nie w modelu statycznym i stonowanym, a uchwycone w ruchu i poprzez ruch. Temat narzuca formę, a forma podąża za treścią. Postacie zostają ukazane w niewygodnych pozach, nierzadko w dynamicznych skrótach perspektywicznych. Zwraca uwagę specyficzne ułożenie ciał sportowców, ich przechylenie, wygięcie, rozciągnięcie. Jest ono efektem szczególnego rodzaju napięcia, ogromnego wysiłku wkładanego w rywalizację, skutkiem kumulacji emocji przed najważniejszym skokiem, rzutem, akrobacją, uderzeniem. Silne przeżycia wyraża mimika, zmiana wyrazu twarzy, jej niekontrolowane wykrzywienie, grymas. Kanon piękna ciała ludzkiego zastąpiony zostaje pogłębionym realizmem ocierającym się o deformację, przerysowanie. Formy sprowadzone zostają do rysów istotnych. Artysta syntetyzuje kształty, odrzuca zbędne detale i elementy. Sylwetki są kreślone wyrazistymi linami, kontury żywe i niespokojne. Jerzy Kędziora stara się przestawić plastyczność formy w ujęciu przestrzennym i dynamicznym z grą linii krzywych i łamanych. Ma doskonałe wyczucie materii plastycznej. Znakomicie wykorzystuje cechy materiału. Szkicowo opracowana powierzchnia rzeźb podkreśla chwilowość ujęć, zmienność układów. Światłocieniowa gra na chropowatych, nierównych płaszczyznach, czytelna szczególnie w pokazach plenerowych, nie tylko wzmacnia ekspresję przekazu, ale wspomaga też w uzewnętrznieniu emocji i uczuć.

W Centrum Olimpijskim w Warszawie prezentowana jest rzeźba Jerzego „Jotki” Kędziory pt.: „Na głęboką wodę”.

Zakup rzeźby dofinansowano środków własnego Centrum Rzeźby w Orońsku pn. Rzeźba w przestrzeni publicznej dla Niepodległej – 2023 pochodzących z budżetu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Katarzyna Sucharkiewicz, doktor nauk humanistycznych, absolwentka historii sztuki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, muzealniczka. Kuratorka i autorka wielu wystaw, w tym m.in. ekspozycji stałej sztuki polskiej XIX i XX w. w Muzeum Częstochowskim i wystaw czasowych (m.in. „Wiwisekcja balansu. Rzeźby Jerzego Kędziory”, „Adam Patrzyk. Obrazy”, „Sztuka Młodej Polski. Młoda Polska Sztuka. Dom sztuki wczoraj i dziś – 1909 i 2009”, „Portret prowincji, Jacenty Dędek”).  W dorobku liczne publikacje z zakresu historii i teorii sztuki w katalogach wystaw, czasopismach naukowych i popularnonaukowych, publikacjach posesyjnych. Publikowała m.in. w „Formacie”, „Spotkaniach z zabytkami” i „Śląsku. Miesięczniku Społeczno-Kulturalnym”. Obecnie swoje badania koncentruje wokół sztuki polskiej lat 1945-1989.

Katarzyna Sucharkiewicz-Koss

Na uczestników czekały super atrakcje i nagrody przygotowane przez Polski Komitet Olimpijski oraz sponsorów reprezentacji. Każdy, kto bawił się na sportowo z polskimi medalistami olimpijskimi, otrzymywał pamiątkowe gadżety, oryginalne koszulki reprezentacji oraz puchary i medale.

Okazji do zdobycia nagród było wiele, zaczynając od olimpijskiego koła fortuny, przez konkurencje pływackie, lekkoatletyczne, siatkówkę plażową, tenisa stołowego, piłkę nożną, koszykówkę, badmintona a kończąc na warsztatach rysunkowych i badaniu sprawności na reflektometrze.

