Józef Rubiś

RUBIŚ JÓZEF

instruktor sportu, biegacz i biathlonista z Zakopanego, srebrny (1966) i brązowy (1965) medalista mistrzostw świata, olimpijczyk z Cortiny d’Ampezzo (1956) i Innsbrucku (1964).

Urodzony 19 marca 1931 w Zakopanem, absolwent szkoły średniej, instruktor sportu, narciarz-biegacz i biathlonista, reprezentant Wisły Gwardii Zakopane (1947-1961) i miejscowego WKS (1962-1966), wychowanek (biathlon) Stanisława Zięby, podopieczny trenerów (biegi narciarskie): Mariana Woyny-Orlewicza i Tadeusza Kaczmarczyka (klub). W pierwszej części kariery sportowej był biegaczem, 4-krotnym mistrzem Polski: na 30 km (1955) i w sztafecie 4×10 km (1955-1957) oraz 8-krotnym wicemistrzem kraju: na 15 km (1954, 1955), 30 km (1957) i 4 x 10 km (1951, 1953, 1963, 1964, 1966). W biegach też startował na swoich pierwszych igrzyskach (1956). Największe sukcesy międzynarodowe odniósł jednak w biathlonie będąc współautorem pierwszego medalu MŚ, który zdobyli Polacy, zajmując w biegu drużynowym na 20 km 3 m. w norweskim Elverum (1965). Biegł wraz z J. Gąsienicą-Sobczakiem, S. Szczepaniakiem i S. Łukaszczykiem. W następnym sezonie (1966) w Ga-Pa podczas MŚ Polacy (w tym samym składzie) walczyli w sztafecie (4×7,5 km) jeszcze skuteczniej zdobywając medal srebrny. Podczas kolejnych MŚ (1967 Altenberg) na tym samym dystansie nasza sztafeta była 6 (podobnie jak Rubiś podczas IO w Innsbrucku w konkurencji indywidualnej). Po zakończeniu kariery zawodniczej (1968) zajął się szkoleniem młodych biathlonistów w ośrodku zakopiańskim jako pomocnik Stanisława Zięby. Wychowano tam wielu świetnych zawodników, którzy zdobyli w sztafetach złote medale na mistrzostwach świata juniorów: w 1972 w szwajcarskim Lintal (Jan Szpunar, Stanisław Karpiel i Ludwik Zięba), a w 1973 w Lake Placid (Stanisław Obrochta, Ludwik Zięba i Jan Szpunar). Pozostali wychowankowie to: Wojciech i Władysław Truchanowie, Andrzej Fiedor, Józef Michniak i Adam Rysula. Karierę trenerską zakończył w 1998. Mistrz Sportu. Żonaty (Krystyna), ma syna Tomasza. Mieszka w Zakopanem. Stary biathlonowy mistrz ma podobno duże kłopoty ze słuchem i kręgosłupem. To efekt wielokalibrowej broni, której używano przed laty w tej konkurencji narciarskiej.

Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 312 (tu brak podstawowych danych biograficznych); Pawlak, Olimpijczycy, s. 218; Porada, Igrzyska, s. 841, 857; Tajner, Legendy, s. 117, 119; Zieleśkiewicz, Encyklopedia, s. 180, 250, 387; Szatkowski, 50 lat WKS Zakopane, s. 63-70.
*1956 Cortina D’Ampezzo:  15 km – 34 m. na 62 start. z czasem 54.47,0 (zw. Norweg H. Brenden – 49.39,0); 30 km – 23 m. na 54 start. z czasem 1:53.57,0 (zw. Fin V. Hakulinen – 1:44.06,0); 4 x 10 km – 9 m. na 14 start. z czasem 2:25.55,0 (zw. ZSRR – 2:15.30,0). Partnerami R. w  sztafecie byli: J. Gąsienica Sobczak, T. Kwapień i A. Mateja.
*1964 Innsbruck: biathlon ind. 20 km  – 6 m. na 50 start. z czasem 1:26.31,6, w tym 4 minuty  karne za 2 strzały  niecelne (zw. W. Melanin, ZSRR – 1:20.26,8, w tym wszystkie strzały celne).

« powrót do listy