Mirosław Rybaczewski

1

Medale igrzysk olimpijskich

1

RYBACZEWSKI MIROSŁAW

RYBACZEWSKI MIROSŁAW

ps. „Ryba”, inżynier-rolnik, siatkarz z podwarszawskiej Falenicy, podpora olsztyńskiego AZS, na boisku niesamowity żywioł, mistrz świata z Meksyku (1974) i mistrz olimpijski z Montrealu (1976).

Urodzony 8 lipca 1952 w Warszawie („chłopak z Falenicy”), absolwent olsztyńskiej Akademii Rolniczo-Technicznej, gdzie otrzymał tytuł magistra inż. rolnika, siatkarz (191 cm, 82 kg), wychowanek MKS MDK Warszawa 1968-1971 (trener Maciej Dehnel), ale wszystkie krajowe siatkarskie zaszczyty zdobył w olsztyńskim AZS 1972-1982 (trener Leszek Dorosz), gdzie grali już też świetni zawodnicy (m. in. Lubiejewski, Iwaniak, Zduńczyk).

3-krotny mistrz Polski (1973, 1976, 1978), 3-krotny wicemistrz (1974, 1977, 1980), 2-krotny brązowy medalista MP (1975, 1982) i 2-krotny zdobywca Pucharu Polski (1972, 1982), a także finalista (2. msc) PEZP w sezonie 1977/78. 167-krotny reprezentant Polski (1973-1980) zwrócił uwagę trenera Huberta Wagnera podczas moskiewskiej Uniwersiady (1973) i już na MŚ w Meksyku (1974) otrzymał on „wielką rolę”: zastępował Skibę, gdy trener zmieniał taktykę gry na jednego rozgrywającego. Na igrzyskach w Montrealu (1976) w podstawowej szóstce grali: Gawłowski, Wójtowicz, Skorek i Bosek oraz w zależności od rywala Stefański, Karbarz lub … Rybaczewski. Wagner uważał, że „Ryba” był tej reprezentacji potrzebny. Zarówno z charakteru jak i umiejętności. Większość elementów technicznych (niekonwencjonalne „pójście na krótką”, znakomite przyjęcie, słabszy blok) wykonywał co najmniej poprawnie, ale był też żywiołem za całą drużynę, który potrafił się w grze niesamowicie wyładować i wyżyć. Poza boiskiem także. Problem nie polegał na tym żeby mu cokolwiek zabronić, tylko żeby odpowiednio tym kierować. Mistrz świata z Meksyku (1974) i 2-krotny uczestnik Pucharu Świata: 1973 (Praga) – 2 m. i 1977 (Tokio) – 4 m. Srebrny medalista ME w Belgradzie (1975). Ale zagraniczne, międzynarodowe sukcesy rozpoczął podobnie jak prawie wszyscy nasi czołowi siatkarze na mistrzostwach Europy juniorów, on w Barcelonie (1971), gdzie biało-czerwoni zdobyli srebrny medal. Najlepszy siatkarz Polski w klasyfikacji „PS” (1976). Po zakończeniu gry w Polsce (1982) – zawodnik i trener klubu ASBF w Tuluzie.
Zasłużony Mistrz Sportu odznaczony m. in. dwukrotnie złotym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe i Złotym Krzyżem Zasługi.

*1976 Montreal: członek drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad Koreą Płd. 3:2, Kanadą 3:0, Kubą 3:2 i CSRS 3:1 zajęła 1. msc w grupie; w spotkaniu o lokaty 1-4 pokonała Japonię 3:2; w meczu o miejsca 1-2 wygrała z ZSRR 3:2, zdobywając złoty medal. Skład drużyny zob. – Bebel Bronisław.

Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 314; Pawlak, Olimpijczycy, s. 220; MES, t. 2, s. 363; Mecner, 80 lat siatkówki, s. 109 i dalsze; Duński, Od Paryża, s. 758-759.