Jedną z atrakcji była możliwość udziału w maratonie rowerowym „z Tokio do Paryża”, który 27 maja br. wystartował na Pikniku Olimpijskim w Warszawie. Przez cały rok kilometry są zbierane na różnych wydarzeniach sportowych aby ostatecznie pokonać dystans 9706 km, dzielący dwie olimpijskie stolice Tokio i Paryż. W Nysie w ciągu dwóch dni udało się pokonać 583 kilometry i spalić blisko 29 203 kcal.

W pikniku udział wzięli medaliści olimpijscy, którzy prowadzili warsztaty i bawili się wspólnie z uczestnikami przez cały weekend. Natalia Madaj, Tomasz Kucharski, Dariusz Goździak, a także łyżwiarki Katarzyna Niedźwiedzka i Luiza Złotkowska rozdali mnóstwo autografów i pozowali do pamiątkowych fotografii w sportowej strefie Kinder Joy of moving.

Organizatorom odrobinę szyki pomieszała pogoda, która wystraszyła nieco uczestników aktywności na świeżym powietrzu. Niemniej atmosfera na terenie kąpieliska „Frajda” była niezwykle gorąca a pochmurne niebo rozjaśniały uśmiechy najmłodszych uczestników imprezy.

Partnerem PKOl i współorganizatorem imprezy było  miasto Nysa, Agencja Rozwoju Nysy oraz kluby sportowe: Polonia Nysa, LZS Domaszkowice, Beach Volley Nysa.

Foto: Szymon Sikora //PKOl

„OBRAZKI Z WYSTAWY”

Wystawa  powstawała  na  przestrzeni kilku ostatnich lat co było wymuszone przez zmagania ze zdrowiem w okresie wszechobecnej pandemii. Zaproszenie przez Kamę Zboralską do jej realizacji przekładaliśmy kilkukrotnie (przyczyny obiektywne). Kiedy uzgodniliśmy termin pojawił się dylemat, jaki zestaw prac przygotować, bo fabryka dymiła przez cały czas i twórczy głód nie pozwalał na przestoje.  Posłuchałem muzyki Modesta Musorgskiego, komponującego w 1879 roku – miniatury fortepianowe „Obrazki z wystawy”, które powstały pod wpływem wystawy akwarel jego przyjaciela, Wiktora Hartmanna. I co, zapożyczyłem pomysł na tytuł mojej ekspozycji – mówi autor Leszek Jampolski. I dodaje „Tak skomponowałem zestaw prac do tej wystawy, żeby pokazać obrazy, które tworzyłem na przestrzeni ostatnich lat. Mam swoiste twórcze ADHD i nudzą mnie nudne wystawy eksplorujące jakiś  wąski wycinek twórczych poszukiwań toczonych w nieskończoność po życia kres. Nie mam zaufania do awangardy bo już nikt nie wie co nią jest. Ja po prostu odrywam kartki kalendarza własnych fascynacji.Na wystawie pokazuję trochę azjatyckich kompozycji z pejzażem pandemicznym, kilka  obrazów  z „Zimnej Wojny” i oczywiście fascynującą naturę, która na co dzień, jest źródłem inspiracji i zaskoczeń. Posługuję się klasycznym warsztatem malarskim, bez zbędnych deformacji, udziwnień, poszukiwania nowych środków wyrazu będąc przekonany o inteligencji widza, który sam odczyta mój przekaz zawarty w obrazie. Poprzez sumę własnych doświadczeń, przeżyć  bez zbędnego komentarza czy oprowadzania kuratorskiego. A jeśli nie, to trudno.„

Leszek Jampolski – Urodził się w 1955 roku. Rozpoczętą edukację artystyczną w Moskiewskiej Akademii Sztuki w 1975 roku, kontynuował w warszawskiej ASP na Wydziale Malarstwa w pracowni prof. Ludwika Maciąga. Dyplom w 1981 roku uzyskał z malarstwa i projektowania struktur wizualnych pod kierunkiem prof. L.Maciąga i prof. R. Owickiego. W 1983 roku tworzył Galerię BRAMA, na terenie Uniwersytetu Warszawskiego, która w latach 70. stała się miejscem debiutu artystycznego twórców młodego pokolenia. Jest autorem lub współautorem ponad 150 wystaw m.in. w USA, Japonii, Korei Poł, Belgii, RFN, Rosji. Do najgłośniejszych należą, wspólnie zorganizowane z  Jarosławem M. Daszkiewiczem legendarna już wystawa „Każdemu czasowi jego sztuka”- „ARSENAŁ 88”. 

Wystawę można oglądać w Galeria (-1) PKOI

Centrum Olimpijskie im. Jana Pawła II
ul. Wybrzeże Gdyński 4
Warszawa

« OBRAZKI Z WYSTAWY »
LESZEK JAMPOLSKI
Kurator wystawy – Kama Zboralska 
Wernisaż 16.12.2022., godz. 19.00
Wystawa trwa do 16.01. 2023 

Nowo zaprezentowane maskotki będą odkrywały szczególną rolę w trakcie Igrzysk Olimpijskich i Igrzysk Paraolimpijskich w Paryżu. Według Komitetu Organizacyjnego mają symbolizować rewolucję przez sport. Ich misją jest pokazanie światu, że sport może wiele zmienić i że zasługuje na centralną rolę w społeczeństwie. Zadaniem Frygijek będzie wprowadzenie sportu do codziennego życia – wszystkich dyscyplin i każdego sposobu doświadczania sportu – czy to poprzez uczestnictwo, czy jako kibice.

– Zależało  nam, aby stworzyć maskotki, które ucieleśniałyby naszą wizję i byłyby w stanie podzielić się nią z Francuzami i światem. Zamiast zwierzęcia zdecydowaliśmy się czapkę frygijską, która jest symbolem wolności. Frygijka jest bardzo ważna dla każdego Francuza – pojawia się na naszych znaczkach i frontonach ratuszy, reprezentuje również francuską tożsamość i ducha – powiedział Tony Estanguet, Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego Paryż 2024.

Z okazji premiery maskotek Komitet Organizacyjny ogłosił, że Frygijki można już kupić zarówno w internecie, jak i w sklepach stacjonarnych. Więcej informacji na ten temat można znaleźć na oficjalnej stronie wydarzenia.  

Igrzyska Olimpijskie w 2024 roku odbywać się będą od 26 lipca do 11 sierpnia, natomiast Igrzyska Paraolimpijskie od 28 sierpnia do 8 września.

Biuro Komunikacji PKOl

Na niespełna 80 dni przed rozpoczęciem zimowej edycji Olimpijskiego Festiwalu Młodzieży Europy we Włoszech, przedstawiciele Stowarzyszenia Europejskich Komitetów Olimpijskich (The European Olympic Committees EOC), włoskiego rządu, Narodowego Komitetu Olimpijskiego Włoch (CONI), Komitetu Organizacyjnego EYOF Friuli Venezia Giulia 2023 oraz władz miasta Rzymu zebrali się z tej szczególnej okazji, aby promować pokój i harmonię poprzez sport.

– To zaszczyt po raz kolejny gościć tę symboliczną ceremonię w Ara Pacis w Rzymie. To wydarzenie jest zawsze wyjątkowe, ale dziś to historyczne miejsce ma jeszcze większe znaczenie, ponieważ przyszłoroczny EYOF odbędzie się we Włoszech, 30 lat po pierwszym zimowym EYOF rozegranym w dolinie Aosty. Po sukcesie Vuokatti 2022, jestem pewien, że po raz kolejny zobaczymy pokaz ogromnego talentu – powiedział Spyros Capralos, prezydent EOC. 

– Ceremonia zapalenia płomienia pokoju jest znaczącym momentem na drodze do EYOF Friuli Venezia Giulia 2023. Niezmiernie się cieszę, że cała Europa oczekuje na to wydarzenie. To zaszczyt mieć możliwość goszczenia zimowej edycji tych zawodów po udanej organizacji VIII Letniego EYOF Lignano Sabbiadoro w 2005 roku. Po ceremonii płomień będzie podróżował przez kilka regionów Włoch, aby szerzyć znaczenie olimpizmu i wartości olimpijskich, takich jak – doskonałość, szacunek i przyjaźń – dodał Giovanni Malagò, prezes Narodowego Komitetu Olimpijskiego Włoch.

Prezydent Spyros Capralos poprowadził formalną część ceremonii, przekazując rzeźbę The Dea Pax Golden Olive Tree, symbol pokoju i przyjaźni w ręce prezydenta regionu Friuli Venezia – Massimiliano Fedriga oraz przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego – Maurizio Dunhoffera. Następnie złota medalistka Młodzieżowych Mistrzostw Świata w biathlonie Sara Scattolo zapaliła pochodnię i przekazała ją prezydentowi EOC, który podając ją dalej zaznaczył początek ekscytującej podróży do EYOF Friuli Venezia Giulia 2023.

Droga, którą pokona płomień pokoju przechodzi przez Republikę San Marino, która jest pierwszym z dziesięciu przystanków w podróży do regionu Friuli Venezia Giulia. Następnie pochodnia znajdzie się na pokładzie ciężarówki Io Sono Friuli Venezia Giulia, którą uda się w dalszą podróż w towarzystwie maskotki EYOF Friuli Venezia Giulia 2023, świstaka Kugy oraz sportowców z regionu.

W 16. edycji Zimowego EYOF weźmie udział 2 300 uczestników – 1 300 sportowców w wieku od 14 do 18 lat z 47 Narodowych Komitetów Olimpijskich, w tym reprezentanci Polski. Rywalizacja zostanie rozegrana w 14 dyscyplinach w dniach 21-28 stycznia 2023 roku.

***

Olimpijski Festiwal Młodzieży Europy (ang. European Youth Olympic Festival – EYOF) jest pierwszą czołową europejską imprezą wielosportową skierowaną do młodych sportowców w wieku od 14 do 18 lat. Edycja zimowa i letnia odbywają się w cyklach dwuletnich, w latach nieparzystych. Za organizację tego wydarzenia odpowiada Stowarzyszenie Europejskich Komitetów Olimpijskich.

Impreza odbywa się pod flagą olimpijską i jest bogata w tradycje olimpijskie: od płonącego znicza, po przysięgi sportowców i osób współpracujących. To właśnie na EYOF wiele młodych gwiazd sportu stawia swoje pierwsze kroki na arenie międzynarodowej.

 – W setną rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości w akcji wzięło udział prawie tysiąc podmiotów, które zorganizowały wspólne śpiewanie na 6 kontynentach. Zainteresowanie wspólnym śpiewaniem Mazurka Dąbrowskiego przez lata nie słabnie. Mamy nadzieję, że i w tym roku Polacy oraz nasi przyjaciele w kraju i za granicą włączą się równie licznie w „Niepodległą do Hymnu.” Zachęcamy do organizowania wspólnego śpiewania wraz z przyjaciółmi, rodziną, współlokatorami, sąsiadami, z akompaniamentem lub bez. Instytucje szczebla samorządowego, organizacje pozarządowe, wspólnoty o różnym charakterze, także te nieformalne, równie gorąco zachęcamy do zorganizowania spotkania i wspólnego obchodzenia Narodowego Święta Niepodległości. Mazurek Dąbrowskiego zostanie wykonany 11 listopada również podczas oficjalnych uroczystości państwowych i podczas niewielkich wydarzeń lokalnych w kraju i za granicą – informuje Biuro Programu „Niepodległa.”

Hymn jest bardzo ważny dla Polski i Polaków. Szczególne znaczenie ma także dla sportowców, którzy reprezentując biało-czerwone barwy na imprezach międzynarodowych marzą o tym, aby go usłyszeć. Moment, w których wybrzmiewa Mazurek Dąbrowskiego jest wyjątkowo podniosłą chwilą, szczególnie na igrzyskach olimpijskich śledzonych przez setki milionów ludzi.

Na światowej imprezie rangi olimpijskiej Hymn Polski po raz ostatni usłyszeliśmy podczas Igrzysk XXXII Olimpiady Tokio 2020. W stolicy Japonii, jako ostatni, złoto wywalczył chodziarz Dawid Tomala i to jemu odegrano Mazurka Dąbrowskiego.

Wszystkich, którzy zamierzają wziąć udział we wspólnym śpiewaniu hymnu zachęcamy do umieszczenia zdjęć i filmików w swoich mediach społecznościowych z hasztagiem #niepodlegladohymnu.

Uczcijmy wspólnie kolejną rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości!

W październiku Stowarzyszenie Europejskich Komitetów Olimpijskich (The European Olympic Committees – EOC) ogłosiło, że do programu Igrzysk Europejskich Kraków-Małopolska 2023 dołączono drużynowe mistrzostwa Europy w lekkiej atletyce.

W ramach porozumienia pomiędzy EOC a Europejską Federacją Lekkiej Atletyki, wszystkie dywizje drużynowych mistrzostw Europy będą rozgrywane – jedna po drugiej – na Stadionie Śląskim w Chorzowie.

Za swoją pracę na rzecz rozwoju i promocji lekkiej atletyki oraz zaangażowanie w przygotowania do III Igrzysk Europejskich Kraków-Małopolska 2023 prezydent Dobromir Karamarinov otrzymał od prezesa Andrzeja Kraśnickiego okolicznościowy medal 100-lecia PKOl.

– Niezmiernie się cieszę, że razem z EOC udało nam się wypracować ciekawą formułę tych zawodów. Mam nadzieję, że rywalizacja lekkoatletów w Chorzowie będzie nie tylko wspaniałym wydarzeniem igrzysk, ale zostanie również doceniona przez zagorzałych fanów lekkiej atletyki w Polsce. Sam nie mogę się doczekać tych zawodów. Jednocześnie bardzo dziękuję prezesowi Andrzejowi Kraśnickiemu za docenienie mojego zaangażowania w ten projekt i przyznane mi wyróżnienie – powiedział prezydent Europejskiej Federacji Lekkiej Atletyki.

– Nasi lekkoatleci osiągają wspaniałe wyniki i zdobywają wiele medali na arenach międzynarodowych. Świadczą o tym między innymi igrzyska w Tokio, czy ostatnie mistrzostwa Europy rozgrywane w Monachium. To właśnie dlatego lekka atletyka cieszy się w Polsce olbrzymim zainteresowaniem. Jestem niezmiernie zadowolony z dotychczasowej,  owocnej współpracy z prezydentem Dobromirem Karamarinovem. To właśnie dzięki niemu i jego decyzjom będziemy świadkami emocjonującej rywalizacji na Stadionie Śląskim w Chorzowie – mówi Andrzej Kraśnicki, prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

Igrzyska Europejskie rozgrywane są co cztery lata. To najważniejsza multidyscyplinarna impreza sportowa w Europie. W III Igrzyskach Europejskich Kraków-Małopolska 2023 sportowcy będą rywalizowali w 28 dyscyplinach, z czego aż 12 będzie miało rangę mistrzostw Europy, a w 19 będzie można uzyskać kwalifikację na Igrzyska XXXIII Olimpiady Paryż 2024.

Biuro komunikacji PKOl

Przed inaugurującym sezon Pucharu Świata weekendem w Wiśle Dawid Kubacki był wskazywany jako murowany faworyt. I nie zawiódł pokładanych w nim nadziei. W Wiśle wygrał prawie wszystko, co było do wygrania: piątkowe treningi, kwalifikacje, pierwszą serię konkursu i całe zawody. Wyprzedzić pozwolił się tylko podczas sobotniej serii próbnej. 

W niedzielę – 6 listopada – za Polakiem uplasowali się Słoweniec Anze Lanisek i Norweg Marius Lindvik. Dawid Kubacki zgromadził łącznie 287 pkt po skokach na odległość 131 i 133,5 m. Polak o 8,3 pkt wyprzedził Laniska (131,5 i 131 m) i o 10 pkt Lindvika (131 m i 133,5 m). W klasyfikacji generalnej PŚ Kubacki o 70 punktów wyprzedza drugiego Norwega Halvora Egnera Graneruda.

Dziewiąty w niedzielę był Piotr Żyła. W drugiej serii wystąpił jeszcze Paweł Wąsek, który był 23. W konkursie zabrakło Kamila Stocha, który został zdyskwalifikowany w kwalifikacjach za nieprzepisowy kombinezon. Do drugiej serii nie zakwalifikowali się natomiast: 31. Kacper Juroszek, 34. Jan Habdas, 37. Stefan Hula, 40. Jakub Wolny, 45. Aleksander Zniszczoł i 50. Maciej Kot.

– To jest coś niesamowitego – przyznał podwójny triumfator pierwszego weekendu Pucharu Świata w skokach narciarskich Dawid Kubacki.

– Wiedziałem wcześniej, że stać mnie tutaj na bardzo dobre wyniki i że przy odrobinie szczęścia także na wygraną. Byłbym jednak zadowolony z każdego miejsca w czołowej dziesiątce. To jednak coś niesamowitego, że dwa razy wygrałem. Tego się nie spodziewałem, gdyż jest to sport – powiedział Kubacki.

Przyznał, że już podchodząc do lądowania finałowego skoku czuł, że prawdopodobnie wygra.

– Jednak trzeba zachować koncentrację do końca, ładnie wylądować. Liczą się noty, są przeliczniki za wiatr. Nie raz w mojej karierze widziałem, że przekroczyłem umowną zieloną kreskę, a potem się okazywało, że jestem gorszy od aktualnego lidera – dodał.

Dawid Kubacki pochwalił rozegranie inauguracyjnych konkursów PŚ w formule „hybrydowej”, tzn. na torach lodowych, ale z lądowaniem na igelicie.

– A alternatywą byłoby odwołanie zawodów albo produkcja sztucznego śniegu. Przy tych temperaturach jest to misja nie do spełnienia – wspomniał.

W niedzielnym konkursie nie wystąpił Kamil Stoch, który został zdyskwalifikowany w trakcie kwalifikacji.

– Najpierw chciałbym powiedzieć o samym skoku, gdyż uważam, iż zasługuje na uwagę. To jest moja główna praca. Swoje zadanie wykonałem dobrze, to była udana próba. Na tym będę opierał dobre odczucie z tego weekendu – powiedział dziennikarzom trzykrotny mistrz olimpijski.

Jego zdaniem pomiar kombinezonów jest kontrowersyjny. – Stało się jednak jak się stało. Trzeba na przyszłość uniknąć takich sytuacji – dodał Kamil Stoch.

Materiały prasowe Pucharu Świata w Wiśle, PAP
Fot.: Tadeusz Mieczyński, Skijumping.pl

Tomasz Wójtowicz przez lata był najważniejszą postacią reprezentacji Polski w siatkówce. W najlepszym okresie kariery reprezentacyjnej zdobył z nią cztery srebrne medale mistrzostw Europy, a do tego sięgnął po złoto mistrzostw świata (1974) i złoto olimpijskie (1976). Sukcesy odnosił także w rozgrywkach klubowych, większość z nich w barwach Legii Warszawa, z którą zdobywał wiele medali mistrzostw Polski, w tym dwa złote. Za granicą sięgnął także po Klubowy Puchar Europy grając w Santalu Parma.

Tomasz Wójtowicz swoją wielką karierę zaczynał w Lublinie, gdzie się urodził. Dlatego właśnie tam został pochowany. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w Archikatedrze Lubelskiej św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty. Po mszy żałobnicy towarzyszyli w ostatniej drodze siatkarzowi na cmentarz przy ul. Lipowej w Lublinie, gdzie spoczął w Alei Zasłużonych. Uroczystości pogrzebowe miały charakter państwowy. Mistrza żegnały tłumy fanów.

– Dziś pożegnaliśmy Tomasza Wójtowicza – wybitną postać polskiego sportu. Zapisał się na stałe na jego kartach. Jego odejście to wielka strata dla polskiego sportu i olimpizmu. W imieniu Rodziny Olimpijskiej, Najbliższym, Przyjaciołom, Kolegom i Współpracownikom ŚP. Tomasza Wójtowicza składam najszczersze wyrazy współczucia. Łączymy się z Państwem w bólu i żalu. Tomasz Wójtowicz na zawsze pozostanie w naszej pamięci i zawsze będzie ważną postacią w naszej Olimpijskiej Rodzinie – powiedział prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego, Andrzej Kraśnicki.

Tomasz Wójtowicz – talent, praca i charakter

Tomasz Wójtowicz nie miał innego wyjścia. Jak przed laty mówił tygodnikowi „Sportowiec” musiał trafić, o ile nie do siatkówki, to do sportu na pewno. Tata był trenerem siatkówki. Mama też grała. Wraz z siostrą i bratem wychowywał się przy i na boisku.

Z biegiem czasu z zabawy z odbijaniem piłki zrobiło się poważniejsze trenowanie w szkole średniej. Najpierw był MKS Lublin. Po połączeniu klubu z AZS Lublin zaczął grać w drugiej lidze. Po pewnym czasie przeszedł do Avii Świdnik, czołowego w tym czasie klubu w Polsce.

Do kadry narodowej 20-letni Tomasz Wójtowicz został powołany przez Huberta Wagnera w 1973 roku. Stanisław Gościniak był w niej w tym czasie jednym z najbardziej doświadczonych zawodników.

 – Od razu było widać, że to ogromny talent o znakomitych warunkach fizycznych. Tomek był wśród nas najmłodszy. Już w czasie pierwszych gier treningowych Hubert Wagner wstawiał Go do pierwszej szóstki. Później stał się jej podstawowym graczem. Od razu zobaczyliśmy wszechstronnego zawodnika o potężnym ataku, świetnym bloku i mocnym wyskoku. Wagner widział Tomka nawet na rozegraniu – wspomina Stanisław Gościniak i dodaje, że nawet największy talent niewiele osiągnie jeżeli możliwości nie zostaną poparte ciężką pracą. A tej Tomasz Wójtowicz nie bał się.

Już rok później Wójtowicz, Gościniak razem z reprezentacją zdobyli w Meksyku mistrzostwo świata. W drużynie był również Włodzimierz Sadalski, który doskonale pamięta swój pierwszy trening z Wójtowiczem. Była to gra dwóch na dwóch.

– Podeszli do mnie Wiesiek Gawłowski oraz Rysiek Bosek i powiedzieli: Włodek uważaj, ten młody umie blokować – wspomina Włodzimierz Sadalski. – Pierwsza moja reakcja była taka: eee, co tam młody może umieć. Trzy razy atakowałem i trzy razy piłka wróciła pod moje nogi. Tomek od pierwszych chwil w kadrze był znakomitym zawodnikiem i tak przez całą swoją karierę. Bez żadnego koloryzowania można powiedzieć, że był wybitnym sportowcem.

Włodzimierz Sadalski i Tomasz Wójtowicz byli razem w kadrze do 1977 roku. – Był super kolegą. Głos zabierał zwykle wtedy, gdy miał coś do powiedzenia. Zawsze były to trafne opinie – mówi Sadalski.

W 1976 roku w igrzyskach w Montrealu polscy siatkarze zdobyli złoty medal. W Reprezentacji Olimpijskiej byli i stawali na podium również skoczek wzwyż Jacek Wszoła, kolarz Mieczysław Nowicki oraz pięcioboista Janusz Gerard Pyciak-Peciak. Ten drugi dwa razy stanął na najwyższym stopniu podium – indywidualnie i drużynowo.

– Z siatkówką jestem związany od dawna poprzez Ryśka Boska i Wieśka Gawłowskiego z którymi studiowałem na warszawskim AWF-ie. Zresztą na tej uczelni była przed laty znakomita drużyna. Pracowali tam świetni trenerzy. W Montrealu byłem na dramatycznym meczu z Kubą. Kolejne ich zwycięstwa dodawały nam impulsu. Byli na fali. U Tomka Wójtowicza podziwiałem potężne uderzenie, wyskok czy blok. Był wspaniałym kolegą, wielką osobowością. Zwracał na siebie uwagę nie tylko znakomitą grą. Był przystojny z długimi włosami – powiedział Janusz Gerard Pyciak-Peciak.

Jacek Wszoła do słów starszego kolegi dodaje, że „Tomek był wielką postacią dosłownie i w przenośni.” – Na swój wzrost nie mogę narzekać, ale gdy przy Nim stawałem, to czułem się takim chudziakiem. Na meczu polskich siatkarzy nie byłem ze względów logistycznych, hala gdzie grali mieściła się w innej części miasta. Sprawili nam sportowcom i kibicom w kraju ogromną radość. Wtedy marzeniem każdego naszego startującego było wygranie z Ruskimi – powiedział mistrz olimpijski w skoku wzwyż.

Na grę Tomasza Wójtowicza zwrócił uwagę jeszcze w meksykańskich mistrzostwach. – Imponowało jak wybijał się do góry, skakał do bloku. Ogromna sympatia pozostała mi do dzisiaj – mówi Jacek Wszoła.

Wiceprezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego i szef Towarzystwa Olimpijczyków Polskich Mieczysław Nowicki w igrzyskach w Montrealu zdobył dwa medale – srebrny w wyścigu drużynowym oraz brązowy indywidualnym.

– Wygrana w finale z ZSRR była ludziom w kraju bardzo potrzebna i dostarczyła dużo radości. Pamiętam te radosne chwile montrealskich igrzysk. Po zakończeniu sportowych karier braliśmy udział w różnych imprezach m.in. Piknikach Olimpijskich, w których przypominaliśmy młodzieży polskich mistrzów sprzed lat. Tomek chętnie w nich uczestniczył – powiedział Mieczysław Nowicki.

Swoją sportową karierę Tomasz Wójtowicz kontynuował we Włoszech, gdzie również odnosił sukcesy. – Zostawił tam trwały ślad, tworząc z innymi naszymi graczami podwaliny pod wielkie sukcesy siatkówki w Italii – wspomina kolega i rywal z boiska Alojzy Świderek. – Był gwiazdą Parmy. Miał charyzmę. Cieszył się wielkim mirem wśród zawodników. Doceniali Tomka również trenerzy.

W ostatnich latach zapisał się w pamięci kibiców siatkówki jako komentator sportowy. Dzielił się swoją bogatą wiedzą i doświadczeniem. Odszedł pozostawiając w żalu Rodzinę, Przyjaciół, Kolegów i całą sportową Polskę.

Biuro Komunikacji PKOl

Polski Związek Piłki Siatkowej

Foto: www.pzps.pl; Marian Sypniewski/PKOl